vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

21 augustus om 10:48

De slaapkamer van Kees

Een nieuw nachtkastje uitzoeken vergt tijd, zorg, liefde en energie.

2 maart 2017

Beste Monique,

De afgelopen week verliep met ups en downs. Er zaten dagen tussen die een minder plezierig karakter met zich meebrachten, maar ik beleefde ook fraaie hoogtepunten.

Februari is nog niet om of de derde tekening van dit jaar vloeit van mijn hand. Ongelooflijk maar waar. Op 3 januari begon ik aan de eerste opdracht – een woonhuis in Velp – en afgelopen vrijdag voltooide ik alweer het derde exemplaar. Dit werk stond deze week dan ook helemaal centraal. Het betreft een kantoorgebouw in Nunspeet dat eigenlijk een ouderwetse, monumentale villa is.

Vanaf maandag geraakte het tekenen steeds meer in een stroomversnelling. Sinds ik anderhalve week geleden de modeltrein had opgeruimd, kwam er opeens veel tijd vrij om me op dit heerlijke werkstuk te storten.

Voordat het zover kwam, moest ik nog eerst door een rijstebrijberg heen.

Op dinsdag moest ik het tekenen opofferen aan geheel iets anders dat de nodige aandacht kreeg. Ik had een belangrijke taak te verrichten op huiselijk gebied. Ik moest een nieuw nachtkastje uitzoeken voor mijn woning daar het oude exemplaar niet meer voldeed.

Tevens wachtte mij een nieuw bed, want ook dat was aan vervanging toe. Dat bed had ik vorige maand uitgezocht in een speciaalzaak, die op het punt stond te gaan verhuizen. Er waren bedden te koop voor een lagere prijs. Toen ik in de winkel was kon ik na enige tijd zoeken en proberen een goed ledikant vinden. Het bed zou dinsdagmiddag bezorgd worden.

Het uitzoeken van een geschikt en handig nachtkastje betekende echter een zware opgave. In een groothandelszaak voor bedden in Duiven vond ik het niet eenvoudig een passend tafeltje te vinden voor naast mijn bed. Vele nachtkastjes hadden een te klein neerzet-oppervlak of scherpe randen waaraan je je handen kan bezeren. Het werd wikken en wegen. Ook de prijs speelde een rol. Die mocht niet te hoog zijn. Bijna drie kwartier lang zocht ik. Uiteindelijk lukte het me een goede keuze te maken en kon het meubelstuk worden besteld. Het zal echter nog enige weken duren voordat het wordt geleverd.

Ik vond het een uiterst vermoeiende bedoening in die winkel. De lange zoekpartij kostte me flink wat inspanning. Ik had die nacht slecht geslapen, omdat ik last had van een tikkend oor. Dit was kennelijk nog een nasleep van de griep. Moeheid bleef me bij.

En, ik ondervond hinder van geluiden waaraan ik me ergerde. Er liep een bezoeker rond die zijn neus hard en veelvuldig ophaalde.

Hoe blij was ik toen we weer naar huis gingen. Eindelijk thuis! De dag bleef echter opgebroken, omdat ’s middags het bed zou arriveren. Bovendien moest het ook nog in elkaar worden gezet. Ook dat duurde lang. De leverancier moest halverwege het karwei terug naar de zaak, omdat er tijdens de montage van het frame een belangrijk bevestigingsonderdeel ontbrak.

Het kostte bijna een uur om het ledikant gebruiksklaar te krijgen. Ik heb wat moeten helpen en hoe! Sjouwen en sjorren met een zware matras en natuurlijk de onderdelen van het frame. Toen alles eenmaal was voltooid, stond er een prachtig nieuw bed. Ik was er trots op.

Na afloop was ik doodop. Het langdurig optrekken met verschillende mensen, met alle geluiden die er onlosmakelijk aan waren verbonden, heeft me enorm veel energie gekost.

Ik kwam niet meer aan tekenen toe. Maar ik kon me wel verheugen op de nieuwe aanwinst!

Woensdag: Eindelijk weer aan de slag met tekenen! Met een kersverse portie elan toog ik aan het werk. Het behoeft nauwelijks uitleg dat de opdracht grote vorderingen maakte. Nu kwam alles echt in een stroomversnelling!

Donderdag: Hoewel ik al bijna het eindstadium naderde, kende deze dag weer tegenslag.

Het onrustige karakter van het weer en de vele wind maakte concentratie niet altijd even gemakkelijk. Wat een lawaai buiten! Het loeide! Ik was erg alert, want met zo’n storm weet je nooit wat er allemaal kapot kan gaan.

Gelukkig begon het geweld ’s avonds weer te luwen en kon ik verder goed slapen.

Vrijdag: Getallen dragen sinds mijn jongste jaren een bijzondere betekenis.

Ik heb getallen, die ik echt prachtig vind.

Lievelingsgetallen ken ik een zekere waarde toe die me heilig is.

22 en 24 zijn lievelingsgetallen, want hier kan ik ongelooflijk veel mee doen. Neem nou 22 juni, de dag waarop ik jarig ben. 24 kun je delen door 2,3,4,6, 8, 12 en uiteindelijk door zichzelf en is daarom een fantastisch getal. Er zijn zeven mogelijkheden om 24 te delen dus. En het getal zeven zelf is al zo’n symbolisch getal dat sinds millennia talrijke betekenissen in zich heeft.

Ook zijn er getallen die ik niet mooi vind, zoals 17, 19 en 25. Wat dacht je van 31 en 41? Daar kan ik nou niks mee. 25 is slechts deelbaar door 5 en vormt een vierentwintig met een ongewenste één erbij. Maar 49 vind ik om bepaalde redenen echter mooier, completer dan 48. Gek hè?

De data 22 februari en 24 februari van dit jaar zijn echte topdagen geweest.

Deze vrijdag de 24ste voltooide ik de tekening zowaar. Het resultaat leidt tot buitengewoon grote voldoening. Ikzelf vind het werkstuk zo mooi dat ik besloten heb er een paar fotokopieën van te maken voor mijn verzamelalbum, waarin ik meerdere reproducties bewaar van het tekenwerk van de afgelopen jaren.

Nu hoop ik dat mijn klant de tekening ook mooi vindt. In de nieuwe week kijk ik of ik contact kan opnemen.

Toch zal ik moeten wachten met het plaatsen van een foto-afbeelding van de tekening op Facebook. Ik moet eerst met mijn klant overleggen of hij dat wil. Ik had gistermiddag, kort na voltooiing, een foto gemaakt van mijn werk. Ook deze slaagde. Inmiddels staat deze op de computer.

Het voorspoedige, vlotte werktempo van het tekenen heeft geresulteerd in een hoge productiviteit van werkstukken. Ik heb in tegenstelling tot vorig en eervorig jaar er meer van kunnen maken.

Hoewel deze winter nog niet dè winter was, zoals ik die graag had willen meemaken, denk ik dat het uitgesproken rustige weer van de afgelopen drie maanden en de toch wel vaak aanwezige, zij het lichte, vrieskou een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan een optimale werksfeer.

Om de blijde 24ste februari goed af te sluiten, besloot ik schitterende en verrukkelijke nasi goreng klaar te maken.
Hoewel licht pittig was het eten niet echt scherp. Deze nasi goreng smaakte helemaal zoals ik hem graag eet. Niet met varkensvlees, maar met blokjes rundvlees, gemarineerd in olijfolie, zoete sojasaus en saté-kruiden.

Al met al kan ik terugkijken op een bewogen week.

Hartelijke groeten,
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.