vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 augustus om 11:30

De grote treinreis naar Haarlem

Voor modelspoor-liefhebbers lijkt Amsterdam CS een eldorado, maar station Haarlem mag er ook wezen!

Beste Monique,

Vandaag een uitgebreid verslag. Met daarbij foto’s. De eerste vier opnamen betreft mooie huizen in Haarlem-Noord, in het Kleverpark. Ik stuur in totaal tien foto’s. Is dat goed?

Vrijdag 12 mei 2017

Rustdagen. Zowel gisteren als vandaag. Rustdagen? Ja, twee volle rustdagen.

Maar ik had al heel lang niets meer te melden en dan toch rustdagen?

Ja, het zijn juist die dagen, waarop ik over eerdere dagen veel kan verhalen. Want afgelopen dinsdag en woensdag ben ik flink op dreef geweest.

Dinsdag 9 mei: Op deze dag ging ik met de trein van Velp helemaal naar Haarlem. Het doel van de reis was een bezoek aan een klant, die graag zijn woning van mijn hand getekend wilde hebben.
Het zou een dag vol indrukken worden. Alleen de treinreis vond ik zeer de moeite waard.

Het weer zat mij zoal mee: verrukkelijk frisse temperaturen en een ideale belichting voor het maken van foto’s en het profiteren van uitzichten.

De treinreis naar Haarlem leidde me door Utrecht en Amsterdam Centraal. Onderweg kon ik me vergapen aan prachtige vergezichten.

Ik beschouw het traject van Arnhem naar Haarlem als een van de mooiste. Er viel zoveel te zien dat ik vergat dat ik bijna twee uur lang onderweg was.

Het baanvak Utrecht Centraal – Amsterdam CS vind ik een verrukkelijk tracé. Ik heb het diverse keren afgelegd.

Wanneer de trein langs het Amsterdam-Rijnkanaal rijdt, geef ik mijn ogen de kost aan de op-en-top Hollandse landschappen. Een kanaal met aan weerszijden populieren, binnenvaartschepen en in de verte molens en kerktorens. Een uniek stuk landschap in het anders zo volle westen van het land! We mogen er heus trots op wezen. Het mag dan ook nimmer verknoeid worden door het neerkwakken van moderne bouwsels.

Maar het kopstuk zou nog komen: het Amsterdam Centraal station. Kort na het station Amsterdam Amstel werd mijn blik getrakteerd op schitterende panorama’s van de Amsterdamse binnenstad. Beter gezegd, ik ontwaarde de complete skyline. En dat slechts gedurende zeer vluchtige ogenblikken. Met als eerste het Scheepvaartmuseum met daarvoor een echt oud V.O.C.-zeilschip. Niet ver vandaan de Oude Schans met de pas gerestaureerde Montelbaanstoren die weer in volle pracht schittert, het Scheepvaarthuis in de bouwstijl van de Amsterdamse School, de contouren van de Sint-Nicolaaskerk en een razendsnelle blik op het Damrak met in de verte de Dam met de Nieuwe Kerk en het Paleis De Dam. Tussendoor zag ik vele, vele historische koopmanswoningen.

De trein gleed het station binnen. De perrons beloofden veel. Versierde glas-in-loodramen, mooi baksteenwerk en diverse ornamenten in steen, terracotta en gietijzer. Mijn nieuwsgierigheid werd geprikkeld. Hoe zou de rest van dit station eruitzien, want het staat bekend als de indrukwekkendste ‘trein-kathedraal’ van ons land.

Ik moest overstappen. Dat ging voorspoedig. De drukte op dit station, waarvoor iedereen me had gewaarschuwd, viel reuze mee. Ik vond het er niet veel voller dan andere stations en slaagde erin vlot mijn weg te banen naar de volgende trein. Hoewel ik geen tijd had de rest van het gebouw van binnen te aanschouwen, keek ik mijn ogen uit over de diverse perrons. Ik trof een grote verscheidenheid aan elegante treinen aan, die ik op andere stations nog niet zo gauw zou zijn tegengekomen.
Zoals onder andere enkele internationale sneltreinen en de bijzondere NS-sneltrein, die op de lijn Amsterdam-Breda rijdt en gebruik maakt van het hogesnelheidsbaanvak. Aan beide uiteinden van die trein is een BR186-locomotief van Duitse makelij gekoppeld voor een efficiënte trek-duw-dienstregeling. Voor modelspoor-liefhebbers lijkt Amsterdam CS een eldorado.

