vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

28 december om 10:00

Brieven van Kees: Koopstress

Dinsdag 21 december

Beste Monique,

Vandaag werd ik wakker en bij het opentrekken van mijn gordijnen werd ik getrakteerd op een prachtige verrassing. Het vroor. En niet zo’n klein beetje ook. De buitenthermometer wees maar liefst -4 graden Celsius aan. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt! Wat was ik opgetogen!

Ik heb snel thee klaargemaakt en gedronken, daarna mijn tekenspullen tevoorschijn gehaald om met de afwerking te beginnen van het laatste maar niet gemakkelijkste gedeelte van het werk. Het gebouw prijkt inmiddels in vol ornaat op het papier, maar nu zag ik kans het grote smeedijzeren hek te tekenen. Precisiewerk dat alle concentratie vergde en volstrekte geometrie van strakke lijnen vereiste. Maar het was me gelukt. Het hek kreeg ik helemaal af! Ik verwacht dat ik deze tekening over twee dagen zal voltooien. We zullen zien.

Verder heb ik de ochtend en vroege middag goed volgemaakt. Omstreeks 9.30 uur onderbrak ik het tekenwerk even. De verf moest drogen want ik had net geschilderd. En Mieke, mijn helpende hand, kwam voorrijden. Ik zou samen met haar naar het dorp gaan voor de boodschappen. Onderweg naar het dorp viel het mij op dat de weg ernaartoe rustig was. Toen we het dorpscentrum naderden, vond ik het wel erg rustig op de weg. Voor een doordeweekse ochtend reden er heel, heel weinig auto’s rond.

‘Hé,’ dacht ik, ‘zou het animo voor kerstinkopen niet meer zo groot zijn? Zou iedereen gedurende de weken ervoor alles al hebben ingeslagen?’

We parkeerden onze wagen op een parkeerplaats achter Den Heuvel. Ook daar was nauwelijks een mens te zien. Op een gegeven moment liep ik langs de winkels. ‘Wat vreemd,’ dacht ik en constateerde dat de etalages er anders uitzagen dan gebruikelijk. Half verlicht, met een beperkt aanbod en soms zelfs leeg… Op de winkeldeuren las ik bordjes met ‘helaas gesloten’.

‘Wat zullen we nou krijgen’, vroeg ik me af. Bij de HEMA zou ik sokken en kaarsen kopen, maar dat was niet mogelijk omdat ook de HEMA gesloten bleek.

Gelukkig kwam iemand van het personeel aanlopen. Hij ontgrendelde de deur naar buiten en deelde mij mede dat er sinds de vorige avond een lockdown was ingesteld. Een lockdown? Ja, een lockdown. Alleen essentiële winkels mochten nog open zijn, zoals supermarkten en drogisten.

Dit was nieuw voor mij. Van niemand had ik ook maar iets gehoord over een nieuwe lockdownmaatregel tegen de verspreiding van de nieuwe variant van het coronavirus, de omicron. Nou, dat weten we dan ook weer. Het zal naar mijn vermoeden ook een pluspuntje met zich meebrengen. Ik denk dat het van meet af aan niet meer zo druk in het dorp zal zijn met mensen die aan koopstress lijden.

Mensen met koopstress hebben altijd haast met als gevolg agressief gedrag jegens anderen en jakkeren met de auto alle kanten uit, want zij moeten zo nodig op één ochtend twintig winkels in-en-uit-rennen. Terwijl ik daarentegen slechts één supermarkt hoef te bezoeken, omdat ik het overgrote deel al via de aan-huis-boodschappenservice heb besteld. Ik heb inmiddels voor acht dagen of zelfs meer eten in huis.

  

Toen Mieke en ik klaar waren met winkelen reden we naar huis. Thuisgekomen nam ik koffie en zette ik het tekenen voort. Na een uur besloot ik een grote wandeling te gaan maken naar mijn vertrouwde natuurgebied. Het was schitterend! Wat een prachtige rijp overal! Alles was wit en vol glinsterende ijskristallen. Een waar sprookjeslandschap! En, tussen 12.00 uur en 12.30 uur vroor het nog steeds. 

Ruim een uur heb ik door echt kerstlandschap gelopen. Het weer was mij op deze dag optimaal gezind na een wekenlang aanhoudende grijze massa met te hoge temperaturen.

Nadat ik teruggekeerd was, kon ik met grote voldoening gaan lunchen en verder tekenen. In de middag deed ik, om opnieuw van de vrieslucht te genieten, wat werkjes in de tuin. Klaar van het snoeien en knippen zei ik zachtjes: “Zo, deze ligt er ook wat beter bij nu ik de uitgegroeide en dooie varens heb weggehaald.”

Alleen de bladeren harken lukte niet daar het blad vastgevroren zat op het gras.

Inmiddels brak theetijd aan en met de kaarsjes aan nam ik een heerlijke middagthee met stroopwafels. Ik genoot ervan!

En zo gingen ook de resterende uurtjes van de middag voorbij. ’s Avonds bereidde ik voor mezelf een lekkere maaltijd van wilde zalmfilets (diepvries) in vis-dillesaus met snijbonen en gekookte aardappelen. Ook de maaltijd was genieten.

Kortom, deze dag kon niet meer stuk! Wat zal morgen brengen?

 

Hartelijke groeten,

Kees 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.