vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 augustus om 07:59

Dossier dochter: communicatie

Dossier Dochter

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (16), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Zo kan haar dochter niet meer meedraaien in het reguliere onderwijs en neemt daarom deel aan een speciaal traject. Tot grote frustratie van Rikkie blijkt dat ook een traject zijn van de ene onduidelijkheid naar de andere, om nog niet te spreken over het gebrek aan communicatie.  

Zo, daar ben ik weer. Had ik niets te melden? Oh, zeker wel. Ik had echter niet meer de energie, gezondheid, focus en tijd om het een en ander van me af te typen. Nu wel. Ik ben boos, heel boos en dat vuur maakt dat mijn vingers rammelen over mijn toetsenbord.

Na maanden wapperen met rode vlaggen, googelen, praten, overleggen, e-mailen en bellen, kwam er dan na zes maanden enig schot in de zaak van een kind dat weer serieus dreigde uit te vallen in het onderwijs. Ik kreeg een akkoord voor een speciaal traject. Mooi! En nu vaart maken, mensen. In elk gesprek sprak ik uit en in elke e-mail typte ik bewust de noodzaak van com-mu-ni-ca-tie en dui-de-lijk-heid. 

Dat ik goed ziek in een bed lag met een gsm binnen handbereik en een laptop naast mijn bed: ik had het er voor over, áls er onderhand maar iets geregeld werd voor mijn dochter. De mate van schooluitval was inmiddels dermate hoog dat ze tijdens een online gesprek ‘per toeval’ opving dat ze sowieso het schooljaar moest doubleren, ondanks enkel achten en negens op haar cijferlijst. Lekker tactisch.

Vervolgens de uitdaging om alle parttime werkende vertegenwoordigers van zes betrokken instanties/organisaties/school/gemeente tegelijkertijd in een zoom-call te krijgen. Dan ben je zo weer een paar weken verder. Mijn voorspelling dat het voor eind maart niet geregeld zou zijn, blijkt realiteit te worden. En dan hoef ik niet eens mijn glazen bol uit de kast te pakken, kwestie van praktijkervaring. Het maakt me niet uit wie, maar iemand zal toch even een uurtje moeten inloggen op zijn/haar vrije dag!

Lang verhaal kort, er is het nodige gepasseerd en plots gaat alles in een sneltreinvaart. Zo snel dat men de haltes Communicatie en Duidelijkheid voorbij raast. En laten dit nu 2 haltes zijn waar ik tot het drammerige aan toe naar verwijs. 

Dat het overslaan van deze twee toch lichtelijk belangrijke stops gevolgen heeft, ook daar heb ik mijn glazen bol niet voor nodig. Ding staat gewoon stof te vergaren, maar goed. Nogmaals, kwestie van ervaring. Beste mensen, mentale overload uit zich fysiek en jawel, ik heb mijn dochter deze ochtend maar weer ziek gemeld op de school waar ze hals over kop afscheid van moet nemen. 

Weken van voorbereiding, een optie die besproken is maar nog overlegd moet worden. Een datum die rap in zicht komt, geen antwoord op de uitkomst van de optie. Zelf maar blijven informeren en dan plots op donderdag een telefoontje in de middag. Optie niet mogelijk, morgen laatste schooldag op de plek die haar al 4 jaar vertrouwd is. Hatsiekiedee. Of ik dit even wilde melden aan mijn dochter. En wederom had ik dat glazen ding niet nodig om haar reactie in te schatten. 

Goed, dochter de volgende dag alsnog naar school, haar vermoedelijk laatste dag, maar dat was dus niet duidelijk. Het bleek haar mentoren en docenten ook niet duidelijk. Of mijn dochter het wel wist. Halte interne communicatie ook voorbij gedenderd. 

Omdat één partij dan toch wel begreep dat deze vorm van abrupt afscheid voor mijn dochter niet doenbaar was, het idee laat haar maandag dan nog naar school gaan. 

Zondag een ziek kind in bed. De welbekende buik- of darmproblemen die mij al jarenlang  bekend zijn zodra om eender wat voor reden de spanning oploopt. Maar dat staat niet in de theoretische boeken, dus wat weet ik nou. 

Maandagochtend, snel inloggen op de laptop en een ziekmelding doorgeven. Ik wist eerlijk gezegd niet eens óf ik haar nog moest afmelden. Terwijl ik de gegevens invulde kookte ik over. Haar plotsklaps bepaalde ‘laatste schooldag’ lag mijn dochter ziek in bed. Nu zat ik toch al achter mijn laptop en even switchen naar e-mail geen probleem.

En dan ben ik dus zo’n secreet om iedere betrokken partij in te kopiëren in een e-mail gericht aan één nalatige partij. Dat bleek in het verleden al effectief, nu ook. De reacties stroomden binnen en een gsm op het randje van een burn-out. 

Het bleek dat er ook achter de schermen werd gebeld en gedaan en de mededeling ‘vandaag nog alle koppen bij elkaar steken!’. Prima, wie het regelt interesseert me niet, maar ík ben het niet. 

Gisteravond aan mij de heuglijke taak om aan mijn dochter de uitkomst van het ‘koppen bij elkaar online spoed overleg’ uit te leggen. Niet plotsklaps afscheid nemen, maar gedurende een periode van 4 weken afbouwen en elders stapsgewijs opstarten. 

Er volgde een open en eerlijk gesprek, in tranen. Tranen van woede. Woede omdat al 5 jaar lang volwassenen liegen. “Ze beloven en zeggen van alles, al jaren en uiteindelijk blijkt er niets van waar. Ze liegen. Hun vertrouwen? Nooit!”. 

De eerlijke wijsheid van een 15-jarige en ik kan haar geen ongelijk geven. Kwestie van praktijkervaring. In haar diagnostische verslagen staat geschreven ‘kind met  vertrouwensproblematiek’. Theoretisch vastgesteld zelfs. Maar daar in de praktijk op anticiperen? Dat is dan weer teveel gevraagd. 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.