Aan het eind van het station zag ik op een apart spoor de Sprinter naar Haarlem klaarstaan. Toen deze eenmaal in beweging kwam, kon ik opnieuw genieten van een spectaculair uitzicht over de stad. Ik zag de Westertoren, zij het ver weg en kort daarop en dichterbij het voormalige kantoor van de HIJSM (Hollandsche IJzeren Spoorwegmaatschappij). Een mooie suikertaart in Neo-Renaissancestijl waar ik graag meer van zou hebben willen zien. Helaas duurde die momenten net te kort. De trein trok steeds sneller op en het was dan ook spoedig gedaan met de fraaie panorama’s.

Misschien proberen om op de terugreis hiervan foto’s te maken?

Door wat saai landschap en langs enkele tussenstations kachelde de Sprinter naar het volgende pronkjuweel: station Haarlem.

Is het Amsterdamse CS een architectonische topprestatie van Petrus Cuypers Neo-Renaissance en Neo-Gotiek, Haarlem is de ‘koh-i-noor’ onder de creaties van de Art-Nouveau (ook wel Jugendstil genaamd) in ons land.

Ook hier kon ik grenzeloos mijn hart ophalen aan kleurrijke en sierlijke bouwkunst uit de vroege twintigste eeuw. Helaas moest ik het station verlaten aan de weinig aantrekkelijke noordzijde van het gebouw.

Toen ik buiten stond, schrok ik. Wat heeft men er een afstotelijke moderne blokkendoos tegenaan gebouwd! Ik wist niet wat ik zag! Zonde dat je zo’n prachtig bouwwerk kan verprutsen met het lelijkste beton dat je maar kunt voorstellen.
Terwijl ik wat verward om me heen keek naar het moderne gedoe, liep mijn klant me tegemoet.

Hij stelde zich voor. Mijn klant kwam over als een zeer hartelijke en meelevende persoon, die mij op Facebook volgt en zeer geïnteresseerd lijkt te zijn in mijn leven als autist en artiest.

We besloten samen te voet naar zijn woning te gaan. Het scheen niet ver te liggen van het station.
We liepen door het groene gedeelte van Haarlem: het Kleverpark. Daar bevond zich het huis dat in aanmerking kwam voor de tekening. Ik maakte er foto’s van.

Intussen begon ik bijzonder veel trek te krijgen in een stevige bak koffie. Na ruim tien minuten lopen vonden mijn klant en ik een restaurantje dat ons aantrekkelijk leek. Onze keuze bleek raak te zijn. Mijn klant genoot van ambachtelijk klaargemaakte thee en ik genoot van een zeldzaam lekkere kop koffie. Daarbij serveerde men koekjes die hetzelfde predicaat verdienden. We namen er dan ook echt de tijd voor.

De sfeer onder ons begon meer op te leven en tenslotte hadden we goede gesprekken.

Met nieuwe energie liepen we even later naar het huis van mijn klant dat aan de rand van het Kleverpark stond. Het maakte deel uit van een rij woningen hetgeen er op neerkomt dat ik weer een heel straatje kan gaan tekenen.

De bouwstijl van deze huizenrij is de late Art-Nouveau. Deze stijluiting is strakker, meer symmetrisch en vooral degelijker van opzet dan de Art-Nouveau gedurende zijn bloeitijd (±1900). Ik vermoed dat de bouwperiode van de huizen in Haarlem-Noord uit omstreeks 1910 en zelfs daarna moet zijn.

Ik vond de huizen elegant, kleurrijk en perfect in proportie. Naast de rij met daartussen het pand van mijn klant, liepen we veel meer straten af. Ik heb flink wat foto’s geschoten van architectonische hoogstandjes van begin-twintigste-eeuwse bouwkunst in Nederland.

Ik bleef genieten.
Ook bekeken mijn klant en ik het huis van binnen. Ik bestudeerde de architectuur van het huis en zag veelal strakke en gestileerde ornamenten op de houten deurposten, glas-in-loodvensters in verschillende kleuren en een granieten mozaïekvloer in de hal. Maar rijk gedecoreerde plafonds met veel bloemen in stucwerk heb ik niet gezien. In plaats daarvan slechts een cirkeltje in het midden met groefreliëfs.

Nadat we buiten alles nog eens aandachtig hadden bekeken en we eruit waren gekomen over de opzet van de toekomstige tekenopdracht, namen mijn klant en ik ons voor om in Bloemendaal te gaan lunchen en niet in de binnenstad van Haarlem, hetgeen we eerst van plan waren. Hij waarschuwde mij dat het in de vele eethuisjes stampvol kon zijn en dat de kans groeide dat ik in tijdnood kon geraken voor de trein terug naar Velp. Het lange wachten op het eten en het vele lopen door de stadskern zouden heel wat van de middag opslokken.

Mijn klant had Restaurant De Uitkijk op het oog op ’t Kopje, een zeer bekende duintop in Bloemendaal, waar vroeger een meisjesinternaat stond. Mijn beide grootmoeders hadden daar als tiener op gezeten om klaar te worden gemaakt voor hun eindexamen.

