vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 augustus om 07:00

Dagboek voor mijn dochter (13)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI,  beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

1 februari 2008

Ik weet werkelijk niet waar ik moet beginnen. Vanmorgen ben ik naar mijn advocaat geweest en mijn oren klapperen nog van verbazing. Mijn advocaat adviseerde me om maar niet te heftig tegen de jeugdzorg in te gaan, want het haalt weinig tot niets uit. Daar kan mijn advocaat niets aan doen. Ik had beter moeten opletten en ik ben zo dom en naïef dat ik vertrouw in de jeugdzorg en de rechtspraak.

Omdat de ondertoezichtstelling met een jaar is verlengd, is de machtiging voor de plaatsing van Sterre in de justitiële jeugdinrichting ook met een jaar verlengd. Daar was ik nog niet van op de hoogte. Ik geloofde het gewoon niet na alle verhalen over het onrecht binnen de jeugdzorg. Ik ben werkelijk sprakeloos. Wil je je kind helpen en er voor haar zijn, mag het niet. Ik voel mij machteloos en op dit moment weet ik er even geen raad mee nu ik alleen voor beslissingen en keuzes sta. Het is zwaar om die verantwoordelijkheid te dragen en het niet met iemand te kunnen delen.

Het liefst ben ik nu bij mijn dochter, van wie ik veel houd. Ik heb gezag, maar kan tegelijkertijd niets voor haar betekenen en ik moet het doen met absurde uitspraken zoals: ‘laat het los, Sterre zit daar op haar plek en concentreer je op je andere kinderen’. Het spijt me, maar dat lukt mij niet. Ik loop voortdurend met een knoop in mijn maag rond. Ik voel me als een moeder die haar zwaar tekortschiet, terwijl ik ook besef dat ik dit allemaal nooit gewild heb. Ik ben mijn kind kwijt aan het systeem. Wat moet ik doen? 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.