vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

12 augustus om 14:37

Blijdschap en toch…

Woensdag 12 juli 2017

Beste Monique,

Er lijkt alle aanleiding te zijn tot eindelijk een blijer gevoel. De warmte is weg. Een welkomstgeschenk. Hoe blij ben ik nu ik weer kan ademhalen en er meer energie in me zit. Deze weeromslag is precies op tijd gekomen, want op het laatst voelde ik me beroerd door de drukkende warmte.
Afgelopen maandagavond klapte ik in elkaar. Die avond was echt bloedheet. Ik kon helaas niet meer van mijn avondmaaltijd genieten die ik met zoveel inspanning had klaargemaakt.

‘Homemade’ nasi goreng met kippendijfilets, één van mijn favoriete recepten en gerechten.

Helaas kon ik dat wel vergeten. Na het eten voelde ik me bezwaard. Ook transpireerde ik enorm. Op het laatst viel ik flauw. Toen ik bijkwam, bleef ik de rest van de avond met een opgeblazen gevoel zitten. Zelfs mijn nachtrust leed eronder. De warmte had me weer eens flink te pakken.

Thans is het ongemak verleden tijd en voel ik me een ander mens.

De gunstige weersomstandigheden maken mijn leven zoveel aangenamer. Ik kan veel meer doen en in alle rust genieten van de dagelijkse mooie momenten, die mij toekomen.

Behalve koeler is het buiten ook rustiger. Voor het tekenen betekent dat dat ik me makkelijker kan concentreren.
En toch is er helaas iets tussen gekomen dat een domper op mijn blije gevoel heeft gezet. Bij mijn ouders thuis is het minder gezellig.
Ik kan er even niet terecht in geval ik behoefte heb aan contact. Wat is er aan de hand? Antwoord op de vraag: ze zijn beiden wéér verkouden.

Alweer? Ja, alweer.

Het is in één jaar tijd al de vijfde keer dat dit hen overkomt. En als ze verkouden zijn, is het nooit zomaar verkouden, maar flink verkouden. Met hoesten, een krakerig hese stem en zelfs koorts. In de meeste gevallen duurt het lang voordat ze er van af raken. Soms wel drie weken.
We vermoeden dat deze ‘aanval’ een restant is van de epidemie, die ons afgelopen winter (half-januari/februari) in de greep had. Ook ik ontsprong de dans niet.

Zo langzamerhand blijkt dat dit virus zeer hardnekkig is en geen antistoffen aanmaakt. Het leidt een sluimerend bestaan in het lichaam en na bijvoorbeeld drie maanden slaat het opnieuw toe.
Het vervelende is, je moet voortdurend voorzorgsmaatregelen nemen om het zelf niet te krijgen: handen met desinfecteergel reinigen, alles wat mijn ouders aan hebben geraakt niet vastpakken en ik moet hen zelfs omzeilen, waardoor het contact tussen ons moeizamer wordt.

Tja daar zit ik even dan. Eenzaam en onzeker.

Hoewel ik zelf nog niet verkouden ben, ben ik erg beducht voor de geluiden, die andermans verkoudheid teweegbrengt, zoals niezen, neusgeluiden, de keel schrapen als er slijm moet worden los gemaakt. Wanneer ik iets hoor, schrik ik. Ik word kribbig, want voor mijn oren kan het teveel en pijnlijk zijn.
Mijn geweten spreekt soms tegen me: Kees, daar kunnen je ouders niets aan doen. Dat hoort nou eenmaal bij verkoudheid. Zij hebben er het meest last van.

Mensen mogen het mij wellicht kwalijk nemen dat ik hardvochtig overkom ten aanzien van mijn ouders, maar helaas ben ik niet bij machte met dit soort situaties om te gaan.

Als autist heb ik moeite met het verwerken van situaties, waarbij mensen fysiek worden getroffen, zeker als het om directe familie gaat of iemand die me dierbaar is. Situaties, die een normale gesteldheid verstoren, alsmede het vertrouwde beeld van iemand.
Er doen zich dan prikkels voor, die bij mij heftig overkomen, zoals geluids- en ‘zichtbare’ prikkels. Vooral als de verschijnselen in de bronchiale categorie vallen. Het is juist díe categorie verkoudheid, die bij mij angst oproept. Angst oproept? Ja, want behalve de schrik om het geluid speelt angst een grote rol. Al in mijn zesde jaar was dat het geval. Wanneer één van mijn ouders hoestte, raakte ik in dolle paniek. Ik wist me geen raad.
In de loop der jaren heb ik er met mijn kinderarts veelvuldig over gepraat in de hoop dat hij de angstgevoelens zou verlichten ten einde de situatie gemakkelijker te kunnen relativeren. Helaas ben ik er nooit echt overheen gekomen.
Omdat het altijd onzeker blijft hoe een verkoudheid, griep of andere aandoening gaat verlopen. En nu mijn ouders op een steeds hogere leeftijd komen, neemt hun weerstand geleidelijk af, waardoor je niet weet hoe lang zo’n verkoudheid gaat duren.

Er blijft dan maar één devies over: geduld. Het enige wat we moeten hebben, is geduld. Onze ziel in lijdzaamheid bezitten en wachten tot de verschijnselen voorbij zijn.
Voor mij is vaak de beste remedie om een wandeling door de buurt te maken. Terug in de studeerafdeling van mijn huiskamer neem ik plaats achter het bureau.

Het tekenen lijkt inmiddels in een stroomversnelling te zijn gekomen. Langzaam maar zeker ploeter ik me naar de voltooiing toe van een rij van vijf woonhuizen in Art-Nouveaustijl. In het middelste huis woont de klant, voor wie ik de tekening maak.
Naar het zich laat aanzien zal het werkstuk binnen een week af komen. Het resultaat ziet er nu al zeer veelbelovend uit.
Tussendoor geniet ik van mijn koffie- en thee-uurtje met iets lekkers bij.

De gedachte aan de verkoudheid van mijn ouders kan ik dan eventjes vergeten. Met het koele weer erbij zijn de drinkpauzes in mijn huiskamer extra knus.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.