vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 juni om 14:13

(06-’21) Woorden hakken erin bij mij

Juni 2021

Lief leven,

Ik ben nog steeds getraumatiseerd over mijn verleden; over wat precies, dat vraag ik me wel eens af. Het zit hem in geluiden, blikken of handelingen. Het zijn geen concrete herinneringen aan situaties, maar flitsen van angst.

Als ik het gevoel krijg dat ik de controle verlies, dan neem ik een speciale houding aan. Eentje waarbij ik de controle terug probeer te krijgen, controle over whatever er op dat moment gaande is. Controle over de situatie dus, ongeacht waar het over gaat.

Mijn identiteit laat ik afhangen van de mening van een ander over mij. Ik snap dat zelf ook niet helemaal, maar het gebeurt. Dat is dan borderline: dat mijn eigenwaarde bepaald wordt door wat een ander van mij vindt. Onbegrijpelijk dat ik nog steeds denk dat ik hier geen last meer van heb, maar in de praktijk blijkt dat toch nog het geval te zijn. 

Ik word er soms zo moe van. Ik wil dat het  stopt maar op het moment zelf kan ik niet goed ingrijpen.  Bij de ander komt mijn reactie over alsof ik zijn mond probeer te snoeren of hem afbek. Dat is niet zo, maar het komt dus wel zo over. Er gebeurt iets in mij, en dan is het lastig om goed te reageren. Ik wil dus alleen maar dat het stopt, maar ik moet het eerst verwerken, omdat ik me aangevallen voel en dan reageer ik soms nogal heftig, terwijl ik dat niet zo bedoel. 

Woorden hakken erin bij mij, soms meer dan nodig is. Ik heb wel eens gezegd dat ik liever een klap krijg dan dat iemand nare dingen tegen me zegt. Ik weet dat dat abnormaal is, maar dit is hoe het bij mij werkt… Woorden zijn dodelijk voor mij. Dat verklaart waarom ik ben zoals ik ben. Ik denk dat ik  een beetje emotioneel afhankelijk ben geworden. Ik was dat eerlijk gezegd vergeten, doordat ik zo lang alleen ben geweest en toen werd ik niet geconfronteerd met mijn tekortkomingen waardoor ik er geen last van had. Maar nu ik een vriend heb, verandert er van alles. Dan komen al die gevoelens weer naar boven, en die creëren vervolgens onzekerheid, angst, verlies van controle met als gevolg dat ik een muur optrek. 

En eenieder die door mijn muur probeert te komen, schrik ik af en hou ik op afstand. Dat gebeurt automatisch. Het is heel begrijpelijk maar zeer vervelend en hoe kom ik hier vanaf, zonder dat ik alles weer bij een ander parkeer…? Ik haat dit stukje van mezelf, dat stukje waarmee ik zo in de

verdediging ga dat ik alle shit automatisch bij de ander parkeer. Hoe kan ik dit stoppen? Wanneer denk ik niet meer vanuit angst, maar vanuit realiteitsbesef?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.