vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

20 april om 10:00

Dagboek voor mijn dochter (2)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

1 januari, 2008

Gisteren ontvingen we de uitslag van het psychologische onderzoek van Sterre. Er kwam niets nieuws uit. Drie jaar geleden is hetzelfde onderzoek gedaan en kwam er dezelfde uitslag als nu uit. Waarom is daar toen niets mee gebeurd? 

Ik heb het volgens hen niet goed gedaan als moeder en de jeugdzorg zou mij daarmee gaan helpen. Maar sinds het onderzoek is mijn kind niet geholpen. Waarschijnlijk omdat we in drie jaar tijd vijf voogden hebben gehad met ieder een andere mening. Alsof wij dan nog weten waar we aan toe zijn. Dan ga je je voogd bellen die al negen weken ziek is en toevallig met vakantie is en daarom dus onbereikbaar. En dat  moet je dan allemaal maar begrijpen en je mag er vooral niets over zeggen, want ‘de werkdruk is zo hoog’. I’m sorry? Maar ach, wat maakt het uit? We hebben ‘maar’ drie jaar van mijn dochter’s leven verkloot.

We werken, weliswaar in fases, ernaar toe dat ze weer naar huis komt. Ondertussen is het duidelijk dat er iets gaat gebeuren, omdat de rechter de uitslag van het onderzoek allesbepalend vindt. Sterre komt nu op de wachtlijst te staan voor twee instellingen binnen de open jeugdzorg. Vanuit daar wordt ze voorbereid op de terugkeer naar huis of gaat ze begeleid op kamers wonen. Het is haar eigen keuze natuurlijk. Ze scoorde in ieder geval buitengewoon hoog op de intelligentietest, gemiddeld hoger nog dan haar leeftijdsgenoten. Het gemiddelde is 100 en ze scoorde 112. Heb ik een bijzonder kind, of niet? 

Volgens de gedragstherapeut mag het niet meer dan twee maanden duren dat ze in de gesloten jeugdzorg verblijft, omdat Sterre echt op de verkeerde plek zit. Dit schaadt haar meer dan dat ze er baat bij heeft en dat geldt voor alle kinderen die uit huis geplaatst zijn natuurlijk. Maar om dat eens te horen uit de mond van iemand die echt voor Sterre’s belang opkomt, vind ik bijzonder. Dat is fijn voor haar vader en mij die alles maar ondergaan en schrikken van alle confrontaties. Want je wordt nogal met jezelf geconfronteerd tijdens zo’n proces als alles op tafel wordt gelegd. Alles wat je doet staat centraal en dat heeft een grote impact op mijn leven en dat van haar vader. Gisteren was ik met haar vader Don bij Sterre en we konden zonder verwijten een gesprek voeren. Het was een prettig en ontspannen gesprek van 1,5 uur lang, omdat ze ons bij de jeugdzorg vergeten waren! Al met al hoop ik dat Sterre redelijk op haar pootjes terecht komt. Want voorlopig zit ze nog dáár.
Wegens privacyoverwegingen zijn alle namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.