vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 maart om 10:00

De Liefste Mama: Ik mis mijn hond

ik mis zijn liefde

 

Lief leven,

ik mis mijn hond en zijn liefde. Nu heeft mijn vriendje ook een hond en daar loop ik regelmatig een blokje mee om, maar voor hem kan ik niet hetzelfde voelen als voor mijn eigen hond, hoe graag ik dat ook wil. Ik snap er zelf ook niet zoveel van, wat de reden is dat ik blokkeer. Het is namelijk zo’n lieve hond en hij smeekt me om aandacht en dat wil ik hem best geven, maar dat lukt niet, terwijl ik tegelijkertijd bij mezelf bespeur dat ik hem wil aaien en knuffelen. 

Maar ja, het is nou eenmaal niet mijn hond, en misschie

n is dat de reden waarom ik afstand hou. Financieel gezien, kan ik het me helemaal niet veroorloven om voor dieren te zorgen, maar ik kan nou eenmaal niet zonder ze en word helemaal debiel van die leegte in me als ik niemand heb om voor te zorgen. Ik heb zo’n behoefte aan belangrijk gevonden worden… en nodig zijn. Heeft dit misschien te maken het lege-nest-syndroom? En moet ik hier doorheen… Zal het ooit overgaan? 

Gelukkig heb ik mijn kleinzoon twee dagen per week over de vloer en hij is mijn grote liefde. Dat is zo’n fijn gevoel. Maar die andere 5 dagen in de week, moet ik het in mezelf zoeken en eerlijk gezegd: dat lukt me niet… Externe motivatie kan ik nergens vinden… Dat is hoe ik al heel mijn leven functioneer: ik heb me altijd fijn gevoeld, omdat iemand – mijn kid’s, mijn hond – me nodig hadden… Maar nu is iedereen groot en hebben ze een eigen bestaan opgebouwd en hebben ze mij niet meer ‘nodig’… Ik ben dus aangewezen op mezelf en mijn interne motivatie… En daar zit een gat… Met als gevolg dat ik word opgegeten door een gebrek aan ‘mezelf belangrijk vinden’ 

Nou vind ik mijzelf best wel belangrijk, echt wel, maar ik haal er gewoon geen voldoening uit. Ik heb echt van alles geprobeerd, maar die leegte zit vast aan mijn eeuwige gebrek aan autonomie. Met andere woorden: mijn eeuwige externe shit die mij dan uiteindelijk het gevoel moet geven dat ik beslist nodig ben in deze wereld.

Ik mis iets waar ik mijn liefde in kan instoppen en wat dankbaar is voor wat ik doe… Die onvoorwaardelijk van me houdt, zoals dieren dat doen, want die zijn blij met mij… Zij hebben geen voorwaarden en verwachtingen, maar zijn onbevangen en geven onvoorwaardelijke liefde… Dieren gaan niet weg, maar hebben me nodig… 

Soms besef ik dat het dieptriest is dat ik het leven op deze manier ervaar. Maar goed… tegelijkertijd moet ik accepteren dat dit iets van mij is. Wat bij me hoort. Dit is wat het is. Dus tracht ik binnen bepaalde grenzen invulling te geven aan… Ja, aan wat? Aan allles, misschien?

Ik mis mijn hond fucking erg ❤

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.