vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

10 september om 14:27

(02-’21) Hier is het hartstikke donker, maar vreselijk vertrouwd

Februari 2021

 

Lief leven,

Het is donker om me heen en ik voel ademnood, alsof ik moet opletten dat ik niet vergeet adem te halen. Verdriet overheerst en als ik lach voel ik me schuldig.

Het leven ligt weer als een zware deken over me heen, en ik probeer ertegen te vechten maar ik heb de energie niet. Eraan toegeven en onder die deken blijven is mijns inziens de beste oplossing. In de hoop dat als ik dan dadelijk helemaal wakker word, gewoon blijkt dat ‘t een nare droom was.


Maarja.. ik zit hier te schrijven, en ik weet dat alles wat gaande is de realiteit is.

Ik praat er ook maar niet over, en als ik dat doe, doe ik alsof ik volkomen begrijp wat er aan de hand is en ervan overtuigd ben dat het goedkomt. Maar da’s een leugen, ik hou mezelf dat maar voor omdat ik niet koppie onder wil gaan. Onder mijn deken, en zonder dat idee, weet ik niet of ik wel wil opstaan en de dag of het leven wil aanschouwen.

 

Zelfs als ik erover zou willen praten dan weet ik niet met wie, want het lijkt wel alsof men niet wil horen wat ik echt voel. En daarnaast weet ik dat als ik mijn binnenste laat zien en vertel, dat men schrikt van het zwarte gat waarin ik worstel met mezelf.

 

Ik heb te vaak mijn neus gestoten omdat ik iets zoek bij anderen en het nauwelijks vind. Ik hou dus dingen maar voor mezelf. Hoe leg ik überhaupt iets uit wat ik soms zelf niet eens bevat?

Ik was vergeten hoe dit voelt, verdrinken in gevoelens, en ik zie het licht, hoor.. Maar ik kan er nog niet bij. Ik moet nog een stuk zwemmen door dit donkere woelige water.


Het hele leven is een proces van vallen en opstaan.


Ik ben er zo moe van, continu die strijd met alles, en vooral met de consequenties van het verleden.

In mijn hoofd is het chaos, gedachtes en gevoelens en dingen die ik zeg, niks staat met elkaar in verbinding, maar alles houdt wel verband met elkaar. Ik wist ook wel dat dit zou gaan gebeuren, alleen had ik het zo niet verwacht.

 

Of had ik mn eigen reactie niet verwacht, dacht ik dat ik sterker was? Anderzijds is er geen manier waarop je met verlies omgaat, geen voorgeschreven manier. Ik voel een gat, en dat doet pijn..

En die pijn is erger dan ik wil en geeft me een machteloos gevoel, waardoor ik onderga, en door deze fase heen moet zonder dat ik weet wat de uitkomst is.

Of is liefde tussen moeder en kind onverwoestbaar.. en moet ik vertrouwen op een goede afloop? Als ik terugkijk mag en kan ik best vertrouwen. Maar hoe doe je dat dan, verdriet en angst omzetten in vertrouwen in de toekomst…?

Want het lukt me niet, ik voel ademgebrek en een knoop in mijn maag. Soms ineens misselijkmakend, dan ga ik maar weer terug onder mijn veilige deken. Hartstikke donker daar, maar dan ineens vreselijk vertrouwd.  

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.