vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

11 juni om 14:59

Dagje Den Haag

Dinsdag 1 juni

Beste Monique,

Na moeilijkheden met een invallende hulpverlener, heb ik nog een uiterst moeizame dag gehad. Mijn broer Jasper, zijn vrouw Ghislaine en ik hadden het mooie plan opgevat elkaar in Den Haag te ontmoeten. We zouden deze dag vrij maken voor maar liefst drie missies in de stad:  een bezoek aan Jaspers kantoor, tekenpennen ruilen in een grote speciaalzaak voor teken- en schilderbenodigdheden en foto’s maken van huizen aan het Smidswater. Laatstgenoemde voor een tekening in spe. Het prachtige plan draaide helaas uit op een dag vol verschrikkelijke vermoeienissen en heftige emoties.De ochtend kende zoal pech. Ik zou met de trein naar Den Haag reizen, maar een groot deel van het spoorverkeer in midden- en zuid-Nederland bleek te zijn ontwricht door spoorwegdefecten. Er reden geen treinen tussen Arnhem en Utrecht, dus moest ik vanuit Velp een hele lange reis maken naar Den Haag. met overstappen op de stations van Zutphen, Apeldoorn en Amersfoort. Pas vanaf Amersfoort kon ik in de trein blijven zitten. Geluk bij ongeluk was dat ik vanuit de trein schitterende landschappen in weelderige lentekleuren kon ontwaren. Ik maakte als het ware een bezienswaardige spoorwegrondreis  dwars door de Veluwe en Utrechtse Heuvelrug. Ik genoot, ondanks de lange reistijd!

Om 11.35 uur kwam ik aan op Den Haag Centraal Station. Een reis van bijna drie uur zat erop. Niet te geloven maar waar.

Aan de uitgang van het station wachtten Jasper en Ghislaine me op. Even laten reden we met ons drieën naar Jaspers kantoor in het zo mooie Statenkwartier.

Ik ben sinds lange tijd niet meer in Den Haag geweest.  Zeker vijftien jaar niet meer. Het is de stad waar ik opgroeide en op de middelbare school zat. Van kleins af aan maakte de Haagse bouwkunst grote indruk op me. Vooral de rijen huizen in Neorenaissance en Jugendstil spraken tot mijn verbeelding.  Het kantoor van mijn broer is ook in één van die speelsogende huizen met grappige torentjes, erkers en gekleurde lagen steen ondergebracht.  H et Statenkwartier is voor liefhebbers van Jugendstil (of Art-Nouveau) een waar Eldorado .

Toen we aankwamen, verschafte ik me toegang tot een pand dat er fris en fraai gerenoveerd eruit zag.  Aldaar namen we koffie en onze lunch. Ik rustte flink uit na mijn lange reis en toen ik mijn boterhammen op had, had ik zin om buiten even een luchtje te scheppen. Ik vergaapte me aan een paar parels van de Jugendstil. In stilte bewonderde ik de kostelijke huizen die begin twintigste eeuw door bijzondere architecten werden gebouwd. Tekengeniek!

Na verloop van tijd namen we de auto en trokken de Haagse binnenstad in om een winkel te betreden, die volgens Jasper uniek is vanwege het aanbod van de mooiste tekenbenodigdheden en verf. Naarmate we naar het centrum toe kropen werd het drukker en drukker in het verkeer. Brommers reden met een hoop herrie af en aan en auto’s hoopten zich op bij de verkeerslichten. Ons rijtempo liep terug tot ‘strompeltempo’. Door vele straten baanden we tergend langzaam onze weg naar de veelbelovende winkel waar ik moest zijn om kapotte tekenpennen af te geven. Toen we uitstapten werd ik overstelpt door het lawaai van het krioelende verkeer. Boven het geraas van vele scooters uit weerklonk een nare autotoeter. En wel nèt op het moment dat ik buiten liep. Ik schrok en ergerde me en moest ervan bijkomen.

In de winkel ruilde ik aan de kassa mijn twee kapotte pennen. Het probleem was dat deze tekenpennen niet in Velp en omgeving te krijgen waren. Mijn broer had ze in Den Haag gevonden en gekocht. Helaas constateerde ik na een paar dagen later dat ze het niet meer deden, dus moesten ze terug naar de winkel. Voorwaarde was dat ik de pennen mee zou nemen naar Den Haag om ze ter plekke om te wisselen.

Dat deden we dus.

