vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

10 mei om 09:00

Dagboek voor mijn dochter (5)

Dagboekfragmenten


Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

18 januari 2008

Er is de afgelopen dagen veel gebeurd en gezegd. Ik zal het gemakkelijk proberen uit te leggen, voor zover ik het zelf nog begrijp. Want we hebben het tenslotte over de jeugdzorg. Er is afgelopen dinsdag in de vergadering besloten dat Sterre waarschijnlijk toch een andere voogd krijgt en het liefst zo snel mogelijk. Als dat moment is aangebroken, bellen ze me op. In volkstaal betekent dat dat ze het nog niet weten en verzoeken ze me te stoppen met bellen.

Ik snap hen ook, ze doen nou eenmaal wat in het boekje staat. Maar feitelijk gezien weten ze soms niet eens waar ze het over hebben en dan zeggen ze dat ik gek ben. Als ik volgens hen meewerk, ben ik aan het groeien. En als ze worden tegengewerkt, heb ik last van mijn borderline. Ik word er zó moe van.

Soms kun je maar beter gewoon liegen. Zo kreeg ik woensdag een huisbezoekje van mijn voogd. Ze zei dat ze weinig boodschap had aan mijn financiële situatie en dat ik zelf maar moest bedenken hoe ik dat zou gaan oplossen. Voor haar part ging ik mezelf prostitueren, zolang de kinderen er maar geen last van zouden hebben. En ik moest maar stoppen met mij druk te maken om Sterre, want ze zou het in de instelling heel goed hebben. Hoe kan een meisje van 24 jaar die pedagogie gestudeerd heeft, voogd zijn van mijn kinderen en mijn problemen op deze manier interpreteren? 

Met stomheid geslagen heb ik uiteindelijk het gesprek beëindigd en gezegd dat ik de kinderen van school moest halen. Onderweg huilde ik. Wat moet ik hier mee en hoe moet ik dit aanpakken zonder gek over te komen, vroeg ik mezelf af. Ik reageer door mijn borderline altijd heftiger dan een gemiddeld mens, en daar kan ik niets aan doen. Dus ik moest mezelf dwingen om na te denken en ervoor waken dat ik niets stoms zou gaan doen.

Gisteren had ik een screening van BNN/VARA en voor ik het wist had ik de redactrice alles verteld, waarop zij zei: ‘je hebt een ijzersterk verhaal’. Ik antwoordde: ‘Joh, het is van A tot Z waar hoor. Ik heb je mijn hele verhaal verteld en lees het straks nog even terug en dan vul ik hier en daar nog wat aan.’

Ik laat mijn kind echt niet barsten en als ik via televisie mijn punt duidelijk moet maken, dan moet het maar. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.