vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 december om 09:15

(11-’20) Het doet me pijn dat ik niet van mezelf kan houden

november 2020

Lief leven,

Soms word ik schijtziek van het feit dat mensen mij meer dan eens erop denken te kunnen attenderen dat ik iets niet goed doe. Ik word dan aangesproken op mijn borderline. Maar al die mensen vergeten dan dat ik Karin ben; die ondanks haar gebruiksaanwijzing óók gewoon gevoelens en meningen heeft. En trouwens, hebben we niet allemaal op de een of andere manier een gebruiksaanwijzing?

Kort door de bocht gebeurt er keer op keer het volgende: zodra ik ook maar een beetje een afwijkende mening heb of tegen de stroming in ga, omdat ik denk dat dat het beste is, wordt dat als manisch, hyper of borderline weggezet. Het wordt nooit gezien als de mening van de persoon Karin, die er gewoon mag zijn. Anderen weten het altijd beter.

Mijn problematiek geworden
Ik word altijd afgerekend op mijn stoornis. Soms word ik daar echt gek van. Regelmatig vraag ik me af hoe ik ooit kon denken dat het hebben van een vastgestelde diagnose meerwaarde zou hebben bij het kweken van begrip en omgang.

Eigenlijk heb ik zelf het meest last van mijn bipolaire stoornis. De stemmingswisselingen die dat veroorzaakt, komen altijd onverwachts en zijn onmogelijk te voorkomen. En daarom wil ik me focussen op mezelf en van mezelf leren houden, maar dat lukt niet omdat ik van buitenaf constant wordt geconfronteerd met de problematiek van mijn stoornissen en dat het gesprek enkel daarover lijkt te gaan.

Ik ben mijn problematiek geworden, voor anderen, en dat heeft soms ook z’n uitwerking op hoe ik naar mezelf kijk. Daardoor word ik ook zo geconfronteerd met mezelf. Het doet me pijn dat ik niet van mezelf kan houden. Ik ben totaal afhankelijk van anderen die 10000x opnieuw tegen mij moeten zeggen dat ik ertoe doe. Gewoon ik, Karin.

Geflikt
Maar voorlopig heb ik, ‘die borderliner’, het wel gewoon geflikt. Ik heb mijn kinderen terug in mijn leven, ik heb verantwoordelijkheden en heb mijn financiën op orde: mijn schulden zijn weggewerkt en ik heb zelfs een spaarpotje op de bank staan. Ik heb niemand meer nodig om te zorgen voor brood op de plank. Helemaal niemand! Dat is echt iets dat ik nooit had verwacht van mezelf.

Dat ik het nu allemaal zelf kan. Alleen. Zonder financiële steun van mijn moeder of verdovende middelen om de dag door te komen. Dat is in het verleden wel anders geweest. Wat blijft is de angst, in een vorm van een donkere schaduw, die altijd boven me hangt; een schaduw van de herinnering hoe één foute beslissing kan leiden tot een scala van slechte keuzes.

Levend zijn
Ik kan het me niet meer permitteren om onwetend zijn, of iets te doen zonder over de gevolgen daarvan na te denken. Ik mág dat niet meer van mezelf, na alles wat er in het verleden gebeurd is. Ik kan dus nooit meer spontaan of impulsief zijn en ik mis dat stukje van mezelf enorm, want dat voelde als leven! Levend zijn.

Dat deel  van mij zorgde voor plezier en adrenaline, iets dat ik nu soms mis. Waarvan ik zou willen dat ik dat weer eens kon zijn. Maar ik weet dat ik daar echt afstand van moet nemen. Hoe moeilijk ook, ik zie nu wel in dat dat stukje Karin me niet verder bracht.

 

❤ Karin

Welk deel van jezelf mis jij, maar kun je niet toelaten omdat dat niet goed voor je is? 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.