Het toeval wilde dat er net nieuwe tekenpennen waren aangekomen van de schrijfdikte die ik zo hard nodig had voor tekenen. Het waren dezelfde pennen als die ik had teruggegeven.  Samen met de baas van de winkel probeerde ik ze uit. Waarachtig, ze schreven! Ik kon er thuis mee aan de slag!

Grote blijdschap dus. Helaas was er ook in de winkel iets waaraan ik me stoorde. De winkelier snotterde met als gevolg dat ik nauwelijks de kon opbrengen om in de zaak op mijn gemak nog iets uit te zoeken dat ik nodig had: verftubes. Met het hoogst irritante gesnotter en neusophalen op de achtergrond, kon ik met hakken over de sloot de gewenste tubes vinden. Oef!

Ik rekende af aan de kassa. Hierna wilde ik direct de winkel uit en op naar Smidswater voor het maken van foto’s!

De volte in het verkeer werd steeds erger. We kwamen in een enorme file terecht. Een half uur lang duurde deze opstopping. Een vervelende bijkomstigheid was dat vlak voor ons een stokoude BMW reed met een ontzettend vieze stinkuitlaat. Een auto die uit het tijdperk dateerde dat er nog zonder katalysators mocht worden gereden. Ik ergerde me aan de gore rotlucht die de wagen uitstootte.  Dat dit soort vervuilers nou niet wordt aangepakt hè. Onbegrijpelijk. Wat zou het toch heerlijk zijn als al het verkeer stank- en CO2-vrij werd.

De oorzaak van de file bleek een wegversmalling door werkzaamheden en beroerd functionerende verkeerslichten. Wanneer één auto door groen reed, sprong het licht voor de achterop komende wagen alweer op rood.

Moeheid kreeg plotsklaps de overhand. Spoedig zag ik het niet meer zitten om nog Smidswater aan te doen. Maar dit plan hoorde nou eenmal bij deze dag en we konden het niet meer verzetten.  Na lang oponthoud tussen stinkauto’s en opgewonden brommers, arriveerden we in dit unieke stukje van Den Haag. Al voelde ik me halfslaperig; even werd ik weer wakker van de overweldigende schoonheid van deze schilderachtige gracht.  Ik schoot diverse plaatjes van de monumentale panden aan het water. De bomen met hun jonge groene bladeren maakten het pittoreske tafereel compleet.

Zo werd het toch nog eventjes genieten!

Toen ik alles gefotografeerd had, zochten we een trein uit voor de terugreis naar Velp. Op vrijwel alle spoorwegtracés waren enorme vertragingen. We kwamen tot de conclusie dat ik naar huis moest worden gebracht . Ook al was Jasper intussen ook heel moe geworden; hij zette zich fantastisch voor me in door me terug te brengen naar Velp.

Gelukkig kwamen we onderweg geen files en vertragingen tegen. Desondanks ontaardde deze reis in een marteling. Onderweg, op de snelweg werden we voortdurend geplaagd door wegpiraten en snelheidsmaniakken. Agressie en asociaal rijgedrag leken hoogtij te vieren.

Niet zelden werden we door gekken keihard voorbij gescheurd en afgesneden. Met lede ogen moesten we aanzien hoe zij tussen andere fatsoenlijke weggebruikers heen en weer zwalkten. Niet te geloven! Wat een rotgezicht, en wat een rotprikkels! Opnieuw kreeg ergernis de overhand.

Op het station van Velp had ik mijn fiets gestald. Jasper zette me af en ik bedankte hem uitvoerig. Ik vond het zo formidabel dat hij mij naar huis had gereden! Als hij er niet geweest zou zijn!

Laat kwam ik thuis aan. Ik was afgepeigerd en doodop. Gevoelens van woede en onmacht kwelden me.  Deze dag had zo’n slopende uitwerking op me gehad!

Ik was teleurgesteld dat het centrum van Den Haag veel drukker was dan ik aanvankelijk had gedacht en verwacht. Ooit had ik gehoord dat een groot deel van de kern autovrij zou zijn gemaakt, waardoor de stad minder rumoerig zou zijn geworden, maar het tegendeel bleek waar. Ik had me zo verheugd op een prettig en rustig straatbeeld!  Tja, alleen in Het Statenkwartier was dat het geval.

Twee dagen had ik nodig om bij te komen. Pas vandaag ben ik weer helemaal in mijn element. Het lukte me een grote tekening te voltooien voor een klant in Amsterdam. Daar ben ik vorige maand nog langs geweest om kennis te maken en foto’s te nemen.

Goed Monique, je bent alweer aardig op de hoogte. Ik hoop je snel weer te spreken.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.