vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

6 juli om 20:22

Een helse marteling

9 juli 2020

Dag beste Monique,

De belevenissen van deze week zijn niet bepaald plezierig geweest. Beter gezegd, ze waren verschrikkelijk! Vooral op donderdag.

Op die dag is er namelijk iets verschrikkelijks gebeurd met mij. Iets gruwelijks!

Ik kreeg namelijk een zware behandeling bij de tandarts. Alles liep finaal uit de hand. De behandeling werd een helse marteling, Monique!

Ik had al enige tijd een afspraak gepland bij mijn tandarts hier in Velp, omdat er een oude vulling moest worden verwijderd. Het ging om een oude amalgaamvulling waarmee ik niet te lang meer mee kon rondlopen. Amalgaam bevat namelijk een gevaarlijke kwikverbinding en daarom gebruikt men tegenwoordig dit spul niet meer.

De vulling begon ook af te brokkelen waarmee de kies erg gevoelig werd. Het betrof een kies in de rechterbovenkaak. Ik heb tamelijk tegen de behandeling opgezien omdat ik wist dat de bovenkaak veel gevoeliger is bij een behandeling dan de onderkaak.

’s Middags om 13.00 uur was ik dus bij de tandarts. Ik heb hem altijd min of meer gezien als een rustige, maar saaie man. Iemand die eigenlijk weinig gevoel heeft en ook niet in staat is met andermans gevoelssituaties en -ervaringen om te gaan.

De tandarts gaat helemaal op in de tandheelkundige behandeltechniek en focust zich daar helemaal op. Menselijke gevoelsuitingen, daar lijkt hij ongevoelig voor te zijn. Je komt bij hem zuiver voor controle of behandeling en daarmee is de kous af.

Toen ik  in de stoel plaatsnam, verdoofde de dokter mij. De verdovingsprocedure alleen al was vreselijk. Ik kreeg drie vinnige prikken in de rechterbovenkaak geramd en daarbij hield de tandarts die enorme injectienaald ook nog eens lang in het tandvlees!  Een verdovingsprik in de bovenkaak is zo al veel pijnlijker dan in de onderkaak, maar als de verdoving eenmaal ingewerkt is, voel je niets meer van de behandeling zelf.

Ondertussen zei de tandarts het volgende tegen me: “Kees, als ik straks ga boren en je tijdens het boren toch nog iets van pijn voelt, geef dan een seintje of zeg maar ‘O, o, o…ho-ho’.”

Na een paar minuten was mijn bovenkaak gevoelloos geworden. Verstijfd verkrampt, ja, verlamd. Een eng gevoel van ijskoude gevoelloosheid. Ik voelde de verdoving zelfs tot in mijn rechteroogkas, ja, tot in de rechter hoofdhelft toe!

En toen begon de tandarts te boren. En te boren en te boren!

Nee, het was een ware verschrikking!

Het geluid dat de snelboor veroorzaakte, was het ergste dat ik ooit in mijn leven heb gehoord.

De hel leek los te barsten!

Een uitzonderlijk schel en vooral snerpend hoog lawaai overviel mij! Ik onderging een afschuwelijke foltering! En het   hield niet op!  Mijn oren deden een verschrikkelijke pijn! De trommelvliezen leken wel doorgesneden te worden! Zo’n lawaai maakte dat rotapparaat!

Ik gaf de tandarts een seintje, om even te stoppen met boren. De tandarts hield op. Ik kreunde van de pijn in mijn oren. Het lukte me niet meer een vloek te onderdrukken. Zo erg was het!

De  dokter bitste echter kortaf: ”Kom op, we moeten verder. Ik ben op de helft.”   Op de helft pas?!! Ja op de helft, want er moest namelijk heel diep geboord worden.

De tandarts hervatte de werkzaamheden en daarop begon het lawaai weer. Naarmate het werk vorderde, werd het geluid steeds erger! Ik hád het niet meer! Opnieuw gaf ik hoorbaar te kennen dat de tandarts even moest stoppen. De boor zweeg. “O, o! Auw!” kermde ik, “verdomme, verdomme! Mijn oren! Wat een rotlawaai!”  