Maar dan moet je wel teruggaan naar de vroege jaren twintig van de afgelopen eeuw. Dus bijna honderd jaar geleden!
Op ’t Kopje aangekomen troffen we er alle rust aan. Heerlijk in de duinen lekker uitwaaien en lunchen in een mooie natuurrijke omgeving. We namen ons middagmaal in De Uitkijk met onze blik op de Kennemerduinen. Mijn klant kreeg stokbrood met gerookte zalm en avocado geserveerd en ik luchtig focacciabrood met tonijnsalade. De lunch smaakte ons voortreffelijk. Alle hulde aan de lokale kok!

Toen we klaar waren, bracht mijn klant me terug naar het station. We namen uitgebreid afscheid van elkaar. Even later liep ik naar het perron van vertrek. Ik maakte nog enkele foto’s van de perronoverkapping van het Haarlemse station. Het is echt een pronkjuweel!

De Sprinter naar Amsterdam arriveerde. De terugreis kon beginnen.

Toen de trein in de buurt van Amsterdam CS kwam, hield ik mijn fotocamera in de aanslag. Het werd een kwestie van fracties van seconden om een goed opname te maken. De trein had nog nog flinke vaart en de gebouwen vlak aan het spoor schoten voorbij.

Nog net op tijd zag ik kans twee razendsnelle kieken van Amsterdam te nemen. Afgezien van een weerspiegeling in het coupé-venster geven twee foto’s een redelijk goed beeld weer van hetgeen ik vanuit de trein had gezien.
Na Amsterdam CS verliep de rest van de thuisreis vlekkeloos.

Echter, op het station van Arnhem alwaar ik moest overstappen voor het boemeltje naar Velp, wachtte mij iets minder leuks.
Er kwam een nieuw Sprintertreinstel het station binnenrijden. Ik had deze trein nog niet eerder gezien. Hoe zal deze trein rijden?
Toen ik eenmaal erin zat, werd het me snel duidelijk dat er veel ongemak aan verbonden zat.

Ten eerste moest ik plaats nemen op een harde plastic bank. De coupés oogden veel krapper dan de Sprinter waaraan ik gewend was. De tweede nadelige bijkomstigheid; om de haverklap loeiden er in de coupé toeters en bellen. Als de deuren zich openden of sloten, ging er een luide, alarm-achtige piepclaxon af. En als er een mededeling kwam voor het volgende station, werden mijn oren op een zware proef gesteld. Eerst kwam een hele doordringende beltoon en dan een onnodig en oorverdovend geschetter door de luidspreker: DAMES EN HEREN, UW AANDACHT ALSTUBLIEFT. HET VOLGENDE STATION IS ARNHEM-PRESIKHAAF!!!

Ik schrok me lam. Mijn oren deden er pijn van.

Ik dacht: moet dat nou allemaal?

Als derde nadeel vond ik de nieuwe rijtuigbakken veel stroevere rij-eigenschappen hebben dan de oudere Sprinters. De ligging op de rails pakte stroef uit. Het rijden ging gepaard met trillen, horten en stoten. Ik miste het fijne reizen met de oudere treinstellen. Daar was ik zo mee vertrouwd!

En de laatste bijkomstigheid was dat we als haringen in een ton zaten. Het bleek dat de schoolspits vroeger dan gebruikelijk op gang was gekomen.

Doodmoe kwam ik aan in Velp. Ik moest nog bijkomen van alle harde geluiden in die laatste trein.
Jammer, dat einde, na zo’n geslaagde dag!

Hoe blij was ik weer thuis te zijn. Hoe heerlijk was het een overheerlijk kopje thee te zetten met iets lekkers erbij! Ik knapte er flink van op.

Toch merk ik in het algemeen dat ik in de verdere ontwikkeling naar volledige zelfstandigheid flink vooruit ben gegaan en nog verder vooruit ga. Het lukt mij steeds meer bijna een hele dag van huis te zijn, me te begeven in het openbare leven met al het gedruis dat zo’n reis met zich meebrengt. Al betekent het moeten zitten, staan of lopen temidden van veel mensen een fikse opgave, ik merk dat ik de situatie meer gelaten kan ondergaan.

Ook het kennis maken met mensen die ik daarvoor nog slechts van de e-mail ken, is heus een spannende opgave. Hoe zal hij of zij zijn? Hoe zal de communicatie verlopen?

Allemaal nieuwe situaties en momenten die ik tegenkom. Het onbekende, soms onvoorspelbare waar een autist anders zoveel moeite heeft, is nu een uitdaging geworden. Ik probeer me er zoveel mogelijk op in te stellen. Goed voorbereid op stap gaan luidt het motto.

