vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 09:38

Dagboek voor mijn dochter (6)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas. 

19 januari 2008

Zojuist had ik Sterre, die behoorlijk overstuur was, aan de telefoon. Er zijn namelijk beloftes gedaan die niet zijn nagekomen. Gisteren probeerde een wildvreemde op haar afdeling haar ervan te overtuigen dat ze op de gesloten afdeling blijft zitten. En ik wist van niets. Het onderzoek pleit voor een open opname, dus waar komt dit nou weer vandaan? Ik verzet me steeds meer tegen de jeugdzorg. Mijn volgende stap is om te kijken hoe ik mijn dochter daar weer weg krijg. Zoals het er nu uitziet, krijg ik helaas weinig medewerking. 

Ze hebben haar ook nog de uitslagen van de onderzoeken laten lezen waarin mijn verleden en die van haar vader Don in stonden. Het is toch niet goed voor haar om alles te weten? Het bleek achteraf een foutje te zijn en dit had nooit mogen gebeuren. Ze raakte hierdoor overstuur, omdat er namelijk dingen instonden die ze nog niet wist en ook niet hoefde te weten, vonden Don en ik. Toch zijn wij in de ogen van de instanties ‘slechts’ haar ouders, die het niet goed gedaan hebben en dan doet onze mening er niet toe. 

Daar sta ik, alweer, met de rug tegen de muur. Ik wil er voor mijn kind zijn, maar het mag gewoon niet. Want ik kan het niet, vinden de instanties. Ik heb het immers drie jaar geleden al geprobeerd en dat was niet goed gedaan. Dus probeer ik het even te laten rusten, want ik kan er immers weinig mee. Ik laat mijn kind voor de zoveelste keer barsten. Althans, dat is hoe het voelt en overkomt op Sterre. Ook al weet ze ergens wel dat dat niet zo is.

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.