Het scheelde weinig of ik viel flauw van de oorpijn.

Dat er zulke apparaten bestaan!

De dokter zei echter: “Kees, ik ben bijna klaar. Nog eventjes.”

Na vijf minuten hield het snelboren op. Helaas moest er daarna met een ander boortje verder worden gewerkt om de opening voor de vervangende vulling een goede pasvorm te geven. Gelukkig was deze boor niet zo luidruchtig en pijnlijk. Het bracht een min of meer lagere en wat doffere toon voort.

Na het boren volgde het vullen van de kies. Ook dat nam veel tijd in beslag. Hoewel het vullen een rustiger fase van de behandeling betekende, kwam de tandarts opeens met een mededeling die weinig geruststellend klonk. Er bleken nog wat resten cariës zichtbaar te zijn en veel erger, de tandarts zag iets in de kies dat verdacht veel op een haarscheur leek…..

Kortom, de resten cariës moesten ook nog weggehaald worden, ene helaas opnieuw met de snelboor met wederom dat snerpende, oorverdovende lawaai! Zodra de cariës was verwijderd, kon de vulling er echt in. Na drie kwartier was mijn kies gevuld en zat de behandeling erop.

Zou ik eindelijk naar huis kunnen?

Maar de dokter hield mij tegen en keek mij aan. Op zijn gezicht verscheen duidelijk een barse uitdrukking.

“Kees, ik vind dat je dit keer wel héél erg aan schelden bent geweest!” bromde hij, “en dat vind ik niet leuk! Je hebt me voortdurend van het werk afgehouden!”

Ik was met stomheid geslagen:  “Maar man, jij hebt mij gemarteld met dat instrument! Die boor maakte zo’n afschuwelijk snerpend schel lawaai, dat het pijn aan mijn oren deed, weet je dat?! Dit was niet normaal meer!”

De man interrumpeerde mij: “Kees! Luister naar me! En wil je nu ook luisteren!? Ik ben tandarts en ben er verantwoordelijk voor dat een behandeling goed wordt afgerond. Als jij zo te keer gaat, dan kan ik de kies toch niet netjes afmaken? Ik móet nou eenmaal boren, want anders komt het nooit meer goed aan die kant.”

En hij vervolgde: “Overigens, mocht jij later toch nog last krijgen van pijn aan de behandelde kies – want dat kan door het rekken en krimpen van de nieuwe vulling – dan moet je me even waarschuwen, want ik heb namelijk iets in die kies gezien dat verdacht veel op een haarscheur leek. Een scheur die zich over de lengte van je kies uitstrijkt.

Er zijn dan twee mogelijkheden: of de kies moet er helemaal uit of ik ga je een wortelkanaalbehandeling geven. Daar ben ik zo’n anderhalf uur aan bezig. Denk er maar eens over na.”

Ik was met stomheid geslagen. Ook dat nog! Na de martelbehandeling bracht deze man me ook nog eens slecht nieuws! Alsof deze dokter nóóit eens met wat leuks aan kan komen zetten! Een wortelkanaalbehandeling? Geen kwestie van! En ik laat ook geen kiezen trekken!

Uitgeput en versuft vroeg ik: “Mag ik nu naar huis?”

“Nou, ga dan maar,” zei  de tandarts, “maar je weet het, hè. een volgende keer moet je niet meer zo schelden als ik aan het werk ben, Kees.”

Schelden? Hoe komt die man daarbij! Dat zegt-ie iedere keer!

Ik heb hem helemaal niet uitgescholden. Hooguit dat er een paar vloeken uit mijn mond glipten als gevolg van de oorpijn, veroorzaakt door die rot-boor! Maar hém uitschelden?

Ik liep de behandelkamer uit en verliet onmiddellijk deze plek. Ik wil zo snel mogelijk naar huis, dacht ik.