Immers, ik heb een doel dat ik graag vervul: tekenen, blijven tekenen en andere mensen en mezelf daarmee verblijden. Door het vervaardigen van een afbeelding van een onderwerp dat ik erg mooi vind, de voldoening ervaren van een geslaagd resultaat, ja dat alles kan van mij een zoveel blijder mens maken. Met de liefde en passie voor het vak leer ik de mensen steeds beter kennen en de mensen mij.

Ik zet de foto’s online. Alleen de opname van het huis voor de aanstaande tekening zal ik om privacyreden moeten weglaten.
De eerste vier foto’s laten een beeld zien van de huizenarchitectuur in Haarlem-Noord, rond en nabij het Kleverpark.

De bovenstaande foto’s betreffen het sfeervolle perron van het Haarlemse CS in een prachtige Art-Nouveau-stijl (bouwperiode van het station: 1905-1908).

De laatste twee foto’s betreffen supersnelle opnames van het uitzicht over Amsterdam vanuit de trein. De eerste foto laat de Singel zien met daarachter een RK-kerk. De tweede foto toont blik op de koepel van de Ronde Lutherse Kerk.

Woensdag 10 mei:

’s Ochtends uitgebreid boodschappen gedaan in het dorp. Vele winkels afgelopen en met loodzware tassen vol levensmiddelen thuisgekomen. En dat alles te voet. Ik was in totaal anderhalf uur op pad!

In de middag dacht ik aanvankelijk mijn rust te nemen, maar een nieuw plan kruiste mijn pad.

Daar het buiten erg zonnig was en het sterke buitenlicht enige concentratie op het tekenen wat bemoeilijkte, besloot ik met de fiets naar de stad te gaan. Voor de komende dagen waren de weervoorspellingen niet zo gunstig om dit te doen.
Ik had enkele vellen gekleurd papier nodig en koffiecapsules.

Na de lunch pakte ik de fiets en reed naar de stad toe. In de binnenstad aangekomen belandde ik in een dichte drom van winkelende en etende mensen. Oei, wat was het vol! Hoe kon ik er het beste doorheen komen? Mijn fiets moest ik bij me houden. Alle fietsparkeerplaatsen waren bezet.

Schuifelend met mijn stalen ros aan mijn rechterzijde begaf ik me naar de koffiewinkel.

Men was blij mij weer in de winkel te zien en nóg blijer toen ik capsules kocht. Hoewel er van het koffiemerk recentelijk twee nieuwe smaken waren uitgekomen, vond ik de prijs van een pak (10 capsules) te hoog. Het bleek om zeer exclusieve koffie te gaan waar veel aandacht was besteed aan de teelt en het rijpingsproces.

Dan maar de vertrouwde smaken.

Van de koffiewinkel mengde ik me weer in de deinende menigte naar de papier-en verfwinkel voor vellen gekleurd papier. Nu eens fietste ik, dan liep ik weer met het rijwiel naast me. Om de haverklap stopte ik, want ik moest in die volle drukte op straat goed uitkijken.

Ook in de papier-en verfwinkel werd ik warm verwelkomd en zeer goed geholpen. Men kent mij al heel lang en ik kan prima met de eigenaar en eigenaresse opschieten. Het zijn zulke aardige en vertrouwde mensen. Ze vragen altijd hoe het met mij gaat en informeren graag naar mijn ouders.

Toen het papier eenmaal ingepakt en alles afgerekend was, kon ik eindelijk naar huis. Het duurde lang voordat ik de stad verliet. Het was ook zo druk!

In de felle zon en met flink wat bagage peddelde ik naar huis.

Moe maar zeer voldaan kwam ik thuis en gaf ik de kersvers gekochte spullen een goed plekje.

Zo, dit was voorlopig de laatste onderneming van deze week.

Gisteren, 11 mei: Al lukte het me naar hartenlust te tekenen, de plotseling, ja haast explosief oplopende buitentemperatuur maakte deze dag niet tot één van de aangenaamste. In de middag was het zó vochtig warm dat ik nauwelijks naar buiten wilde. Het leek wel tropenwarmte!

Hoe onwennig die onverwachte zomertemperaturen!

Inmiddels zitten we smartelijk op regen te wachten. Er heerst momenteel serieuze droogte.

Hoewel de lucht ’s avond flink betrok en er dreigend eruit zag, viel er in Velp geen druppel. Ik baalde.

Juist doordat de regen uitbleef, kon de aanwezige warmte niet echt weg.

Gelukkig heb ik mezelf kunnen verblijden met een verrukkelijk zelfgemaakte pastaschotel, waar ik volop van kon genieten: fusilli rossi met zelfgemaakte tomatensaus, kleine balletjes gehakt, geroosterde zoete puntpaprika en gekruid met knoflook en munt. Een aanrader!

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.