vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

10 augustus om 07:00

Dagboek voor mijn dochter (12)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI, beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

29 januari 2008 

Eindelijk begrijp ik waarom iedereen mij zo dwars ligt binnen de jeugdzorg. Zo is mijn ex-vriend in hoger beroep gegaan, omdat hij tegen mijn eventuele opname is als ik ga ‘detoxen’. Daarom werd mijn moeder zojuist gebeld door mijn voogd of ze voor Matthew en Nikki wil zorgen als ik er tijdelijk voor hen niet kan zijn. Daar denkt mijn ex-vriend toch anders over.

Waar bemoeit hij zich werkelijk mee? Vóór ik hem kende, had ik nog nooit geblowd. Ik ben er werkelijk zó boos over. Mijn ex-vriend is bijna zes jaar in mijn leven geweest en heeft mij nooit geholpen of bijgestaan. Aan werken doet hij niet, daar had hij nooit zo’n zin in. Bovendien heeft hij een strafblad. Ik moest ik van hem maar naar de tippelzone in de Waldorpstraat gaan als ik van mening was dat er te weinig geld was. Het is te gek voor woorden: hij heeft mooie praatjes, maar dat is schijn. Negen van de tien uitspraken blijken achteraf gelogen. 

Wat dat betreft staat de jeugdzorg achter mij en mag ik de kinderen niet aan hem meegeven. Wel mag hij op bezoek op kantoor, maar dat wil hij niet. Het moet wel op zijn manier en op zijn moment. Honderden keren heb ik een poging gedaan om hem de kinderen te laten zien, maar het is mij niet gelukt. Het liefst wil hij bij mij thuis op visite, maar daar heb ik niet zo’n behoefte aan, waarna ik word uitgescholden. Want: hoe kan een moeder haar vader van haar kinderen afhouden? 

Ook geeft hij me aan dat hij geen interesse heeft in Matthew. Dat is toch schandalig? Mijn ex is niet de biologische vader van Matt, toch weet hij niet beter dan dat hij wel zijn vader is, omdat hij zijn echte vader niet kent. Dan benijdt hij zijn zusje als mijn ex-vriend lief is tegen haar. Dat is voor hem lastig te bevatten, zeker als mijn ex hem inpepert dat hij zijn zoon niet is. 

Inmiddels is mijn ex in hoger beroep gegaan tegen mij omdat hij probeert te voorkomen dat ik voor Sterre ga zorgen en doe wat ik moet doen als goede moeder. Het is mij simpelweg niet gegund. Dat hoeft hij natuurlijk ook niet te doen, maar als hij écht het beste voor heeft met zijn kind, is hij een stabiele factor in haar leven. Dat is hij niet en zal hij nooit worden. Voorlopig moet ik het ermee doen en stagneert mijn gehele proces om Sterre uit de gesloten jeugdzorg te krijgen, omdat mijn ex weer eens zin heeft om dwars te liggen. Het zit ook niet mee. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.