vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

8 juni om 13:51

Dagboek voor mijn dochter (9)

Dagboekfragmenten

Hoe is het voor een moeder als je dochter uit huis geplaatst wordt en al drie jaar de zwaarste vorm van jeugdzorg ondergaat? Karin, één van de personages uit de film NIKKI, beschrijft de wanhoop, machteloosheid en het verdriet dat ze als moeder voelt. In een Hyves-dagboek doet ze haar relaas.

Volgende week spreek ik af met Sterre en heb ik een bespreking met de advocaat, omdat ik een kort geding ga aanspannen. Sinds de ‘Savannah zaak heeft de jeugdzorg de klepel door laten slaan naar de andere kant en sluiten ze alles en iedereen op.

Via een kort geding probeer ik de zaak wat te versnellen. Begrijp me niet verkeerd: ik wil niet dwars gaan liggen en zeggen dat ik het beter kan of haar naar huis halen. Mijn grootste wens is dat ze de hulp krijgt die ze nodig heeft, want in die bajes voedt ze zichzelf op. Ik ben dan ook trots op haar, want ik was op mijn vijftiende niet zo verstandig. Toch wil mijn kind daar niet hebben; ze hoort daar simpelweg niet. Dat is waarvoor ik strijd. 

Sterre heeft ook nieuwe testen gedaan en behaalde een vwo-advies, waarvoor ze een nieuw lesrooster ontving. Omdat ze in de instelling geen moer te doen heeft, focust ze zich maar op school, met als gevolg dat ze niet kan instromen in het normale onderwijs. Ze loopt dus behoorlijk voor op haar leeftijdsgenoten. Alles heeft twee kanten, maar ik ben blij dat mijn meisje school als prioriteit ziet. Ze is alleen geen meisje meer, maar een jonge vrouw in een jong lichaam. Ze straalt kalmte uit en beredeneert alles. Ze kan de hiërarchie die in de jeugdzorg heerst nou eenmaal accepteren. Ik denk dat ik nog veel van haar kan leren.

Inmiddels is het moment bereikt dat ze weg bij de gesloten jeugdzorg moet. Ze zal een volgende stap in haar leven moeten nemen en, helaas, haar ervaringen uit de jeugdzorg moeten meenemen. Het is een moeilijke test om weer terug in de maatschappij te komen, maar ik weet zeker dat ze het kan en daar vecht ik voor. Ze verdient op z’n minst een kans.

 Wegens privacyoverwegingen zijn sommige namen gefingeerd.

Tot 2008 belandden kinderen en jongeren van 12 tot 18 jaar, voor wie lichtere vormen van hulpverlening niet volstaan, in de jeugdgevangenis. Na 2008 ging de jeugdzorg op de schop en ontstond de gesloten jeugdzorg, de zogeheten JeugdzorgPlus. Dit is een ingrijpende vorm van hulp waarbij minderjarigen in gesloten instellingen verblijven. Stichting het Vergeten Kind meldde dit jaar op basis van eigen onderzoek dat de gesloten jeugdzorg vaak traumatisch is voor jongeren door de beperkte vrijheid en het strenge beleid van begeleiders. Zij mogen bijvoorbeeld een kind fixeren (letterlijk ‘vastzetten’), opsluiten in een isoleercel of kamer en verplichte medicatie geven. De gesloten jeugdzorg staat onder andere om die reden ter discussie. In principe wordt deze vorm van jeugdhulp voor korte duur ingezet, maar in de praktijk blijven jongeren er meestal langer dan bedoeld door een tekort aan doorstroommogelijkheden.

Het dagboek voor mijn dochter is gebaseerd op een Hyves-dagboek uit 2007 en 2008. Karin is een moeder van vier kinderen waarvan de twee oudste kinderen eind jaren ‘90 uit huis zijn geplaatst vanwege haar alcohol- en verslavingsproblematiek. Zij waren destijds zes en negen jaar oud. Volgens Bureau Jeugdzorg verwaarloosde ze haar kinderen mede door haar psychische problemen en verslavingen. Toen in 2000 haar nieuwe relatie wederom stuk ging, kampte ze met een ernstige depressie. Enkele jaren later ontmoette ze de vader van haar jongste dochter Nikki, en was ze naar eigen zeggen op haar “allerzwakst”. Haar hoop was gevestigd op het hebben van een stabiel gezin met voldoende aandacht voor haar kinderen, maar ze wist simpelweg niet hoe.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.