vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

22 juni om 10:18

De kleuren van de herfst

De zon schijnt over de schitterende kleuren van het bos in de herfst - maar Kees betaalt de prijs.

Dinsdag 13 november 2019

Herfstkleuren op hun mooist, maar……

Beste Monique,

In navolging van de vorige dagen zou ook deze ochtend voor een verrassing zorgen. 9.00 uur: buiten was het fris en glashelder. Ditmaal waren er geen nevels, die tussen de bomen hingen en ook geen matte contouren, waarbij de kleuren zich flets aftekenden.

Ik twijfelde niet en nam mijn camera mee, want ik wist dat de natuur me opnieuw hele mooie herfstkleuren zou gaan brengen.

Zoals gewoonlijk nam ik het pad naar het Beekhuizense Bos en werd direct getrakteerd op prachtige kleuren, die zelfs indrukwekkender waren dan afgelopen zondag. Ze waren werkelijk betoverend! Nog nooit heb ik in deze omgeving zulke uitzonderlijke najaarspracht kunnen ontwaren.

De bomen om de vijver leken wel de bomen zoals men die slechts tegenkomt in de noordelijke staten van Amerika. Donker oranjeachtig goud, fel scharlakenrood en diepbruin stonden ze broederlijk naast elkaar met daartussen het altijd donkere groen van de sparren. Op de tweede en derde foto is dat goed te zien.

Men zou van dit tafereel heel fraai een grote legpuzzel kunnen samenstellen.

Ik zette de wandeling voort. De eerste zonnebundels lichtten het bladerdak boven me op. Duizenden, wellicht tienduizenden blaadjes, gelijk lampions van miniatuurformaat, ontstaken een enorm schijnsel van hel goud. Het wandelpad en zelfs de jas die ik aan had, stonden pardoes in een buitenissige, maar sprookjesachtige gloed.

Ik liep langs een open stuk in het bos waar de kleuren van de tegenoverliggende boomcoulissen me maar niet los lieten.

Maar het allermooiste kwam nog. Toen ik de begrenzing van bos naar heide passeerde, aanschouwde ik berkenbomen, zoals ik ze nog nooit eerder had gezien. De ochtendzon toverde de meest verblindende kleuren, die men zich maar kon voorstellen, tevoorschijn. Ze staken scherp tegen de diepblauwe lucht af. Ik vond het adembenemend!

Ik leek in een buitenaards paradijs te zijn aanbeland waar men het goud zo van de boomtakken kon plukken.

Voor mij was foto’s maken overigens voldoende. Het wat te mooi om te plukken.

Ik vervolgde mijn route. Er was nog een aantal plekjes dat absoluut de moeite waard was om te bewonderen, maar algauw kwam ik in het andere gedeelte van het natuurgebied terecht waar meer naaldbomen waren en minder loof.

Al leverde deze wandeling een niet te evenaren schoonheid en luister op, toch kwam er een kink in de kabel.

Ik kreeg het warm. Het broeide onder mijn jack.

Opeens vond ik het geen lekker weer meer. En de warmte werd er niet minder op. Er stak zelfs een zoele wind op. Ik pufte. Wijselijk deed ik mijn jas uit.

Ik had zwaar de pest erin, omdat de buitentemperatuur voor november zo abnormaal hoog opliep. En daarom besloot ik mijn route in te korten. Mijn wandeltempo versnelde. Ik wilde maar één ding: zo snel mogelijk naar huis.

Als het warm wordt, hoeft een wandeling voor mij niet meer en geef ik er de voorkeur aan om voor de rest van de dag binnen te blijven.

Op de terugweg maakte ik nog één opname van – opnieuw – de bosvijver. Ditmaal in een ander lichtschijnsel. Daar de zon verder was opgeklommen, kregen de bomen die aanvankelijk dieprode en oranje kleuren gaven, nu ook het sterk oplichtende lichtgoud, dat ik zo mooi vind. Zie het verschil met de tweede foto en de laatste.

Toen ik even later thuiskwam, besloot ik flink uit te rusten. Ik was behoorlijk moe van alle indrukken en de plotseling opgekomen warmte.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.