vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

16 februari om 15:00

Domper op de wintervreugde van 2021

Zondag 14 februari 2021

Beste Monique,

Vanochtend was ik in alle vroegte door het bos en over de heideheuvels gaan wandelen. Om 8.15 uur, toen de zon nog eigenlijk moest opkomen, zette ik de pas in.

Ik wilde namelijk graag vóór de grote drukte mijn dagelijkse ochtendwandeling maken, én hoopte een mooie zonsopkomst te kunnen bewonderen. Vooral wanneer ik op één van de Veluwezoomheuvels zou staan.  

Toen ik eenmaal op pad was, viel de belichting me enigszins tegen. Ik had veel mooiere uitzichten verwacht. Op de grond lag volop sneeuw, maar op de boomtakken helaas niet meer. Ook ontbrak het aan rijpkristallen.

Onderuit
Ik kon slechts één foto nemen van de zonsopkomst, die door het bos heen scheen (zie hieronder).  Voor de rest zag het landschap er toch wat saai uit. Hoewel het heerlijk lopen was door de dikke sneeuwlagen en deze onder mijn voeten kraakte, ging ik een paar keer onder uit. Op mijn achterste en tweekeer slagzij. Gelukkig kwam in alle gevallen de val niet hard aan en wist ik de klap goed op te vangen. Ongedeerd zette ik de wandeling voort.

Wat een heerlijke tintelende en oppeppende vrieskou! Ik genoot wederom. En wat waren er nog weinig mensen. Ik bleek een ideale beslissing te hebben genomen door zeer vroeg eropuit te gaan. Ook al was het zondag, die door velen als de klassieke ‘uitslaapdag’ wordt nageleefd.
Na ruim een uur keerde ik met een voldaan gevoel terug.  Ik hoopte te gaan tekenen, maar om de één of andere reden wilde het werk vandaag niet zo vlotten. Beter gezegd, ik had er niet zo’n zin. Ik besloot andere dingen te gaan doen. Nuttige dingen, zoals het huishouden en schoonmaken.

Voor de tweede keer eruit
Het liep tegen half twaalf. Aldra kreeg ik behoefte om er voor een tweede keer op uit te gaan.  Nu maakte ik een tochtje naar de bosvijver. Ik wilde zo graag opnieuw getuige zijn van ijspret.  Toen ik op weg was naar de vijver, kwam ik iemand tegen die mij bekend voorkwam. Het was één van mijn buurtgenoten. We begroetten elkaar en ik vroeg of zij en haar zoontje van de ijspret hadden genoten.  Als antwoord kreeg ik te horen: “Ja enorm, hè,” en plotseling riep ze erachteraan: “maar morgen is het voorbij?”

Bezorgdheid en angst: vriesweer voorbij?

Wat? Voorbij? Zou dit prachtige vriesweer dan afgelopen zijn? Dat was toch niet de voorspelling? Of bedoelde de buurtgenoot dat het voor de mensen voorbij zou zijn omdat het de volgende dag weer een gewone werkdag werd?
Ik zei niets terug en liep stug door. Grote bezorgdheid en angst overvielen mij. Van het blijde gevoel was niets meer over.  Ik moest er niet aan denken dat het abrupt gebeurd zou zijn met het goddelijk mooie winterweer! Al het beroerde weer van vóór 7 februari zou toch weer terug komen? Met regen, zachte lucht en een triest ‘anti-winters’ beeld buiten……Baaaah!

Bij de vijver aangekomen kon ik me gelukkig weer verkneukelen. Wat een kostelijk ouderwets tafereel speelde zich daar af op het ijs! Mensen waren zo gezellig en levendig onder elkaar.
Helemaal als vroeger. Net als de vorige dag zag ik iedereen druk schaatsen, ijshockeyen en sleeën.

Broer komt met goed advies
Inmiddels was het bijna lunchtijd geworden en ik besloot terug te gaan. Ik had best honger gekregen.
Na een rustig middagmaaltje zag ik tijd in ontspanning: rijden met de modeltrein en naar fijne klassieke muziek luisteren. Tussendoor belde ik mijn broer  op om te vragen welk weer het de komende dagen zou gaan worden, want het ongeruste gevoel in me bleef me bij. Ik vertelde het verhaal over de ontmoeting met de buurtgenoot in het bos en citeerde haar: “morgen is het voorbij”.

Inderdaad, het bleek helaas te kloppen wat de buurtgenoot zei.
Men voorspelde dat er voor de komende week  dooi op komst was. Maar volgens mijn broer hoefde ik dit niet per se als negatief te zien. De oude, vuile sneeuw, de gladheid op paden en wegen zouden hiermee gaan verdwijnen waardoor we ons straks weer met een veilig gevoel zouden kunnen verplaatsen. Wandelen en te voet boodschappen doen zonder uitglijden en vallen. Dus, als het eenmaal ging dooien, moest ik daar ook de voordelen van inzien.

Overigens,  vanmiddag heeft het hier al een beetje gedooid. Heel even maar en heel weinig. Slechts één bescheiden graadje. Iedereen kon gerust door blijven schaatsen en sleeën.

Ikzelf vond dit best wel jammer, want ik had heus gehoopt op een achtste ijsdag in deze reeks. Nu zijn het er bij zeven gebleven. Daar moeten we het dan mee doen.

Hartelijke groeten,
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.