vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

4 februari om 13:32

De liefste mama: Karins ervaringen met gesloten jeugdzorg

"Het maakte niet uit wat ik deed, ik kreeg haar niet terug"


Lief leven,

Via de media en de actie van Stichting Het Vergeten Kind werd ik afgelopen week geconfronteerd met het fenomeen van ‘de gesloten jeugdzorg’.

Wauw! Flashbacks tot en met..

In 2007 werd mijn oudste dochter in de gesloten jeugdzorg geplaatst. Ze was toen net 14 jaar en ‘onhandelbaar’, een ander woord kan ik niet geven aan haar gedragingen. Logisch als wat natuurlijk, dat ze zich onmogelijk gedroeg. Een meisje van 14 jaar dat al jaren her en der woont, omdat haar moeder niet weet hoe ze met haar om moet gaan. Ik had een groot probleem om mij aan haar te hechten met als gevolg dat zij op de meest idiote manieren om aandacht vroeg. En ik had geen idee van wat er mis was. Jeugdzorg was al betrokken bij ons gezin en de hulpverlening ook, maar niemand kwam ooit op het idee om tegen mij te zeggen: “Joh Karin, haar gedrag is het gevolg van jouw gebrek aan het tonen van affectie. Iets wat kinderen heel hard nodig hebben.”

Ik vertel in een volgend blog wel wat er allemaal gebeurd is en wat leidde tot een een ‘gesloten plaatsing’ van mijn dochter.

Er werd mij vervolgens verteld dat het een goed idee zou zijn om mijn dochter 8 weken in een ’therapeutische omgeving’ te zetten, zodat er een persoonlijkheidsonderzoek gedaan kon worden om er achter te komen wat er aan haar mankeerde. Ik heb daar mijn akkoord voor gegeven, omdat ik mijn kind wilde helpen. Na een dag of 10 mocht ik op bezoek komen om te zien waar ze zat. Wat ik toen meemaakte, heb ik kennelijk zo hard weggeduwd dat ik het me niet meer leek te herinneren. Maar door de campagne over gesloten jeugdzorg kwam het ineens naar boven en zit ik er weer midden in. Door de aandacht die hier eindelijk voor is.

Haar kamer bleek een ijzeren hok te zijn met een wc erin en een deur van 10 centimeter dik, die voorzien was van een groot slot. Het gebouw bestond uit isolatiecellen en ruimtes voor educatie en spelletjes. Opeens besefte ik me dat mijn dochter tussen strafrechtelijk geplaatste jongeren zat en met hen dezelfde eettafel deelde. Stom genoeg dacht ik toen nog steeds dat ze over een paar weken thuis zou komen en dat wat ze meemaakte nou eenmaal moest gebeuren omwille van ‘het grotere doel’: haar ‘beter’ maken.

Dit verhaal heeft in totaal twee jaar en acht maanden geduurd. Het maakte niet uit wat ik deed, ik kreeg haar niet terug. Je begrijpt dat ze weigerde om naar die plek terug te keren, toen ze eenmaal op verlof mocht. Dat leidde tot politie-invallen bij mijn moeder en bij mij. Ze kwamen mijn dochter halen om haar als een misdadigster op te pakken en naar de gesloten inrichting terug te brengen. Ik kon hier met mijn pet niet bij. Hoe creëer je een autoriteitsprobleem? 🤔

Je stuurt dus als jeugdzorg een arrestatieteam op een meisje van 17 jaar af, dat nooit ook maar iets fout heeft gedaan.

Enfin… het punt dat ik met mijn verhaal wil maken is dat ik blij ben dat er eindelijk aandacht voor is.

Laat is altijd beter dan nooit.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.