vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 oktober om 12:49

Dagboek voor mijn dochter (18)

Dagboekfragmenten


Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI,  beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. Vandaag vertelt ze over haar gedeprimeerde dochter in de gesloten jeugdzorg. 

6 maart 2008

Het lijkt wel of de donderdag een ‘aanvaringsdag’ is. Maar misschien komt het doordat Sterre op donderdag haar ‘beldag’ heeft en ik haar weer spreek. We hadden kort geleden weer eens een aanvaring. Alweer heb ik het over me heen laten komen en dan opeens – plots – is daar een grens en reageer ik. Wegens een aantal zaken die voortkomen uit Sterre’s psychisch onderzoek heb ik ook bepaalde keuzes moeten maken met het oog op Sterre’s gedrag, haar levensvisie en haar toekomst. 

Vandaag confronteerde ik haar met een beslissing die ik heb moeten nemen in haar belang voor haar eigen toekomst. Iedereen mag volgens Sterre keuzes maken en beslissingen nemen, maar volgens mijn dochter ben ik daar zelf niet toe in staat. Ik heb immers nog nooit een goede keuze gemaakt of juiste beslissing genomen, in haar beleving. Hier en daar heeft ze wel een beetje gelijk, maar dat wilde ik graag tussen ons houden. Ze is nog maar vijftien en als ze zelf de verkeerde keuzes maakt, grijp ik in. 

Maar wanneer maakt mijn kind een juiste of verkeerde keuze? Ik vind dat ik degene ben die dat bepaalt en ga ervan uit dat ik met mijn levenservaring inmiddels meer het overzicht kan bewaren. Ik bespreek alles met Don, de voogd, de gedragsdeskundige en met Sterre’s mentor. Jaja, ik praat wat af zo door de tijd heen en word met de dag wijzer, want naast al die hulpverleners praat ik ook met mijn psychiater, mijn jeugdformaat-muts, mijn moeder, mijn vriendin Mariska en hier en daar met mensen in gelijke situaties. 

Als ik iets beslis, moet de voogd het goedkeuren. Dat betekent dat ik achterlijke dingen niet kan doen en dingen doe ik niet wil doen. Toch weigert mijn dochter mij voor vol aan te zien. Echt balen. Ze wil dat ik respect heb voor haar gevoelens, ideeën, meningen en aanverwante zaken. En als ik dat niet heb, is mijn probleem want zij is niet van plan er iets aan te veranderen. Dit zal wel weer een chaotisch geheel worden, maarja, ‘that’s me’. Ik wil het zo graag goed doen en weet in m’n hart dat ik de juiste keuzes maak. Alleen ziet Sterre dat niet in, maar pas over een aantal jaar. Zo werkt dat kennelijk nou eenmaal.

Ondertussen wil ik haar doodknuffelen en steeds zeggen dat het me spijt en wou dat ik alles over kon doen. En terwijl ik dat voel, voelt zij een groeiende afkeer omdat ik, degene die haar in de steek heeft gelaten, het in m’n hoofd haal over haar beslissingen te nemen als het gaat om haar welzijn. Daar had ik toch immers veel eerder mee moeten komen. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze – naar eigen zeggen – op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe. 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.