vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 oktober om 16:53

Het 65-jarige huwelijk van mijn ouders

Woensdag 29 september

Beste Monique,

Deel 1:
Vandaag is het 29 september. Een heugelijke dag in onze familie, want het is de trouwdag van mijn ouders. Dit jaar wel een heel bijzondere, mag ik wel zeggen. Mijn ouders vieren namelijk hun 65-jarig huwelijk. Dat is toch wel uniek. Het komt maar heel weinig voor dat man en vrouw het zo lang met elkaar volhouden en lief en leed delen.

Wetenswaardigheid: indien men 65 jaar getrouwd is, ontvangt men de status ‘briljant’. En het ís ook een briljant huwelijk want mijn ouders hebben altijd bijzonder veel van elkaar gehoudens en dat doen zij nog. Toch merk ik dat er ook een veel minder vreugdevolle kant aan die ‘briljant’ zit. En dat is de ouderdom. Die neemt nu soms zorgelijke vormen aan.

Wanneer moeder mij ‘oudersdomsprobleem’ hoort zeggen, gaat zij onmiddellijk in het geweer. “Kees, hou op met die onzin!” zegt zij kribbig, “dat wil ik niet meer horen!” Ze kan zich verdedigen wat zij wil, het heeft weinig nut en daarom laat ik het onderwerp maar rusten. Zich opwinden en scènes maken breekt haar tenslotte ook fysiek op.

Ook met mijn vader gaat het niet meer zoals het was. Hij kan moeilijk lopen en zit langer in zijn stoel dan ooit. Met hese stem hoor ik hem soms wat prevelen. Zijn gezicht, en gestalte zijn getekend door de hoge leeftijd van bijna 91 jaar. Ook zijn gehoor is minder. Dat zorgt voor problemen. Zeker in zijn geval want hij blijft weigeren zijn gehoorapparaat te gebruiken. “Ik hoor nog goed”, zegt vader koppig maar moeilijk articulerend. “Niet nodig, dat ding. Gaat best zo.” Dat maakt de communicatie moeilijk. Duidelijk hoor ik hem zijn overtollig speeksel in de mond opslurpen om het ergste kwijlen te voorkomen. Het betreft een stoornis in de motoriek van de mondspieren als gevolg van ouderdom.

Mijn ouders echter denken nog steeds dat zij nog dertig jaar zijn…….

Het valt te begrijpen dat ik het hier heel moeilijk mee heb. Voor iemand met een autistische handicap komen dit soort situaties buitengewoon verwarrend over en is de stemming onvoorspelbaar. Hoe moet ik er in godsnaam mee omgaan? Want instinctief voel ik dat de band met mijn ouders nog zo hecht is. Ik ben zo gewend aan hun denkpatroon en wijze van handelen. Dat raak je als telg nooit kwijt.

 

Gelukkig verliep het deze ochtend geheel anders. Ik legde een bezoek af bij het huis van mijn ouders. Ik had bloemen gekocht en die wilde ik hen geven voor deze trouwdag.

Toen moeder het boeket zag, voelde ze zich aanvankelijk overrompeld. Ik legde haar uit dat die bloemen voor hen bedoeld waren en overhandigde mijn moeder het boeket.

Ineens werd zij blij. O, wat was moeder blij!

Samen waren we in de keuken. Moeder knipte de onderkant van de stelen af om de bloemen in een vaas te zetten. We geraakten aan de praat. Het werd steeds gezelliger.

Moeder kwam helemaal los. Na enige tijd konden we probleemloos converseren. Ik kreeg zelfs een kopje koffie aangeboden. Kortom, het was ouderwets gezellig in de keuken van mijn ouders!

 

Deel 2 van het 65-jarig huwelijk:

De middag brak aan. Het was 14.30 uur en mijn oudste broer Barent en echtgenote waren bij mijn ouders op bezoek. Intussen maakte ik me op om er ook naartoe te gaan. Na mij volgden mijn broer Jasper en zijn vriendin Ghislaine en tot slot de burgemeester.

Daar waren we dan, met ons allen. Een feestelijke stemming, elkaar hartelijk begroeten, bloemen schenken en nog meer, vulden het huis met vreugde. Het duurde niet lang of de officiële plechtigheid van het in ontvangst nemen van bloemen van de burgemeester voltrok zich. Met vader rechts, moeder links en in het midden de burgemeester poseerden ze pontificaal voor de cameralens. Mijn broers en ik hadden de sluiter in de aanslag. Het geweldige moment van deze zo zeldzame gebeurtenis kon zowaar op de gevoelige plaat worden vastgelegd.

Kort na de opname werd er koffie ingeschonken, taartjes uitgedeeld en daarmee geraakten de gesprekken goed op gang.

Even bleef ik nog in het gezelschap. Behalve mijn ouders gaf de burgemeester ook mij een geschenk in de vorm van een stripboek waaraan verschillende tekenaars hebben gewerkt. Het beeldt de geschiedenis van de gemeente Rheden uit. Ik zal het op mijn gemak gaan bekijken.

Even later besloot ik me terug te trekken omdat een gezelschap van acht mensen in een niet zo grote zitkamer voor mij net iets te druk uitpakt.

Om deze dag tot een goed einde te brengen, wilden mijn ouders met z’n allen uit eten gaan. Helaas bleek dit niet voor mij weggelegd te zijn. Ik was me moe en afgemat en zag het niet zitten om mee uit eten te gaan uit, omdat het aan tafel zitten in een restaurant te lang zou duren en het overheersende geluid van vele stemmen me verder zou uitputten. Te druk dus. Bovendien had ik voor mezelf heel lekker eten in huis gehaald en verheugde me erop dat klaar te gaan maken.

In elk geval heb ik een goede bijdrage kunnen leveren om deze dag voor mijn ouders zo prettig mogelijk te laten verlopen door hen het bosje bloemen te geven en aanwezig te zijn tijdens de plechtigheid met de burgemeester, waarbij ik ook nog foto’s heb genomen.

Tot slot is op deze feestelijke woensdag nog iets dat niet mag worden overgeslagen: het weer. Dat is eindelijk omgeslagen! Nu ben ik eindelijk verlost van de lang aanhoudende benauwde warmte! Het is eindelijk herfst!

In principe vond de omslag al plaats in de namiddag van afgelopen maandag en gisteren voelde het meteen een stuk frisser aan, en vandaag helemaal. Kortom, het is een verademing.

Morgen ga ik weer tekenen en verwacht ik dat de rust terugkeert.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.