Toen ik thuiskwam wipte ik aan bij  mijn ouders en vertelde alles wat ik had meegemaakt. Ik kon een flinke huilbui niet meer tegenhouden. Ik barstte in hevig snikken uit. Dat een tandartsbehandeling zó moest aflopen!

Mijn ouders troostten me met wat ze konden geven. Ondanks hun hoge leeftijd lukte het hen mij godzijdank warmte en gezelligheid te geven en verlichting. Ze kúnnen het nog, ondanks de ouderdomsperikelen!

Nee, één ding is zeker. Deze tandarts heeft nog nooit van autisme gehoord en blijkt absoluut niet bij machte om met mensen om te gaan die autisme hebben. Volstrekt met oogkleppen op voltooit hij zijn folterwerk en that’s it.

“Kees, je hoeft voorlopig niet meer naar de tandarts toe,” zeiden mijn ouders. “We gaan als troost vanavond gezellig uit eten. Wat heb ik toch fantastische ouders!  Ondanks de stijve bovenkaak heb ik opperbest van het diner kunnen genieten. De avond kon niet meer stuk! Het eten smaakte ons fantastisch en we hebben genoten!

Al met al zal het een hele tijd duren eer ik de situatie bij de tandarts heb verwerkt. Gisteren kampte ik nog geruime tijd met hoofdpijn, verstijfde spieren aan het rechteroog en een krampachtig aanvoelende bovenkaak.  De tandarts had me ook zó diep geprikt met die kolossale verdovingsspuit!

Gelukkig geraakte ik gisteren langzaam over de ergste emoties heen. Ondanks enige hoofdpijn kon ik toch nog gaan beginnen aan een nieuwe tekenopdracht. Een Jugendstil-huis in Den Haag.

Kijk, en dáár kan ik dan weer heerlijk naar uitkijken!

Monique, hoe zit het met jouw gebit?

Heb jij een goede tandarts in de buurt? Heb jij al eens een fikse behandeling ondergaan?  Ik herinner me dat mijn broer Jasper vroeger nooit gaatjes had. Die had (en heeft nog!) werkelijk een supersterk gebit om jaloers op te zijn!

Net als mijn vader. Mijn gebit is helaas veel cariësgevoeliger dan het hunne. Ik heb helaas niet zulke geweldige tanden en kiezen.

Vrijwel al mijn kiezen zijn met vullingen gelegd. Vroeger snoepte ik ook ontzettend veel. Vooral drop. Maar sinds mijn achttiende jaar is het naar binnen werken van grote hoeveelheden drop aanzienlijk minder geworden. Nu snoep ik al vele, vele jaren niet meer. Drop vermijd ik te allen tijde omdat ik weet dat drop ongezond is.

Eén ding is zeker. De tandheelkundige kennis en technologie mogen heus flink verder verbeterd worden! Opdat behandelingen in de toekomst pijnloos zullen zijn en prikken en boren verleden tijd. Ik hoop dat het ooit zo ver komt!

Dag Monique!

Hartelijke groeten,

Kees


Beste lezers,

Wat leuk jullie te zien op ons nieuwe platform, Doclines! Boven aan de pagina zie je de kopjes KIJK / LUISTER / LEES. Bij LEES kan je terecht voor het volledige archief van de brieven die Kees stuurde aan Monique.

Ook staan hier onze andere docstories. Ben je benieuwd naar wat Kees allemaal luistert aan muziek? Onder het kopje LUISTER vind je een Spotify playlist, ‘De klassieke muziek van Kees,’ die hij zelf cureerde!

Bij KIJK staan alle documentaires van Doclines, de sneak previews van de vervolgdocumentaire over Kees en de documentaire over Nikki, en het extra beeldmateriaal van Het beste voor Kees.

Net als op YouTube staan er telkens suggesties aan de rechterkant van je scherm, en net als op Facebook kun je onder alle posts een reactie achterlaten!

Veel kijk- luister- en leesplezier!

Monique Nolte


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken