vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

15 april om 15:27

(04-’21) Stemmingswisselingen

April 2021

 

Lief leven,

Afgelopen tijd is er nogal veel gebeurd hier in huis. Dingen die ik al eerder voorzag zijn gebeurd, maar hakken er behoorlijk in. Nikki heeft jaren ‘gezorgd’ voor mij, en haar eigen ontwikkeling (hoe hard ik ook geprobeerd heb om dat te voorkomen) is hierdoor wel in het gedrang gekomen. Ik wist dat ze de behoefte had om in het buitenland te studeren, gewoon omdat ze zich van mij los wil maken en om zichzelf verder te kunnen ontwikkelen. Het coronajaar dat we achter de rug hebben, heeft gewerkt als een snelkookpan en heeft het een en ander in een stroomversnelling gebracht. Ik zag haar worstelen met de afwezigheid van school, vrienden en zag haar afdwalen en depressief worden.

Nikki is een sociaal wezen en het gebrek aan contact heeft erin gehakt. Ze werd down en raakte ongemotiveerd. Ze had net haar schooldiploma gehaald en begon vol enthousiasme aan haar vervolgopleiding maar niets bleek te zijn zoals ze zich had voorgesteld. Aan een nieuwe opleiding beginnen zonder dat je, je klasgenoten leert kennen of op stage mag bleek lastiger dan verwacht. En dat voor een jonge meid in de bloei van haar leven. Het afgesneden zijn van alles wat in die fase van je leven belangrijk is (uitgaan, vrienden en school) was voor Nikki extra moeilijk door haar achtergrond: een moeder met borderline. Hierdoor heeft ze meer behoefte heeft aan structuur, afleiding en gezelligheid dan andere jongeren. 

Enfin, slapeloze nachten volgden elkaar in rap tempo op en dat verbeterde Nikki’s gevoelens en gedachten niet.

Een maand of drie geleden ontplofte de boel. Er ontstonden grote ruzies tussen haar en mij tot op een gegeven moment duidelijk werd dat deze situatie onhoudbaar was. Het is beter voor ons beiden als Nikki gaat uitvliegen en uit huis gaat. Ik begrijp dat het niet anders kan maar mijn hart is gebroken. 

Ik probeer er oké mee te zijn, maar dat is niet makkelijk. Het voelt alsof ik wederom gefaald heb als moeder. Ik voel me verantwoordelijk en schuldig. Verder ben ik vooral bang. Ik hoop zo dat dit de juiste keuze is en mijn kind hier sterker uitkomt. Ze heeft nu dingen nodig die ik haar niet kan geven en dat het is heel naar om dat  te horen ook al weet ik dat het geen verwijt is.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.