vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

6 augustus om 16:30

(08-’20) 30 jaar geleden overleed hij, mijn vader

De liefste mama


15 oktober 2020

Vandaag 30 jaar geleden overleed hij, mijn vader…

Het laatste jaar van zijn leven woonde hij voornamelijk in onze caravan, omdat hij  alleen wilde zijn en ons niet kon velen.

Mijn vader was in die periode altijd boos en vooral ziek. Het is ook een klote ziekte. Je sterft langzaam van binnenuit en de kanker vreet je kapot. Daar word je wel chagrijnig van natuurlijk. Voor mij was het allemaal ook zo lastig. Jarenlang ben je eigenlijk aan het wachten totdat je vader dood gaat en tegen de tijd dat het gebeurt is er een soort opluchting.

Onzekerheid maakt je gek
Van die onzekerheid werd ik helemaal gek. Heel wat keren hebben we afscheid van hem genomen, ‘omdat hij het deze keer niet zou overleven’, maar dat deed hij wel. Hij was niet stuk te krijgen. Maar dit keer verliep het anders., Mijn vader kwam thuis met pijn, ging naar het ziekenhuis en werd meteen opgenomen.

Wij dachten eerlijk gezegd dat het ook deze keer t wel weer goed zou komen. Hij had immers een opleving die dag. Die bewuste zaterdag lag hij alleen op een kamer, omdat hij per se tv wilde kijken. Hij rookte er een sjekkie in bed -toen kon dat nog gewoon – en zat adressen te schrijven op de enveloppen van de rouwkaarten. De muziek, die hij op zijn crematie gedraaid wilde hebben, lag klaar om opgenomen te worden op een cassettebandje.

Ik zie hem nog zo voor me liggen op dat bed, geïrriteerd over de tv, die mijn zus ‘nog maar even snel moest gaan halen op de camping’. Op een gegeven moment draaide mijn vader een sjekkie, vergat hem dicht te plakken, maar probeerde hem wel op te steken. Ondertussen had ik een nieuwe voor hem gedraaid, dat hij daarna dankbaar opstak. Even later ben ik weggegaan om mijn eigen ding te gaan doen. Eerlijk gezegd weet ik niet precies meer wat ik ben gaan doen. Zondagochtend werden we door het ziekenhuis gebeld met de mededeling dat het niet goed ging met mijn vader. De euthanasieverklaring kwam ter sprake en mijn moeder hoorde ik zeggen  ‘dat het tijd was’.

Geen afscheid genomen
Zo raar. Er werd tussen ons niet echt over zoiets gesproken, dus ik stond erbij en keek ernaar. Ik was dan wel 18 jaar, maar op dat moment  ging totaal aan m’n verstand voorbij wat er allemaal aan de telefoon besproken werd. Ik wist niet wat euthanasie betekende; dat het inhield dat je van te voren een moment zou uitkiezen om te gaan sterven. En dat moment zou dus nog geen 5 uur later aanbreken. Helaas heb ik geen afscheid van mijn vader genomen. Ik kon het op dat moment niet aan. De dagen erna ging alles aan mij voorbij als in een film, tot de dag van de crematie aanbrak…Ik was het er overigens  helemaal niet mee eens dat hij gecremeerd zou worden.

Ik denk dat de definitie van de dood en dat iemand daarna  vervolgens helemaal weg is, niet in mijn hoofd paste. Ineens was er  niets meer. Alleen stilte en leegte. Zoveel ruimte had hij kennelijk ingenomen met zijn ziekte en alles wat daarmee te maken had. Alleen de stilte bleef over. Als het stil is en er geen afleiding, dan word je geconfronteerd met jezelf, je gedachten en gevoelens. Ik kon dat niet aan en rende er hard voor weg op iedere manier die voor mij denkbaar was. Om zijn dood maar niet te hoeven voelen. Ik kon dat niet accepteren, want ik wilde dat mijn vader van me hield en nu was hij dood.

Iedereen ging verder
Mijn moeder wilde daarna verhuizen om alles achter zich te laten. Zij had kennelijk gedurende zijn ziekbed al afscheid van hem genomen en was ergens al begonnen met het verwerken van wat ik uit de weg ging. Ik voelde me zo onbegrepen. Iedereen ging verder met zijn leven en ik kon dat gewoon niet. Ik had nog zoveel vragen, maar kon deze nooit meer aan hem stellen.

Op een zeker moment ben ik het zelfs gaan zoeken in paragnosten e.d., omdat ik mijn vader eenvoudigweg niet kon loslaten.

Ik wilde hem ook niet loslaten, want ik wilde antwoorden. Antwoorden, die ik nooit zou krijgen en dat werd zo langzamerhand een obsessie voor me.

❤ Karin

Hoe ga jij om met verlies?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.