vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 december om 10:28

Dossier Dochter: Eeuwige twijfels

Eeuwige twijfels

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een zestienjarige dochter met autisme. Zo gaat de zorg voor haar dochter gepaard met zorgen en twijfels. Want: wanneer doe je het goed als moeder? 

Maak ik de juiste keuzes voor mijn kind? Doe ik voldoende? Het zijn vragen die ik mij de de afgelopen zes jaar veelvuldig aan mezelf stel. Meestal word ik in de loop van de dag of midden in de nacht overvallen door twijfels.

Ook vanochtend was het zo ver. Het lezen van reacties op eerdere blogs over het leven van mijn dochter en dat van mij, gaf stof tot nadenken. En hatsiekiedee, de onophoudelijke vragen en eeuwige twijfels kwamen weer om de hoek kijken.

Dit roept bij mij dan een naar onderbuikgevoel op. Er volgen wisselende en onvermijdelijke gedachten, zoals: komt het wel goed met mijn dochter? Maar ook: komt ze op een vierjarige opleiding waarbij ze niet zal uitvallen of met problemen thuis zal zitten? Het wordt, naar verwachting, een flinke uitdaging.

Aan de andere kant kunnen we ook tevreden terugblikken op de afgelopen periode waarin ze vooruit is gegaan. Vandaag de dag is ze er beter aan toe dan op het moment dat ze de diagnose autisme kreeg. Daar heb ik ook een steentje aan bijgedragen door haar altijd ter zijde te staan, mijn visie te geven, door voor haar op te komen en haar op nummer 1 te plaatsen. 

Ik ben ervan overtuigd dat mijn inmenging ons soms verder heeft geholpen. Sterker: zonder mijn aandringen op hulp zou ze niet staan waar ze nu staat. In het geval ik een afwachtende houding had aangenomen, hing ze nu nog achterover in een stoel, wachtend op enige reactie of actie. Dan had men eindeloze behandeltrajecten gestart waarvan ik had kunnen voorspellen dat het niets uit zou halen. Aan de cocktail van medicijnen, naast antidepressiva, had ze ook geen baat gehad. 

Het enige bijkomend voordeel van het gevecht dat ik voor mijn dochter voer, zijn de schriftelijke en mondelinge vaardigheden die ik heb ontwikkeld. Dat is in het dagelijks leven best handig. 

Mijn roering in de zorg van mijn dochter werkt ons soms ook tegen. Bijnamen die ik de laatste tijd heb opgevangen, zijn: mevrouw ‘verbaal’, mevrouw ‘gedram’, mevrouw ‘ze weet het beter’, mevrouw ‘luister, ik ken mijn kind’ en mevrouw ‘een pain in the ass’. Ik realiseer me dat ik, met mijn ongezouten mening en een tikje feller dan anderen, mensen op de kast heb gejaagd. Dan werken ze niet meer met je mee, leert de ervaring. 

Terwijl ik één doel heb, en dat is het helpen van mijn dochter. Of we nou linksom of rechtsom gaan. Soms duurt het wellicht langer en dat is behoorlijk energieslurpend. Maar uiteindelijk komen we er. 

Er zijn heel wat momenten geweest waar ik achteraf om kan lachen, evenals momenten waarop ik word overmand door intens verdriet of immense woede en frustratie. Als ik even een moment voor mezelf heb, rollen de tranen over mijn wangen. Dat is een uiterst zeldzaam moment en ik realiseer me dat er een hele lading aan emoties ver zijn weggestopt. Daar heb ik geen tijd of ruimte voor, maar ze etteren wel voort.

Er zijn daarentegen ook momenten van trotsheid. Op mijn dochter, voor wie ze is en de stappen die ze zet. Maar ook op mezelf, want ook mijn gevecht voor mijn dochter is niet voor niets geweest. 

Of ik ooit een sluitend antwoord krijg op de vraag: doe ik voldoende en neem ik de juiste keuzes? Ik weet het oprecht niet. Op de vraag of ik moeder ‘pain in the ass’ of moeder ‘gedram’ ben, weet ik het antwoord wél. 

Of toch niet.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.