vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 november om 12:26

Dossier Dochter: Er is er één jarig

"Opeens is het weer even helder en duidelijk dat zij anders is dan anderen"

‘Er is er één jarig, hoera, hoera’. Jongens, wat een feest. Voor dochter de autist was en is dat helemaal geen feest. Dat is gedoe. Destijds als peuter, kleuter, jong meisje, tot een aantal dagen geleden als regelrechte, jarige puber.

Vroeger vond ze het al een ramp. Destijds dacht ik nog het juiste te doen, vooral in de ogen van anderen, om haar verjaardag feestelijk te vieren. Plus hoe leg ik uit aan de twee jaar oudere zus, dat er geen feestje gevierd wordt?

Cadeautjes, ja dat vond ze leuk. Al het gedoe er omheen niet. Zoals gebruikelijk werden familie en vrienden (al dan niet met kinderen) uitgenodigd. Al tactisch goed voorbereid en beperkt tot een zondagmiddag. Vanaf dat ze heel klein was viel het me op dat ze niet kon omgaan met aandacht. Als er visite binnenkwam die het jarige jobje wilde feliciteren, maakte ze het handje schudden onmogelijk, mij daarbij continu strak in de ogen aankijkend. Als ik dan de felicitatierichtlijnen overnam en het bezoek met koffie en gebak naar een stoel dirigeerde, kwam er rust in haar blik. 

Nu was het best apart dat de dochter niet van poppen en specifieke meisjesdingetjes hield. Nee, zij had een voorkeur voor jongensspullen. Zo spaarde ze alles van ‘Cars’ en wilde ze geen Mega Mindy zijn maar Mega Toby. Ik vond dat prima, wat jij wil. 

Toch leidde dit bij menigeen tot een ‘huh?’ reactie. En de wijze waarop ze tactisch de vrolijke visite ontliep en negeerde, riep een meer uitgebreide ‘uuuuh huh?’ op. 

Ik had al heel vroeg in de smiezen dat het hier niet ging om een vorm van extreme verlegenheid. Nee hoor, hier speelde meer. Laat me barsten als haar gedrag niet onder het autismespectrum-plaatje valt. En ook dat is prima. Ik voelde me dan ook totaal niet geroepen om haar gedrag te ‘verdedigen’ of ‘uit te leggen’. Al helemaal niet als kletspraatje tijdens een bak koffie met gebak. Ze is wie ze is, klaar. 

Door allerlei omstandigheden moesten we feestjes heel klein gaan houden of zelfs helemaal schrappen. Dat vond de dochter dus niet erg. Cadeautjes, superleuk, maar een dag met moeders en zus op pad gaan, was ook helemaal oké. Dan was er geen gedoe en werd er rekening gehouden met haar wensen (geen bomvol pretpark of iets dergelijks), zodat zij volop van de dag kon genieten, zonder na een uur compleet leeg te zijn en onmiddellijk retour huis te willen.  

Een aantal dagen geleden was ze jarig en was het weer feest. Ze houdt nog steeds niet van gedoe. Het bezoekersaantal is in de afgelopen jaren dan ook sterk verminderd en prettig bijkomstigheidje: anno 2021 mag er ook bijna niks meer georganiseerd worden. Niet thuis en ook elders zijn de toegangsdeuren gesloten. Het werd dus een dag thuis met ons drietjes. Zij, ik en de zus. Met verrassende cadeautjes. Al is haar smaak in de loop der tijd wel veranderd. Ze wil nog steeds geen specifieke meisjesdingen. Mijn überpuber zit momenteel in een creatieve, eigenzinnige skatefase. Ook helemaal prima, voor zolang als het duurt. 

Wel geniet ze van ballonnen per post en attente kaarten. Een teken dat er aan haar wordt gedacht. Dat is belangrijk voor haar, want ze hoort van klasgenoten over grootste feesten met familie en een horde eigen vrienden. Dat heeft zij allemaal niet. Dat beseft ze zich dan en ja, dat doet pijn, veel pijn. Het is dan weer even helder en duidelijk dat zij anders is dan anderen. 

De dag voor haar verjaardag is ze doorgaans somber. Ze heeft er geen zin in en dat begrijp ik. Haar inmiddels puberneus wordt weer eens fijntjes op de pijnlijke feiten gedrukt. 

Het verbod op zingen geldt trouwens nog steeds. Vroeger, op de kleuter- en basisschool, was dit de ultieme verjaardag-verpestende-factor numero uno. Dan haalde ik ’s middags een zwaar gefrustreerd, overprikkeld kind op. En bedankt. Menig leerkracht begreep het vriendelijke verzoek vooraf ‘a.u.b. niet zingen’ niet. Want ja, dat vinden alle kindjes zó leuk. Ja, maar de mijne niet. 

Inmiddels heeft ze de leeftijd bereikt dat bij de eerste jolige toon een waarschuwende “doe normaal!” uit haar mond klinkt. Heerlijk, zo’n puber in huis.  

Desondanks weten we er met ons drieën iets van te maken. Hoe kneuterig ook, thuis, met een veel te grote zelfgemaakte taart. Die uiteraard op moet. Met verrassende cadeautjes, kaarten en ballonnen. Ik zie de teleurstelling en het verdriet dat klasgenoten pas laat aan haar denken voor een felicitatie op snapchat, terwijl ze zelf uiterst attent is, en ik zie haar stralen als ze net dat ene speciale prulletje uitpakt. 

‘Er is er één jarig’, op haar manier. Confronterend maar genietend.

 

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van de autistische Jessie (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.