vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 juni om 16:02

(06-’19) De volle doos in mijn hoofd

25 juni 2019

Lief leven,

Gisteren heb ik het eerste gesprek gehad met mijn begeleiders over mijn traumabehandelingstraject bij een zorginstelling. Naast het feit dat ik dit graag wil doen, ben ik ook moeder en vind ik het onwijs lastig om 9 dagen aan mezelf te besteden, terwijl mijn puberende kids vakantie hebben.

Ik moet dit goed voorbereiden dus. Ook de kids zijn nieuwsgierig: wat ga je doen? Waarom? En vooral ook: wat verandert er als je terugkomt? Nou, eerlijk gezegd: ik heb geen idee.

Ik heb door de jaren heen – door al die toestanden die ik heb meegemaakt – allemaal manieren bedacht om mijn trauma’s weg te stoppen in een grote doos in mijn hoofd. Van sommige dingen ben ik me niet eens bewust dat ze iets veroorzaken. Als iemand aan me vraagt hoe het komt dat dat ik PTSS (post-traumatische stress stoornis) heb, kan ik dat niet eens vertellen.

Onbewust
Voor mij was en is heel veel normaal geworden. Als iets vaker gebeurt en je zit in een bepaalde lifestyle, dan heb je niet door dat je afdwaalt of dat dingen anders zijn. Dat brengt dus op langere termijn altijd iets met zich mee, zoals opvoeden bijvoorbeeld, want ook opvoeden doe ik vanuit mijn eigen referentiekader.

Onbewust breng ik dus dingen over op mijn kids. Ik probeer me daar heel erg bewust van te zijn. Maar ja, ik denk nu eenmaal vanuit mijn Borderline-, PTSS- en ADHD-wereld, een voor mij doodnormale belevingswereld, maar ik besef dat ik mijn kinderen hierdoor rare maniertjes heb geleerd om met situaties om te gaan. Vaak moet ik dus zoeken naar wat dan wel de juiste manier is om met zaken om te gaan en soms is dat ver buiten mijn bereik of buiten mijn denkkader.

Maar ondanks dat denk ik dat de opvoeding die ik mijn kinderen heb gegeven, redelijk goed gelukt is, want ik heb hele slimme prachtige kinderen, die ondanks hun hobbelige start stuk voor stuk oersterk zijn en hun draai hebben gevonden.

Oudste twee 
Natuurlijk heb ik met de oudste twee nog weleens strubbelingen. Hun visie op mij als moeder is anders dan die van mijn jongste twee kinderen.

De oudste twee zijn namelijk al op jonge leeftijd uithuisgeplaatst. Zij hebben mij nooit in de moederrol meegemaakt, zoals Nikki en Matthew dat wel doen. Die kinderen hebben zoveel meegemaakt in hun leven dat ze van niemand meer iets aannemen en hebben door hun eigen ervaring begrepen dat je hulpverleners niet kan vertrouwen. Toen ze ouder waren zochten ze weer contact met mij. Ze waren inmiddels twee halve volwassenen, die op zoek waren naar hun roots en zich bovenal vreselijk in de steek gelaten voelden.

Volkomen logisch want geen enkel kind knapt op van jeugdzorginstellingen en de manier waarop deze ‘hulp’ verlenen. Pleeggezinnen, gezinsvervangende huizen en ga zo maar door. Jack is na een periode van 2 jaar bij zijn vader opgevangen door de ouders van een vriendje. Eeuwig dankbaar ben ik die mensen, want je moet dit maar kunnen.

Deze vrouw hield echt van mijn zoon en met haar zorg en liefde heeft ze hem ervan kunnen weerhouden voor het slechte pad te kiezen. Ze heeft hem veel geleerd en gegeven en bleef altijd onvoorwaardelijk achter hem staan, maar toen hij bijna 16 jaar oud was, wilde hij naar huis, om bij mij, Matthew en Nikki te gaan wonen. Zo gezegd, zo gedaan. Ook Luna kwam op haar 16e zelf naar me toe, nadat er eerst een periode geen contact was geweest. Boosheid en onbegrip zaten in de weg.

Volgens de jeugdzorginstellingen waren ze niet meer te redden en moest ik ‘inzetten’ op de jongste twee. Uiteraard heb ik me daar niets van aangetrokken en heb ik gedaan wat ik kon, en alles gegeven wat ik had.

Wij hebben ondertussen bewezen dat de statistieken niet altijd opgaan.

Karin
Hoe voed jij je kinderen op, ondanks dat je niet altijd de juiste ingrediënten in huis hebt om hun een stabiele basis te bieden?

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.