vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

13 juni om 10:00

Dagboek voor mijn dochter (10)

Dagboekfragmenten



Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI, beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

26 januari 2008

Zojuist had ik Sterre aan de lijn. Ze zit in isolatie, wat betekent dat ze op haar kamer moet blijven. En raad eens hoe dat komt: ze wilde haar boodschappen ontvangen zoals de afspraak was, maar door onbekende redenen moest ze tot vandaag wachten. Daar was ze het niet mee eens.
Helaas kan ze dit, met het oog op al mijn acties om haar daar weg te halen, niet gebruiken. “Ja mama, ik heb toch gelijk”, zegt ze dan. Als je iets afspreekt, moet je het ook nakomen. Ze heeft gelijk, maar met stroop vang je nou eenmaal meer vliegen dan met azijn.

Anderzijds, wat wil de jeugdzorg dan? Dat die kinderen zich er maar naar schikken, omdat wij volwassenen zeggen dat iets zus of zo gaat en de begeleiding bepaalt wat wel en niet mag? Omdat ze volwassenen zijn, mogen zij wél de regels veranderen. Dat is hoe Sterre er tegenaan kijkt. Dat is ook oneerlijk, dus strijdt ze tegen onrecht. Ze moet nog leren begrijpen dat je altijd verliezer bent met instanties zoals Bureau Jeugdzorg. 

Ze zegt: “Mama, ze willen me niets leren, ze willen me dwingen en mijn ‘ik’ van me afnemen, zodat ik alles doe wat ze zeggen. Dan pas mag ik weg. Dat is toch niet eerlijk?” Waarop ik antwoord: “Kom op, schat. We vechten ervoor en verslaan ze, want niemand mag jou je ‘ik’ afnemen, even volhouden nog.”

Soms weet ik gewoon niet wat ik moet zeggen en vecht ik tegen mijn eigen tranen of krijg ik geen zinnig woord uit mijn mond. Dan wil ik haar zo graag vasthouden en troosten. Soms zeg ik het ook maar eerlijk tegen haar. Dat ik niet weet wat ik tegen haar moet zeggen, maar dat ik zo met haar mee leef en haar moeder ben. En gewoon nog minder kan doen dan ik ooit voor haar gedaan heb, terwijl ik me nu pas besef hoeveel ze tekort is gekomen. Mijn tekortkomingen zijn indirect de oorzaak hiervan.

Het is echt jammer dat nu pas te realiseren om vervolgens niets te kunnen doen. Althans, het is niet genoeg in mijn beleving. Ik kan het nooit meer terugdraaien of inhalen. Ik wil Sterre alleen bewijzen dat ik zover ben dat ik het besef heb dat ik haar tekort heb gedaan en ik niet de moeder ben geweest die ik had moeten of willen zijn. 

Het is niet haar schuld dat ze in negen pleeggezinnen heeft gezeten en in drie opvanghuizen van jeugdzorg en nu in deze jeugdinrichting. Hoe moet ze in godsnaam weten wat wel en niet normaal is? Haar rugzak ontploft bijna. En dat op haar vijftiende.  

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe. 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.