vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

13 april om 14:16

Dagboek voor mijn dochter (1)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al tien jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

30 december, 2007

Morgen ga ik naar mijn dochter Sterre toe om bij haar te zijn als ze de uitslag van het psychologische onderzoek ontvangt. Ik ben benieuwd, maar durf inmiddels nergens meer op te rekenen. Het moet niet te lang duren voor ze wordt overgeplaatst naar een open afdeling, anders moet ik maatregelen treffen. Ze zit nu al vijf maanden in de time-out, een soort isoleercel waar jongeren verblijven om ze in toom te houden. Dat is een lange periode voor iemand die net vijftien jaar oud is geworden. 

Zojuist had ik haar aan de lijn. Morgen is het oudjaar en ze heeft er moeite mee om vanuit haar celraampje te moeten luisteren naar het vuurwerk buiten, omdat ze zich er dan van bewust wordt hoe het leven buiten verder gaat zonder dat ze daar zelf aan kan deelnemen. Ik, als moeder, sta erbij en kijk ernaar. Ik voel mij machteloos als het gaat over het leven van mijn eigen kind. Ook voel ik mij verantwoordelijk voor de steken die ik heb laten vallen en realiseer me nu wél hoeveel ik van haar houd en hoeveel pijn liefde tegelijkertijd veroorzaakt.

Het leven heeft mij een les geleerd en eigenlijk schaam ik me dat het zo lang geduurd heeft voor ik tot dat inzicht kwam. Als ik met Sterre praat, hoor ik een jongedame. Ze is heel ontwikkeld en ik vraag mij dan ook af wat ze allemaal geleerd heeft, op het luisteren naar begeleiders na, omdat ze anders 24 uur in de cel moet. Volgens mij heet dat drillen, maar noemen ze dat bij haar ‘luisteren’ of ‘maatschappelijk aanpassen’. Maar: moet je een meisje van vijftien opsluiten in een cel voor 24 uur omdat ze zit te grinniken in de gang? Wees toch blij dat ze lacht: het is al triest genoeg. Daar sta je dan als moeder. Machteloos. En ik houd potverdorie zoveel van haar.

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.


Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.