vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

5 september om 07:00

Dagboek voor mijn dochter (16)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI, beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. Vandaag vertelt ze over haar gedeprimeerde dochter in de gesloten jeugdzorg. 

29 februari 2008

Het ziet ernaar uit dat Sterre op de wachtlijst terecht komt voor een instelling waar ze behandeld gaat worden en psychische ondersteuning krijgt. Eigenlijk had ik haar liever naar een andere instelling gestuurd, maar op dit moment is het belangrijk dat ze snel geholpen wordt. Het heeft tenslotte allemaal al veel te lang genoeg geduurd. 

Sterre is enorm gedeprimeerd. Gisteren vertelde ze me aan de telefoon dat ze zich zo rot voelt en er liever niet meer zou zijn. Maar ze durft er niet over te praten binnen de jeugdzorg, omdat ze bang is naar de isolatiecel geplaatst te worden. Ze deelde met mij haar gevoelens en na verloop van tijd veranderde het gesprek in een grote scheldpartij met veel verwijten. Want ik heb haar laten gaan. Het was niet leuk en respectvol naar mij toe, desondanks heb ik liever dat ze haar frustraties met mij durft te delen. Een moeder die naar mij luistert had ik vroeger niet, waardoor ik altijd alles maar voor me hield. Daarom luister ik wel degelijk en ik weet ook dat daar soms harde woorden voor nodig zijn. Veel fouten heb ik gemaakt, en daar is zij de dupe van. 

Het is trouwens wel fijn dat haar eigen, oorspronkelijke voogd weer terug is. Die zit bovenop de zaak nu, om Sterre uit de gesloten jeugdzorg te halen. Al mijn ‘gezeur’ heeft misschien toch geholpen. Over een maand hoopt ze met definitieve data te komen. Ik hoop het ook, want door alle wetswijzigingen van de afgelopen tijd, is er altijd verwarring.

Niettemin ben ik op dit moment gerust dat ze in een gesloten afdeling zit,  anders zou ze zichzelf compleet vernietigen. Soms ben ik erg ongerust en bang als ik eraan denk hoe mijn dochter op dit moment over haar verleden en toekomst denkt. Natuurlijk zal ze bepaalde dingen zelf moet uitzoeken en uitvinden in het leven en dat is begrijpelijk, maar ik wil niet dat ik haar daarbij niet kan helpen.

Zelfs ik zeg op dat punt, zolang Sterre niet snapt waar de problemen zitten en niet sommige dingen inziet, blijft ze daar. Liever dat, dan mijn kind de kans geven naar de klote te gaan, toch? 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.