vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

15 september om 09:57

Dossier Dochter: de puber in de pauze vergezellen

Dossier Dochter

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over haar 15-jarige dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Vandaag: hoe haar dochter moeite heeft met het vertrouwen in een nieuwe begeleider. Ook zit ze in een traject waarbij ze uit het reguliere onderwijs stapt om passend onderwijs te krijgen. Daarvoor bouwt ze stap voor stap haar uren op school af, waardoor ze haar sociale contacten verliest. 

Mijn dochter stapt dus over vanuit het regulier, passend onderwijs, naar een speciaal traject. Eerder schreef ik al over de puinhoop die ontstond door gebrek aan communicatie en duidelijkheid.

Dit traject valt onder een zorg-paraplu. Dit betekent voor ons dat de huidige contactpersoon van de thuisbegeleiding sinds ruim 4 jaar afscheid moet nemen. Andere organisatie en dus over en uit. Qua gemeentelijke beschikking valt het niet te regelen dat zij haar werk voortzet, dus er komt een nieuwe (thuis-) begeleider. 

De nog enkele dagen mogen blijvende dame is goud waard. Omdat mijn dochter niet zelf met haar praat, hebben wij hele gesprekken. Er is een bijzondere ‘samen-werking’ ontstaan. Ik typ het bewust zo. Dus niet mevrouw begeleidster stuurt aan en ik volg op, nee, wij werken samen. Maar daarover komt een apart verhaal. 

Goed, andere zorgorganisatie, dus ook een andere begeleider. Eerder schreef ik al over de inmiddels wel bekend zijnde vertrouwensproblematiek van mijn dochter. Houd dit even in het achterhoofd.

Bij mijn dochter werkt het heel simpel. Tenminste, dat vind ik en zo leg ik het ook uit aan derden. 

Stap 1; de kennismaking. Mijn dochter scant de persoon per direct. En met scannen bedoel ik nog voordat de persoon ook maar iets gezegd heeft, heeft mijn dochter razendsnel de energie van die persoon al ‘gelezen’. Onprettige energie? Vergeet het dan maar. Voor iemand die niet bekend is met het fenomeen energie kan dit als abracadabra overkomen. Vergelijk het maar met het moment dat je een vreemde aankijkt en direct zoiets hebt van ‘die moet ik niet’. 

Stap 2; de persoon gaat praten en zij voelt direct aan of datgene dat de persoon zegt, ook gemeend is. Bij een “fijn dat je er bent” en de persoon meent het niet, is het klaar. 

Persoonlijk vind ik dit reuze handig. Binnen een kwartier weet ik al: dit wordt ‘m wel of dit wordt ‘m niet. Meer niet dan wel. 

Goed. Zij krijgt dus weer een nieuwe begeleider toegewezen. Er heeft er één op korte termijn een gaatje in de agenda, dus die wordt het. Anders maanden wachten. 

Op voorhand toch maar even een paar vragen gesteld. Hoe gaan jullie dat inzetten, waarbij graag even rekening houdend met haar vertrouwensproblematiek dus.

Heel optimistisch plan van aanpak, waarbij ik al een aantal kleine aantekeningen kon maken.

Nu gaat mijn dochter haar aanwezigheid op de te verlaten school stapsgewijs afbouwen. In het stappenplan staat als laatste stap dat ze enkel de pauzes aanwezig is. Klinkt gek, maar even kort uitgelegd heeft dat met het stukje ‘sociale contacten’ te maken. Daar had men over nagedacht en het idee opgepakt om de nieuwe begeleider haar te laten vergezellen tijdens deze pauzes. 

Toen heb ik toch maar ingegrepen. 

Stel het jezelf even voor. Je kind, puberleeftijd tussen een horde mede pubers (allen ass/ad(h)d/hsp), en jij als ouder zijnde gaat een week lang elke pauze je kind ‘gezellie’ vergezellen tussen de pubers. 

Voor de lol even een korte quiz: denk je dat je kind reageert als in;

  1. Ja, hartstikke leuk, kom er gezellig bij staan.
  2. Je kind negeert je volkomen en heeft een boze blik in de ogen.
  3. Je kind schaamt zich zichtbaar kapot.
  4. Je kind tolereert je aanwezigheid op voorhand al niet en heeft dit met het nodige stemvolume en woorden duidelijk kenbaar gemaakt.
  5. Je kind wordt belaagd met vragen en opmerkingen van de mede pubers wie die persoon is en wat die hier staat te doen?!!!!! (Mogelijk in iets andere bewoordingen). En je ziet de ellende van je kind afdruipen.

En wissel nu de rol ‘ouder’ in voor ‘nieuwe begeleider’. 

Daar heb ik dus maar wijselijk een stokje voor gestoken. Doe dit vooral niet! 

Het kan aan mij liggen hoor. Te kritisch of zo? Dwars? Niet meewerkend? Zeg het me maar. Iemand die wel voor de gezelligheid zoon of dochter vergezeld in de pauzes? En indien niet zelf, dan een frisse, nieuwe begeleider? Ik hoor graag hoe u dit ervaren heeft. Ik ben benieuwd!


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.