vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 maart om 16:06

(03-’21) En weg was mijn vrouwelijkheid…

Maart 2021

 

Lief leven,

Jaren geleden kwam ik onder behandeling bij een gynaecoloog, omdat ik na vier zwangerschappen nogal last had van mijn baarmoeder. Na verschillende onderzoeken besloot ik aan de pil te gaan omdat mijn menstruatie niet meer vlekkeloos verliep. Ik koos voor een spiraal maar hiervoor vond een kijkoperatie plaats ter controle. De baarmoedermond bleek goed te zijn dus kreeg ik positief advies van de ‘kijkcommissie’.

Vier dagen later kreeg ik buikpijn en werd ik koortsig. Ik belde de huisarts en hij probeerde mij gerust te stellen. De dag erna viel ik van het ene op het andere moment flauw in de douche. De ambulance kwam snel en bracht me met een rotvaart naar het ziekenhuis. Daar konden ze, op een bizar hoge ontstekingswaarde in mijn bloed na, niets vinden. Ze dachten in eerste instantie dat het m’n darmen waren daar heb ik namelijk al jaren last van. Ik moest in het ziekenhuis blijven en er was een infuus nodig. Na drie dagen bleek dit niet te helpen en waren mijn bloedwaardes nog niet omlaag gegaan. Tijdens een nacht in het ziekenhuis heb ik een verpleegster huilend opgebeld en vanaf dat moment ben ik alles kwijt…  

Ik ben toen geopereerd en de behandelend arts schrok enorm. Er zat namelijk een abces van 10 cm in mijn buik en mijn buikholte zal vol pus. Ze probeerde het weg te halen maar omdat mijn lijf zo ziek was, leek het haar geen goed idee om door te gaan met de operatie. Ik moest eerst aansterken. De weken erna zijn als een droom aan mij voorbijgegaan. Ik ben nogmaals geopereerd maar ook deze operatie hebben ze moeten stoppen omdat mijn lichaam nog te zwak was. Zes weken later kon ik na bergen bloedtransfusies eindelijk onder het mes. Het bleek een puinhoop te zijn van binnen. De arts heeft het slechte weefsel verwijderd evenals alles wat met mijn vrouwelijkheid te maken heeft… Mijn darmen zijn hierdoor ernstig verkleefd, vernauwd en zorgen nog steeds voor ongemak. Ik ben nooit meer de Karin geworden van vóór dit avontuur. Ik ben veranderd zowel lichamelijk als geestelijk. Misschien komt het door een gebrek aan hormonen. Ik heb al van alles geprobeerd helaas nog niets geholpen. 

Mijn vertrouwen in dokters is sindsdien eigenlijk weg weg want nog nooit heeft iemand tegen me gezegd: ‘’wat dom dat we tijdens de kijkoperatie in je baarmoeder, het abces (ter grootte van een tennisbal) over het hoofd hebben gezien”. Niets van dat. Ik ben hele stukken kwijt van die fase uit mijn leven. Het enige wat over is gebleven zijn de brokstukken waar ik iets mee moet. En laat ik nou daar spaak lopen want ik weet niet hoe ik hier vrede mee moet hebben.

Nooit meer normaal eten zonder na te denken, nooit meer normaal naar de wc. Nooit meer een platte buik, iets waar ik altijd hard voor heb getraind. In plaats daarvan moet ik het doen met een berg verkleefde darmen, die altijd pijn doen, en een vreselijk litteken op mijn buik. Nu ben ik wel een vrouw op leeftijd (51 jaar) dus waar gaat het allemaal over? Ik wil geen kinderen meer en hoef geen bikini aan. Maar het feit dat je op een arts vertrouwt en dat je vertrouwen beschaamd wordt vind ik moeilijk.  ‘Je moet blij zijn dat je het overleefd hebt’ zeggen sommige mensen tegen mij. Want zo zou ik er volgens hen naar moeten kijken. Maar dat lukt me niet, ik ben nog steeds mezelf kwijt. Zowel emotioneel als lichamelijk. Ik kan alleen nog maar met afkeer naar mezelf kijken. Jeetje wat een ingewikkelde koek is het leven soms of ligt het aan mij, en moet ik gewoon blij zijn dat ik überhaupt nog leef en kan lachen?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.