vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

4 mei om 09:00

Dagboek voor mijn dochter (4)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

8 januari 2008

Naar verwachting zijn we weer een week verder en heeft Sterre’s voogd nog steeds geen contact met ons opgenomen. Ik kan daar best boos om worden. Alsof Sterre in een gouden kooi zit en een week meer of minder toch niets uitmaakt.

Enfin, Sterre zou zichzelf niet zijn als ze zich niet net zo opstelt als haar moeder en gelijk de klachtencommissie en weet ik wie allemaal benadert als er geen gehoor wordt gegeven. Dat vinden ze echt niet leuk bij de jeugdzorg, maar het kan ons niets schelen. Wij zijn ook mensen en als je respect wil, moet je het verdienen ook. En wederom sta ik erbij en kijk ik naar deze idiote situatie. Al drie jaar weten we dat de gesloten jeugdzorg niet past bij Sterre. Nu opeens is zo’n onderzoek noodzakelijk. Hadden ze drie jaar geleden maar geluisterd. En Sterre is ondertussen haar jeugdigheid verloren door al deze ‘levenslessen’. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.