vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 juni om 13:33

Dagboek voor mijn dochter (8)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

 25 januari 2008

Gisteren ging ik bij Sterre op bezoek en wat is ze godverdomme groot en volwassen geworden. Plots viel het mij op dat ze geen kind meer is. Het was erg leuk om haar te zien klooien met haar jongere broer Matthew en zusje Nikki. Ze mist Jeffrey ook erg, dus dat is vervelend, zeker omdat het contact tussen broers en zussen heel belangrijk is als je uit een gezin komt waarin ze niet bij elkaar wonen. Zelf heb ik dat ook meegemaakt. Helaas heb je dat niet altijd in de hand.

Zelf heb ik ook een halfslachtige relatie met mijn broer en zus. Naarmate ik ouder word, begin ik het slechte contact des te meer als een gemis te zien. Daarom sta ik erop dat mijn vier kinderen elkaar leren kennen. Maar als die pubers eenmaal gaan puberen, doen ze alles op hun eigen manier en dan kun je nog proberen te sturen, iets afdwingen gaat niet.

Gisteren heb ik nog met mijn advocaat gesproken en alle processtukken bij elkaar gezocht. Terwijl ik deze stukken las, kreeg ik het gevoel dat ik instemde in iets waarvan ik de consequenties niet overzag. De jeugdzorg heeft alles op een manier laten opstellen dat ze feitelijk tot 8 oktober van dit jaar Sterre’s overplaatsing kunnen rekken, omdat de machtiging is afgegeven voor één jaar. Alles wat we besproken hebben over het psychologisch onderzoek met de rechter, komt niet in de processtukken terug. Ik voel mij in de maling genomen: als ik dát had geweten, had ik niet ingestemd of sommige onderdelen duidelijker op papier laten zetten. Jeugdzorgmedewerkers zijn er er toch om mij te helpen? In plaats daarvan proberen ze mijn kinderen tegen mij te beschermen. Maar ik ben geen debiel en tegen mij hoeven ze niet beschermd te worden. Soms reageer ik verkeerd, maar dat is een gevolg van mijn borderline persoonlijkheidsstoornis. En daar kan ik eigenlijk niets aan doen. Toch gaat het stap voor stap beter met mijn borderline. Zo heb ik medicatie gevonden die mij hierbij helpt. 24 februari ga ik naar de psychiater en dan hoop ik nóg meer stappen vooruit te zetten.

Toen ik gisteravond terugkwam van Sterre, zag ik dat mijn voordeur van mijn huis was ingetrapt. Wie heeft dat nou gedaan, was mijn eerste gedachte. Gelukkig was er niets gestolen, maar Matt was alsnog flink overstuur. Zijn juf zei het eergisteren nog: ‘Het gaat zo goed met hem, hij begint weer te stralen’. Toch zag ik gisteren weer dat bange gezichtje van hem. Het is verschrikkelijk. De politieagenten die langs kwamen in verband met de inbraak, rakelde mijn verleden weer op. De melding van de inbraak wordt vervolgens ook doorgegeven aan de jeugdzorg, zodat de veiligheid van de kinderen kan worden gewaarborgd. Helaas kan ik hier weinig aan doen. 

Het maakt Jeffrey en Sterre onnodig angstig, omdat herinneringen weer direct naar boven komen. Het ergste is dat de jeugdzorg dat niet inziet. Als het om mijn eigen angsten gaat, dan denk ik: godverdorie, laat me toch met rust. Ik vecht mij dood als het moet. Als ik mij maar nooit te nimmer meer laat leiden door mijn angsten. 

Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.
Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.