vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 juni om 18:00

(06-’19) De eeuwige angst van onzekerheid

28 juni 2019

 

Lief leven,

Ik kan me nog goed herinneren dat mijn broer de militaire dienst in ging. Volgens mij waren mijn ouders daar erg blij mee.

Als puber was hij voetbalsupporter van de harde kern. Daarnaast werkte hij in het nachtleven. Samen waren dat alle ingrediënten die maakte dat mijn ouders dolblij waren met de dienstplicht. In het leger drilden ze ontspoorde jongeren regelrecht het systeem in en geloof me: het werkte.

 

Zijn oude vriendschappen verwaterden en hij kreeg een andere kijk op het leven. Gedurende zijn diensttijd heeft hij ervoor gekozen om bij te tekenen en zo vertrok hij naar zijn eerste vredesmissie. Ik was trots op hem, maar ook heel bang.

Bang dat hij niet terug zou komen
Op tv zag je de gevolgen van de oorlog en hoe instabiel de situatie daar was. Ik was bang dat hij nooit meer terug zou komen, maar tegelijkertijd was ik heel trots dat hij die mensen daar beschermde. Zo zag ik hem namelijk ook: als mijn beschermer.

Ik moet bekennen dat ik geen herinneringen heb aan toen mijn zus nog thuis woonde. Zij is op jonge leeftijd gaan samenwonen, toen ik nog geen 6 jaar oud was. Het enige wat ik me herinner, is dat ik na haar vertrek een grotere kamer kreeg en een pick up. Hoezo materialistisch?

Toen mijn broer wegging, zat ik nog op de lagere school. Ik weet nog dat ik boos op hem was, omdat hij me in de steek liet. Tja, ik was een kind. Mijn zus woonde toentertijd buiten de stad en werkte in een snoepwinkel. Dat is eerlijk gezegd mijn enige herinnering aan mijn zus, want we waren niet zo close. Met mijn broer was dat anders, omdat hij wel thuis woonde en ik met hem een band kon opbouwen.

Als kind altijd eenzaam
Desondanks weet ik nog dat ik me als kind altijd eenzaam en angstig voelde. Ik wist niet waarom dat was. Ik wilde niet bij vriendinnetjes spelen of logeren. Ik wilde bij mijn moeder zijn en nam daarom iedereen mee naar ons huis en dat vond mijn moeder prima.

Ik heb weleens geprobeerd ergens te logeren, maar dat was geen succes, want dan wilde ik midden in de nacht naar huis; de onrust die ik voelde was ondraaglijk. Met als gevolg dat iedereen mij een moederskindje vond. De eerste keer dat ik ergens anders ging logeren, was op schoolkamp in de 6e klas. Waar ik het overigens heel leuk heb gehad – op de momenten dat ik vergat dat ik bang was.

Ik was als kind ook bang voor het donker en sliep altijd met het licht aan. Pas sinds 10 jaar slaap ik met de lichten uit en ben ik niet meer bang voor de nacht. Eerlijk gezegd weet ik niet goed waarom ik zo bang voor de nacht en het donker was.

Misschien was ik gewoon bang om te gaan slapen. Ik ben immers vaak genoeg ‘s nachts wakker geschrokken van ambulancepersoneel of mijn moeder die me kwam vertellen dat ze naar het ziekenhuis moest. Daar zal het allemaal wel vandaan komen. De eeuwige angst van onzekerheid van ‘het niet weten’…

Karin


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.