vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

29 april om 10:38

Dagboek voor mijn dochter (3)

Dagboekfragmenten



Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al tien jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

3 januari 2008

Vandaag kreeg ik een telefoontje van jeugdzorg. Ze lieten weten dat ze morgen komen kijken hoe het met mijn kinderen gaat. Prima, hoor. Ik zet een bakkie en heb niets te verbergen. Natuurlijk ga ik nog wel even het huis opruimen, de kids wassen en ze nieuwe kleren aantrekken… Nee hoor, ik zit maar te dollen! Deze jeugdzorgmedewerker wil een nieuwe collega inwerken. Wij zijn kennelijk zo’n hels probleemgezin dat ze gelijk maar met grof geweld de nieuwkomer te lijf gaan!

Vandaag ben ik met mijn drie kinderen Jeffrey, Matthew en Nikki naar de stad geweest. Jeffrey wilde iedere winkel in om overal alles te passen, net zolang tot hij gevonden had wat hij zocht. Wat een mannetje wordt dat zeg; het is precies zijn vader Don. Hij trekt pas iets aan als het niet gekreukt is! Sterre en ik zijn in dat opzicht wat gemakkelijker.

Sterre belde me vanavond vrolijk op omdat ik nieuwe kleren voor haar had gekocht. Want ook al ben je uithuisgeplaatst en zit je in een instelling, je wil er toch leuk uitzien. Omdat ze nog niet in behandelfase 3 zit, mag ze nog geen make-up dragen. De derde fase is de laatste periode binnen de jeugdzorg waarin de focus ligt op ‘zelfstandigheid en het generaliseren van de aangeleerde vaardigheden’ om te kunnen werken, naar school te gaan of naar een nieuw huis.. In fase 1 en 2 mag je nog geen make-up dragen, dus in plaats daarvan trekt ze wat leuks aan. Ik ben trots hoe ze zich weet aan te passen en naar zichzelf kijkt. Dat is toch bijzonder voor een meisje van vijftien? 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.