vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 juni om 16:30

(06-’19) Aan mijn oma vroeg papa wie ik was

25 juni 2019

Lief leven,

Binnenkort begin ik aan mijn trauma-behandeling. Het is misschien handig als ik iets meer over mijn jeugd vertel, globaal dan hè. De ene keer zal ik wat dieper op mijn verhaal ingaan dan de andere keer.

 

Toen mijn moeder zwanger van mij was, kwam mijn vader erachter dat hij leukemie had. Omdat zijn levensverwachting niet spectaculair was, vond hij het op dat moment een beter idee dat ik niet geboren zou worden. Mijn moeder dacht daar anders over en ‘tada’ hier ben ik dan.

Mijn vader heeft daarop bedacht dat als hij mij op een veilige afstand zou houden, ik me niet aan hem zou hechten en er dan niet zo’n last van zou hebben als hij zou komen te overlijden.

Dat liep anders
Helaas liep alles anders en heeft hij nog lang door geleefd. Vlak voor mijn 19e verjaardag is hij (pas) overleden. Ik zeg ‘helaas’, omdat de theorie van mijn vader geleid heeft tot het volgende: mijn moeder heeft al er die jaren voor proberen te zorgen dat niemand ‘last’ van Karin zou hebben.

Ik ben dus opgevoed alsof ik de koningin zelf was, kreeg altijd en overal mijn zin en het woord ‘nee’ kwam in ons gezin niet voor. Problemen oplossen deden we bij de Bijenkorf. Daar kan je namelijk alles kopen. En dat is dus de theorie die ik van huis heb meegekregen: als je je rot voelt ga je winkelen.

Daarnaast gedroeg ik me soms als een idioot. Vooral als ik mijn zin niet kreeg. Mijn moeder vergoelijkte mijn gedrag, omdat ze besefte dat dat waarschijnlijk een reactie was op de ziekte van mijn vader en alles wat ik daardoor aan ellende, verdriet en zorgen meemaakte.

Zo werd ik ‘s nachts regelmatig wakker, omdat er iets aan de hand was. Mijn vader was vaak ernstig ziek en moest dan plotsklaps naar het ziekenhuis.

Quarantaine
Ik kan me nog heel goed herinneren dat hij in quarantaine lag. Ik was toen een jaar of 5/6 en had hem al een tijd niet gezien. Op een zeker moment mocht ik mee de afdeling op. Alles was daar van glas en iedereen had rare kleren aan en monddoekjes op.

Ik mocht papa gedag zeggen. Mijn oma was bij hem in de kamer en ik stond met mijn moeder in een glazen gang met allemaal kamers daarachter. Mijn vader lag op de intensive care-afdeling, maar dat wist ik toen nog niet. Ik vond het erg spannend en eng. Mijn papa lag daar zo kwetsbaar. Hij had een ziekenhuis-jurk aan en was behangen met allemaal slangen. Vanachter het glas keek hij me aan. Ik zwaaide naar hem en liet hem de tekeningen zien, die ik voor hem gemaakt had. Aan mijn oma vroeg papa wie ik was.

Dit moment staat in mijn geheugen gegrift. Nu ik het zo opschrijf rolt er een traan over mijn wang, want ik besef me dondersgoed wat de impact hiervan is geweest op mijn leven.

Houden van nooit gevoeld
Ik kom uit een prima gezin en ben hartstikke goed opgevoed met normen en waarden, maar houden van is een gevoel wat ik van volwassen mensen nooit gevoeld heb.

Dat is ook de reden waarom ik het zo moeilijk vind om van mijn kinderen te houden. Ik heb geen idee hoe dat moet en alles wat ik erbij voel geeft me het gevoel dat ik stik.

Gisteren tijdens het intakegesprek voor het trauma-traject, realiseerde ik me dat ik behoorlijk wat onverwerkte dingen uit mijn jeugd zal moeten aangaan, dadelijk. Het zal een behoorlijke beproeving gaan worden; daar ben ik mij bewust van. Ik betrap mezelf er net op dat dat mijn hoofd nu automatisch denkt: ‘Ik ben niet verplicht om te gaan’. hmmm…

Daar heb je dan weer die eeuwige andere ik, die overal altijd alles in twijfel trekt, de vermijdende Karin, die stabiliteit heeft gevonden in haar eigen instabiliteit..

Wordt vervolgd.

Karin

Heb jij je als kind weleens minderwaardig of onzichtbaar gevoeld?

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.