vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

21 juni om 09:00

De kinderen van Meester Bart 

Deel 2

De ontlading 



Vandaag bespreekt docent Bart Heeling een volgend dilemma als leerkracht op het Speciaal Onderwijs: wanneer neem je een verontrustend gesprek met een leerling in vertrouwen en wanneer licht je de ouder(s) in, zoals in de situatie van Tiffany?

Terwijl de ambulant hulpverlener zich tussen de leerlingen op het plein begeeft, knoop ik een gesprekje aan met Tiffany. Het is een beetje een willekeurig gesprek bij de schommel over een serie die ze op Netflix volgt.

Tiffany is twaalf jaar, heeft interesses die passen bij jongvolwassenen en vertoont reacties die leeftijdsadequaat zijn (“ja duh”), maar haar gevoelsleven lijkt daarentegen juist erg jong te zijn. Ik snap dat ze heen en weer geslingerd wordt tussen frustratie, verdriet en boosheid. En haar depressieve gevoelens maken het er niet beter op.

“Ik zoek soms naar heel erge dingen op het internet. Dingen die ik niet wíl zien, maar toch blijf ik ernaar kijken…”, vertelt ze. De tranen staan in haar ogen en ze zet haar vuisten in haar zij. Vervolgens kijkt ze omhoog.

“Dat is om je tranen tegen te houden toch?”, vraag ik. Tijdens het kennismakingsgesprek had ze me daar al op geattendeerd. Ze vervolgt: “Ik wéét dat het niet goed is, ik me er rot bij voel en tóch zoek ik het elke keer weer op.”

Van een random gesprek is al helemaal geen sprake meer en ik stel voor om een klein stukje te lopen. We wandelen over het schoolplein en gaan alvast richting mijn lokaal. De anderen zullen zo wel komen, want het is bijna tijd voor de volgende les. Wanneer we binnen zijn, gaat ze aan haar tafel zitten en ik pak m’n bureaustoel erbij. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen of vragen, maar opeens hoor ik een heel diepe zucht, een zucht waar een grote ontlading uit vrijkomt. Alsof ze een last kwijt is, puur door het met me gedeeld te hebben. Op dat moment komen de andere leerlingen binnen en kijkt ze opgelucht. Haar ogen zijn nog vochtig en een klasgenoot vraagt of ze gehuild heeft. Tiffany kijkt me aan en ik zeg: “Ze had iets in haar oog.” En daar is geen woord van gelogen.

Aan het einde van de ochtend vraag ik aan haar of ik het ook met haar moeder mag bespreken. Ze zwijgt en ik besluit om het gesprek tussen ons te houden. Toch houdt het me bezig en blijft het een dilemma.
Al snel reflecteer ik op de kwestie en realiseer me: vertrouwen is de kernwaarde van mijn rol als leerkracht.

Over deze serie: 

Bart Heeling (51), schrijver van het boek Gewoon Speciaal, is een bevlogen zij-instromer in het Speciaal Onderwijs en geeft les aan kinderen met gedragsproblemen of psychiatrische problematiek. Heeling ervaart soms de onmacht als docent bij moeilijke thuissituaties van leerlingen, maar probeert hen desalniettemin een duw in de rug te geven. Op een eerlijke en herkenbare wijze blogt hij voor Doclines over ervaringen uit de klas en plaatst hij, vanuit een positieve invalshoek, een kritische noot bij het onderwijssysteem. 

 Wegens privacyredenen kunnen sommige namen zijn gefingeerd.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.