vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

31 oktober om 11:37

Brieven van Kees: Met vallen en opstaan

Brieven van Kees

Beste Monique,

Op wat voor zware week kijk ik terug! Druk, druk, druk! Vrijwel iedere dag, op vrijwel ieder uur had ik afspraken die mij veel energie hebben gekost, zoals twee vaccinaties die ik haalde op verschillende locaties. Het betrof een vaccinatie tegen gewone griep en één tegen corona. Op beide locaties moest ik me aansluiten in een dichte rij wachtende patiënten met veel mensen, in vaak nauwe ruimtes. Het was een grote opgave voor mij om me te begeven tussen zoveel mensen. Toen de inentingen eenmaal hadden plaatsgevonden, kon ik spoedig weer naar huis. Opluchting.

Andere afspraken betroffen mensen – ofwel klanten – die onder andere foto’s kwamen halen die ik had gebruikt bij het uitwerken van een tekenopdracht. Deze foto’s had mijn klant genomen. Echter had ik van de zomer vergeten deze  mee te geven toen de tekening werd opgehaald. En daar zat ik dan met de foto’s van een ander. Na enig overleg volgde er een afspraak waarbij de klant opnieuw bij me langs zou komen om ze op te halen. En dat is nu gebeurd. Ik ben blij dat ik meer ruimte heb gekregen in de stapel enveloppen met foto’s voor nieuwe opdrachten.

Tot slot deed zich afgelopen woensdag een situatie voor waar ik erg bedroefd van ben. Ik fietste naar Arnhem om aldaar tekenmateriaal en verftubes aan te schaffen, omdat ik bijna door mijn voorraad heen was. Toen ik in de juiste straat aankwam en met de fiets in mijn hand naar de winkel liep, zag ik dat de etalage leeg en donker was. Op de deur stond ‘PERMANENT GESLOTEN’. Wat?, dacht ik. Permanent gesloten? Ja, permanent gesloten. Ik vreesde het ergste. Failliet. Wat zou daarvan de oorzaak zijn? Misschien de huidige crisis? Personeelstekort? Te weinig klandizie? Wat het ook moge zijn, de winkel was opgedoekt. Zou deze echt nooit meer terugkomen? Is er geen andere mogelijkheid in de omgeving waar ik dezelfde tekenspullen kan vinden?

Diepe ontgoocheling maakte zich meester van me. Ik fietste met lood in mijn schoenen naar huis. Thuisgekomen zocht ik op de computer naar alternatieve adressen waar ik pennen, tekenpapier en verftubes voor gouache zou kunnen krijgen. Maar die kwam ik tot dusver niet tegen. En online kopen vind ik te griezelig, want dan bestaat de kans dat er opeens iets aan huis wordt bezorgd waar ik niet op heb zitten wachten.

Ik zag maar één uitweg: op naar Den Haag. Op, naar het westen des lands. In het centrum van Den Haag weet ik dat er een grote winkel is waar tekenaars en schilders hun hart kunnen ophalen. Mei vorig jaar legde ik er een bezoek af om speciale fijn-tekenpennen te kopen die ik nergens anders kon vinden. De zaak bleek een waar eldorado te zijn. Veel groter dan de winkel in Arnhem die nu verdwenen is. Wat een assortiment trof ik daar aan! Alles verkocht men daar wat je maar nodig had! Teveel om op te noemen.

Intussen heb ik het een en ander geregeld om binnenkort met de trein naar Den Haag af te reizen en daar al mijn benodigdheden in te kopen die ik voor de komende jaren nodig heb.

Wat betreft tekenspullen, ik zoek deze liever zelf uit in de winkel dan online. In een winkel kan je kijken of iets geschikt is om er optimaal mee te werken of niet. Online is veel moeilijker omdat het er zo onoverzichtelijk is en het inloggen mij veel moeite kost.  

En, Den Haag is wel zo makkelijk omdat er vanuit Velp en Arnhem een goede en snelle treinverbinding is en Ghislaine, de vriendin van mijn broer Jasper, mij van het Haagse Centraal Station kan ophalen. Samen rijden we zo naar het centrum toe waar de winkel zich huisvest. Bij Ghislaine voel ik me zó vertrouwd, waardoor zo’n grote stad als Den Haag niet meer zo vreemd overkomt en ik me niet zo ver van huis voel.

Maar hoe moeilijk de afgelopen week ook verliep, de laatste dag, gisteren dus, kende een hoogtepunt. Ik legde de laatste hand aan de moeilijkste tekenopdracht die ik dit jaar heb gemaakt: Huize Heyendael in Nijmegen. Naar mijn indruk vind ik het resultaat tot alle vreugde leiden. Ik heb er bijzonder veel voldoening van. Het betreft een tekening voor een klant die in het Radboudumc werkt. Met hem was ik vorige maand met de auto naar Nijmegen gegaan om foto’s te nemen van dit gebouw. Zie ook Facebook-blog ‘Vrijdag 23 september 2022: helemaal OK!’.

De bouw van Huize Heyendael begon in het najaar van 1912. De totstandkoming van dit nieuwe landgoed heeft lang geduurd. Ik geloof dat Huize Heyendael pas in 1914 af kwam. De architect die het had ontworpen, heette Charles Estourgie en de bouwstijl is late neorenaissance. De toenmalige opdrachtgever was Frans Jurgens. Thans doet het dienst als ontmoetingsplaats voor medewerkers en oud-medewerkers van het Radboudumc. Er worden vergaderingen, seminars, borrels, diners en feesten gegeven. Liefkozend noemt men het gebouw ‘Het Kasteeltje’. Sinds 1949 is Huize Heyendael in bezit van de St. Radboudstichting. Tot zover de korte uiteenzetting over dit spraakmakende bouwwerk met ter begeleiding van mijn verhaal foto’s van de tekening.

Deze week houd ik rust. Even geen tekenen en afspraken op andere plekken.  Gewoon, verse energie vergaren voor de nieuwe tekenopdracht.

Hartelijke groeten,
Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.