vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

29 augustus om 07:17

Dagboek voor mijn dochter (15)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI,  beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

7 februari 2008 

Toegegeven: gisteren had ik eens een goed gesprek met jeugdzorg. Er werden namelijk gemeende excuses aangeboden. Daar heb ik uiteindelijk weinig aan, maar dat iemand van hen beseft dat het onzinnige gebekvecht nergens toe leidt, is fijn. 

In ieder geval is het idee van mijn opname, om af te kicken, van de baan. Ik ga nergens heen en er is met mij niets aan de hand. Toch voel ik mij gestrest doordat mijn kinderen overal en nergens zitten.  

Tot mijn ongenoegen stond mijn ex ook nog aan de deur om Nikki te zien. Dan sta ik daar met mijn kind aan de ene kant van de deuropening en mijn ex aan de andere kant. Want hoe je het ook wendt of keert: hij blijft haar vader en dat hoor ik te respecteren naar Nikki toe. Dus open ik de deur en kunnen ze elkaar in de deuropening knuffelen. Wat moet ik anders?

Hij vertelde weer aan Nikki dat ze een gestoorde moeder heeft. Het is erg vermoeiend dat hij nooit eens normaal kan doen. Ook naar alle jeugdzorgverleners probeert hij mij zwart te maken en wil hij ervoor zorgen dat ik Nikki kwijtraak. Om dat te voorkomen bel ik straks de jeugdzorg op.

Ach, knul. Koop een hond en ga daarmee spelen. Als je Nikki wil zien moet je naar een advocaat en niet omdat ik niet wil dat ze elkaar zien. Ik wil gewoon gestructureerd bezoek en het lukt jeugdzorg nog niet om dat rond te krijgen. 

Hoe dan ook:  ik moet óók mezelf beschermen en mijn dochter. Voor je het weet krijgt hij de jeugdzorg naar zijn hand en zie ik Nikki nooit meer terug. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het Dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.