vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

3 december om 09:00

Brieven van Kees: Het groot Sinterklaasgedicht aan Kees

Woensdag 1 december

Beste Monique,

Al zal men denken dat ik nu dagen van ledigheid afsukkel, ikzelf zorg ervoor dat het leven doorgaat. Ik zit namelijk niet stil. Goed, ik heb ruim een week afstand gedaan van de tekenopdrachten, maar sinds afgelopen maandag werk ik aan een tekening voor mezelf. Het betreft een groot huis dat ik erg mooi vind en dolgraag op papier wil afbeelden.
Ik had er opeens heel veel zin in en dacht: ook december vraagt om tijdvulling door middel van creativiteit.

Naast het tekenen vier ik een klein beetje Sinterklaas. Sinterklaas voor mezelf zou je kunnen zeggen. Een chocoladeletter gaat er zo nu en dan grif in, maar niet iedere dag en…ik heb voor mezelf een groot gedicht samengesteld. Het zou er zo een kunnen zijn van de Sint.
In het weekeinde werkte ik eraan en het schrijven verschafte me zeer veel plezier. Ik slaagde erin een mooi geheel te maken van de gebeurtenissen die ik op zaterdag 15 mei van dit jaar op zeer intensieve wijze meemaakte. Ik heb daarover al eens op Facebook/Doclines geschreven.

Hier volgt het Groot Sinterklaasgedicht van 2021

Sinterklaasgedicht aan Kees (Sinterklaasperiode 2021)

Beste Kees,
Tussen mei en augustus was de Sint in het land,
want hij was geïnteresseerd in tekeningen van Kees zijn hand.
Stiekem volgde de Goedheiligman hoe hij vol vuur aan het werk sloeg,
want Kees had gedurende die maanden prachtige tekenprojecten voor de boeg.
In mei reisde hij heel graag,
voor nieuwe werkopdrachten naar Den Haag.
Sint ging incognito met hem mee,
want dat leek hem een goed idee.
Kees merkte niet dat de Sint gedurende de hele dag vlakbij hem zat,
hooguit zag hij een oudere man met witte baard zitten, maar dat was dan dat.
Sint droeg geen tabberd en mijter, maar hele gewone kleren,
Dikke jas, een skibroek en wandelschoenen om zich tegen de voorjaarskoude te weren.

Maar ach, onverwacht zat het spoor tegen,
de trein kampte met vertraging en maakte vele omwegen.
Zij het later dan gepland, Kees bereikte zijn doel
en dat gaf hem een goed gevoel.
In Den Haag bevond zich een aantal plekken
dat hem leek te trekken.
onder andere een bezoek aan een winkel voor nieuwe tekenpennen,
plus mooie, oude huizencomplexen, want die waren overal te bekennen!
Met broer Jasper en vriendin Ghislaine trok hij de stad rond,
Statenplein, binnenstad om tekenpennen te kopen in een winkel, tot hij Smidswater vond.

In Statenkwartier trad Kees een huis binnen, op een hoek,
want hij was in Jaspers kantoor op bezoek.
In zijn werkruimte mocht Kees plaats nemen in een ontspanningscabine,
die deel uitmaakte van een hele speciale machine.
Liggend op een bed, werkte er een sproeiertje met water over zijn voorhoofd;
een halfuur later klauterde Kees eruit, half-verdoofd.
Toen hij als volkomen uitgerust mens uit de cabine opstond,
ging hij naar buiten alwaar hij de mooiste huizen vond,
Daar aan het Statenplein trof hij de juwelen aan,
Onder deze huizen zag Kees er een staan,
met de naam ‘Duinrust’; die spande wel de kroon!
De decoratieve schoonheid ervan was ongewoon!
Vol geestdrift schoot hij zijn fotorolletje vol,
want op Neorenaissance en Jugendstil is Kees dol!
Nu hangt er in de hal van zijn woning,
een tekening van ‘Duinrust’; voor elke bezoeker en hemzelf een prachtige vertoning!

Na het bezoek aan Jaspers kantoor,
ging de toer per auto door.
In de Haagse binnenstad zou hij in een winkel tekenpennen kopen,
Kees was zo benieuwd de winkel binnen te lopen!
Maar het werd in de stad drukker en drukker; het verkeer had hem onaangenaam verrast.
Iedereen in het verkeer zat op een gegeven moment vast!
Een half uur later, in de file, wipte Kees snel uit de wagen,
de winkel in, om aan de toonbank naar de nieuwe pennen te vragen,
Buiten op straat overweldigde hem het lawaai van het verkeer,
Met als gevolg: Kees had het niet meer!
Tussen de stilstaande auto’s door een voorbijscheurende scooter,
en dan ook nog eens luid autogetoeter,
dit bracht hem van zijn stuk,
want, o, het was inde stad zo vreselijk druk!
In de winkel moest Kees alles verwerken,
bijkomen en zijn oriëntatie zien te vinden, dat was aan hem te merken.
Zijn hoofd schuddend zuchtte hij: wat een gedoe!
Maar aan de toonbank diende zich de volgende ergernis aan en hoe!
De winkelier hielp hem weliswaar aan de tekenpennen, maar de man snufte constant,
en Kees vond dat hoogst irritant.
Goed, de pennen waar hij lang naar had gezocht,
waren eindelijk gekocht.
En hierna ging de route verder, naar Smidswater, voor een interessante tekenopdracht,
waar Kees geruime tijd op had gewacht.

