vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 november om 06:33

Dossier Dochter: een nieuw vooruitzicht

Een nieuw vooruitzicht

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over haar 16-jarige dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Omdat het huidige, speciale traject eindig is, is het tijd om een nieuw plan te maken voor de toekomst van haar dochter. Dat blijkt niet zo gemakkelijk te zijn, want wat als het reguliere onderwijs geen optie is? 

Met het vooruitzicht dat het traject dat mijn dochter momenteel volgt eindig is, ben ik voortdurend aan het nadenken over hoe het verder moet. Om goede afwegingen te maken, trommelen we alle betrokkenen op van het huidige traject, de gemeente, het samenwerkingsverband en haar voormalige school, om bij te praten over alle mogelijke opties.

Recentelijk was er een moment waarbij we gratis koffie dronken en gezellig samen waren aan één tafel. Mijn dochter vindt dat he-le-maal niet gezellig. Ze lust geen koffie, vindt mensen uiterst storende wezens, leeft in het nu in plaats van over een paar maanden, en vindt het plafond en de muren een stuk interessanter dan de gezichten van onze gesprekspartners. Ik vraag me wel eens af of de mate waarin ze een plafond bekijkt, iets vertelt over hoe ze zich voelt. Dit keer merkte ik aan haar dat ze niet zo lekker in haar vel zat.

De besproken opties van een voorgaande praatsessie kwamen weer op de tafel, zoals: het doubleren van havo 4 om door te kunnen stromen naar havo 5, oftewel: een havodiploma behalen om daarna weer verder te zien. Hier heb ik al een aantal weken rustig over na kunnen denken, maar waarom zou je een leerling het jaar over laten doen als je weet dat ze gaat uitvallen? Mijn eindconclusie: terugsturen naar de situatie die dermate veel stress veroorzaakte dat ze letterlijk ziek werd en thuis kwam te zitten, is wat mij betreft geen motiverend en fijn vooruitzicht. De eerder aangedragen optie voortgezet algemeen volwassenenonderwijs (vavo) kon ook van tafel. Dat is een herhaling van havo 4 en 5, maar dan tussen klasgenoten in de leeftijdscategorie ‘oud’.

De derde optie is een vakgerichte opleiding op mbo-niveau. Mijn vervolgvraag luidt dan als volgt: welke opleiding moet het worden? Om hier achter te komen werden twee beroepskeuze testen van stal gehaald. Mijn dochter kwam vervolgens thuis met een fraai mapje met de uitslag van de test. Op mijn vraag “en, was is het advies?”, volgde er: “iets met een fiets”. Er bleek fietstechnicus uit te komen. Dit is dan het toekomstperspectief voor een kind dat nog niet weet hoe een band op te pompen. Is het raar dat ik me hier een ongeluk om heb moeten lachen?
Echter, om de toegevoegde pagina’s met uitleg ‘heeft ondersteuning nodig bij’, kon ik iets minder lachen. Al was deze conclusie van de test niet bepaald verrassend. De uitkomst van het overleg was dat mijn dochter en ik open dagen zouden gaan bezoeken van scholen met opleidingen combinatie theorie en met de handen werken. Mijn dochter wil absoluut niet enkel met haar neus in de boeken zitten. Ze moet ook creatief bezigzijn en daadwerkelijk iets creëren.

Tot mijn grote vreugde – en daar bedoel ik uiteraard verre van mee – bleken er vier scholen in de regio in hetzelfde weekeind een open dag te organiseren. Zowel mijn heilige, vrije zaterdag en zondag werden ingevuld met het van hot naar her racen. Maar goed, het is immers voor een goed doel. Wij hebben ons weekeind dus gespendeerd met het afleggen van heel wat kilometers en we zijn samen met hordes ouders en toekomstige leerlingen sfeer gaan proeven en informatie vergaren. Nu is ‘sfeer en beleving’ wel een prioriteit voor mijn dochter en een redelijk ruim begrip. Twee scholen hadden naar mijn idee tijdens de open-dag-organisatie-besprekingen dit fenomeen overgeslagen. Het was daar één grote chaos! We liepen dus binnen en wisten ons niet snel genoeg uit de voeten te maken.

De sfeer is voor mij van belang en hoe mijn dochter communiceert met anderen. Alhoewel ik het eventuele, toekomstige docenten niets kwalijk kan nemen omdat ze mijn dochter niet kennen, heb ik geregeld met verbazing het ik-blijf-volharden-dat-die-jongedame-me-aankijkt contactmoment aanschouwd.

Van de vier kanshebbers, vielen er al twee scholen resoluut af, wat betekent dat er nog maar twee over blijven. Dan rijzen er nog veel vragen, zoals: vindt ze de opleiding langer dan een maand of vier leuk en interessant genoeg? Is de locatie en de groepsgrootte niet te massaal? Met het laatste mocht ik me niet bemoeien, werd mijn fijntjes uitgelegd. “Dat kan jij niet voor mij invullen”. En daar heeft ze honderd procent gelijk in. Staat wel lichtelijk lijnrecht tegenover het feit dat ze er dagelijks alles aan doet om het fenomeen ‘vreemde mensen’ te ontlopen.

Over een maand gaan we onze ervaringen op de open dagen bespreken en in de tussentijd kan er nog van alles gebeuren. Ik verwacht geen dolenthousiaste reactie van mijn dochter, maar we hebben in ieder geval ons best gedaan. Al ben ik er niet zeker van of het huiswerk dat ik de medewerkers heb gegeven over vier weken ook af is. Want wat als we besluiten dat er geen onderwijs in zit. Hoe verder?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.