vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

2 augustus om 07:00

Dagboek voor mijn dochter (11)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI,  beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

29 januari 2008

Vandaag is het alweer dinsdag. Ik besloot de gezinsvoogd te bellen, want ik zit al dagen binnen met zieke kinderen. Half Nederland is op dit moment ziek! Ik dacht, laat ik dat even doorgeven, anders denkt ze dat ik geen zin had om mijn kinderen naar school te brengen. Maar dom van me, ook zij blijkt ziek te zijn. En dat is ze ongeveer twee weken per maand. Dus belde ik de vervangende gezinsvoogd, maar ook zij is vandaag vrij. Ik besloot de medewerkster van jeugdformaat te bellen, maar tevergeefs. Tot slot belde ik Sterre’s voogd, want haar heb ik ook al tien dagen niet meer gesproken, terwijl we vorige week hadden afgesproken deze week naar Sterre te gaan om het psychologisch onderzoek te bespreken. Helaas was zij ook onbeschikbaar.

Ik word daar zo flauw van. Als je hen nodig hebt, zijn ze er niet. En dan komen ze volgende maand aanrennen om mij te vertellen dat ik het niet goed heb gedaan. Terwijl ze er zelf nooit zijn en al helemaal niet als je ze nodig hebt. Soms bekruipt me het gevoel dat ze mij niet doorverbinden omdat ik ‘lastig’ ben. Ben ik lastig als ik hen opbel omdat ik ziek word van dat gemakzuchtige gedoe? Ze hebben het ‘zo druk’. Sorry, maar dat is niet mijn ‘pakkie an’. Ze willen zich zo nodig overal mee bemoeien, maar als ik zeg ‘dat lukt niet’ of hier of ‘daar heb ik hulp bij nodig’, dan moet ik het maar zelf uitzoeken. Als ik het niet goed doe, komen ze ouwehoeren. Ik snap dat niet. 

Onlangs had ik het met de voogd over mijn schulden. Waarop ze antwoordde: “Voor mijn part ga je hoereren om uit de schulden te komen, zolang je kinderen er maar geen last van hebben.” Ze is nog piepjong en heeft zelf geen kinderen. Komt een 24-jarige bij mij even op de bank vertellen dat als ik niet alle reilen en zeilen bijzet en niet goed mijn best doe, ik mijn kinderen kwijt raak. Maar als ik mij vervolgens kwetsbaar opstel door een probleem aan te kaarten waar ik echt mee zit, kunnen ze mij niet helpen. Dan moet ik het zelf maar doen, maar wel goed. Want anders pakken ze mijn kinderen af. 

Ze bemoeien zich al drie jaar met mijn gezin en zijn nog gekker dan ik zelf ben. Ik moet mij volgens hen vooral niet druk maken om Sterre, want in de inrichting zou ze het goed hebben. Wie kan mij vertellen hoe ik met hen een goed gesprek voer?

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.