Onderweg bleef het verkeer een wanhopige hindernis,
dat zorgde voor aanhoudende ergernis.
Rode stoplichten, nog meer files, en ook nog eens een oude BMW met vieze stinkuitlaat,
geen wonder dat Kees die gemotoriseerde voertuigen zo langzamerhand haat!
Sint was erg met hem begaan,
want wat had kees op die dag allemaal moeten doorstaan!

Weer een halfuur later,
arriveerden Jasper, Ghislaine en Kees aan het Smidswater.
Eindelijk kwam Kees daar tot rust,
want hij werd zich opeens van alle schoonheid bewust.
Smidswater, misschien het mooiste stukje van Den Haag, was waard voor een tekening!
Tijdens het fotograferen hield hij met elk detail van ieder huis rekening.
Kees dacht: “Dit ga ik maken,
ik zal mijn plicht niet verzaken.”
Voor Geneviève Wehry en haar vriend Hans,
was dit nu een unieke kans!
Een tekening van hun huis en de panden ernaast,
het was te mooi om waar te zijn, haast!

En, wie kwamen daar?
Geneviève en Hans. Zowaar!
Een hartelijk weerzien, een levendig gesprek en even later een afscheidsgroet,
deden een ieder goed.

Inmiddels kijkend op zijn NS-app, zag Kees dat het hele treinverkeer vastzat.
Hij vroeg zich af: “Wat is me dat?”
Kees schrok: “Hoe moet ik in godsnaam terug naar Velp?”
Jasper zei: ”Kees, als ik je eens help,
dan breng ik je met de auto terug naar waar je wilt zijn,
naar je woning Velp, dat is toch wel fijn.”
Jasper bracht Kees met een geleende auto terug,
want Ghislaine moest met Jaspers auto naar Wassenaar en wel heel vlug.
Om thuis haar tijd te wijden
aan de zorg voor dochter Yasmin en om reeds het avondeten voor te bereiden.

Ook Sint stapte in een auto en reed achter Jasper en Kees aan.
Sint zag het; de terugreis over de snelweg zou hun zeer moeilijk vergaan.
Een toevloed van prikkels, pokken en plagen,
kwam Kees alsmede zijn broer belagen.
Van Den Haag tot aan Velp, asociaal weggedrag, wilde inhaalmanoeuvres en wegpiraten,
Kees begon meer dan ooit het huidige verkeer te haten.
Sint dacht met hem mee. Kees raakte door al die agressie op de weg van streek. Hij zei:
“Wat een primitief gajes! Wat een zwijnerij!
Ik wil niet meer op die autosnelweg!
Het is maar even dat ik het zeg!”
Even later, moedeloos zuchtend: “Wat is het verloop van deze dag toch onvoorspelbaar!
Wat ik vandaag allemaal niet meemaak, onvoorstelbaar!”

Eenmaal thuisgekomen was Kees volkomen uitgeput. Gebroken, met pijn in de kop.
Na afloop zei hij met opgelucht gevoel: “Zo, dit avontuur zit er op!”
In zijn dagboek beschreef Kees de 15e mei van 2021 als ‘een klotedag’,
maar Sint dacht anders: als het nu aan de nieuwe tekenopdrachten lag?
Kees, dan zou ik zeggen: de 15e mei was juist zeer geslaagd en dat meen ik oprecht!
Want er zullen van die dag nog meer mooie tekeningen volgen! Heus, echt!
Je hebt het al bewezen,
met Villa ‘Duinrust’ en een tekening van Smidswater, ze mogen er beslist wezen!
Je hebt Geneviève en Hans beiden,
met de afbeelding van Smidswater weten te verblijden.
Het is het bezit van hun leven,
en dat heb jij hun gegeven.
Neem alsjeblieft mijn raad: in je dagtekening van 15 mei 2021 ‘klotedag’ wegvegen,
want die dag betekende uiteindelijk een grote zegen!
En laten deze melkchocoladeletters en repen je nu opperbest smaken,
ik weet zeker, die geven je energie om nieuwe werken te gaan maken!”

De Sint


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.