vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

11 augustus om 13:34

Dossier Dochter: Flink Pissig

'Stoom uit mijn neusgaten en de volle sprint vooruit inzetten.'

Als ik nu aan mezelf zou vragen “goh, ik, hoe is het met je?”, dan schieten er twee woorden direct omhoog. ‘Gefrustreerd’ en ‘Moedeloos’. Nou, eigenlijk omschrijf ik het nu netjes. Een heel eerlijke weergave zou zijn ‘Flink Pissig’. Jawel, met hoofdletters. Maar ja, schijnt dat Flink Pissig een “nou nou nou” reactie zou kunnen opleveren. 

Ik weet ook niet of er een instantie bestaat ’ter voorkoming van het molesteren van een toetsenbord’, maar aangezien ik nergens meer van opkijk en ik mijn pissigheid niet op mijn toetsenbord wilde botvieren, heb ik me al twee weken typ-rustig gehouden, voor wat het typen van een verhaal betreft. Mede voor mogelijke lezers die een ander vocabulaire hanteren. Ik beschik echter over een stukje zelfkennis, ik spreek keurig ABN, kan met Brabants dialect prima uit de voeten en daarnaast indien nodig of onder geaccepteerden, tevens grof/duidelijk gebekt.

Ik heb al meermaals in mijn typsels verwerkt dat reeds vanaf dag twee dit schooljaar ik druk doende ben om op allerlei fronten te wapperen met een rode vlag. Dat laatste, heeft inmiddels op mij de uitwerking als op een stier. Stoom uit mijn neusgaten en de volle sprint vooruit inzetten. 

Ik heb gewapperd, gebeld, ge-appt, geluisterd, gemaild, gewacht, gepraat, gewacht, gepraat, alles dwars door elkaar heen. Ik heb niet enkel en alleen met de hulp-horde gepraat, nee ook veel met mijn dochter. Vooral de dagen dat ze dit schooljaar weer thuis zat. Weer naar school, weer thuis etc. Ze meldde zich weer ‘beter’ op school, ik verstuurde weer een ziekmelding naar de school. 

Muug (oftewel moe) word ik ervan! Twee jaar strijd of er mogelijk naast autismespectrumstoornis (ASS) tevens sprake is van adhd. Nee hoor, maar test gerust Ritalin uit. U merkt meteen resultaat. Twee jaar discussie. Recent kwam men tot de heuglijke conclusie ‘ja, de kenmerken zijn duidelijk, we doen echter geen nader onderzoek’. En weer kwam Ritalin om de hoeken kijken. 

Let wel, het gaat me niet om een extra diagnose, het gaat mij erom dat als er eenmaal iets op papier staat ik dan de juiste begeleiding voor haar eventueel, misschien, mogelijk zou kunnen regelen. Liefst voordat ze als een oud krom vrouwke (oftewel mevrouwtje) achter een rollator loopt. 

Mijn dochter had een proefwerk/tentamenweek in de agenda staan. Elk proefwerk levert haar torenhoge spanning op, met alle fysieke en mentale gevolgen van dien. Dit was nu nog een graad of tig erger. 

Na twee jaar strijd dan uiteindelijk toch maar overstag wat de Ritalin betreft. Ze hoopte dat ze dan in ieder geval meer geconcentreerd zich kon voorbereiden op deze belangrijke week. Hoopte, tsja. 

Over het verloop van de Ritalin experience typ ik mogelijk nog een ander verhaal. Toch heeft het direct of indirect met mijn relaas te maken, al is het een bijzaak. Dat vraagteken dien ik zelf op te lossen. Maar eerst moet mijn frustratie en ergernis daaromtrent wat zakken. Iets met mogelijke bijwerkingen, hint.

Twee weken voor de huidige, bewuste week ging de spanning al omhoog. En wápperen met die vlag. Een week voordien de spanning heel heel hoog. Om haar enigszins wat rust te gunnen besloot ik tezamen met haar dat ze thuis online lessen mocht volgen. Scheelde ook nog eens ruim een uur reistijd van school naar huis, minder overprikkeling en ik kon haar zo in de gaten houden. Qua spanning en uiting hiervan, opstart van de Ritalin en of ze daadwerkelijk de lessen volgde en/of haar leerboeken pakte. Ja het vraagt weer het nodige van mij, maar alles beter dan laat in de middag een compleet leeg kind thuis krijgen dat vervolgens helemaal over de rooie gaat vanwege huiswerk en lading voorbereidend leerwerk. Dan is de kiet (= het huis) te klein. 

Gezien de regelmatige schooluitval dit schooljaar en de diverse aanstuur-gesprekken de drie voorgaande jaren, waren er bij mij al twijfels of ze wel op de juiste school zit. Het is kleinschalig onderwijs en enkel voor leerlingen met een diagnose ASS, ADHD of hoogsensitiviteit. Toch valt het onder de noemer regulier onderwijs, wat betekent dat de begeleiding beperkt is. Ik weet ook dat een wissel naar een andere school enorm veel van haar vraagt en dan de vraag, neem ik de juiste beslissing? Sinds start schooljaar al geregeld gezocht naar andere mogelijkheden, maar deze zijn uiterst beperkt. Of overstappen naar een mbo opleiding. Echter, mijn dochter heeft werkelijk geen idee wat ze dan zou willen leren en daarbij, dit zijn in onze regio van die grote schoolfabrieken. Vergeet het dus maar.

Ik heb gesprekken gevoerd met derde betrokkenen. Ook hen het één en ander laten uitzoeken. Hadden we weer een optie boven tafel getoverd, dan knalde de deur weer ferm dicht op geen plaats, lange wachtlijsten of te laag leerniveau. Mijn dochter heeft nu eenmaal een stel hersenen die uitgedaagd dienen te worden. Dat gaat prima, zolang de enorme prestatiedruk (die zij zichzelf oplegt) voor proefwerken en nu dus ook tentamens achterwege blijft. 

Ondertussen liep de spanning van mijn dochter steeds hoger op. Had ik al gewaarschuwd dat dit mogelijk wel eens mis kon gaan, oftewel uitval. De zondagavond voor de eerste proefwerk/tentamendag ging het dus niet geheel verrassend mis. Maandagmiddag stortte ze volledig in. 

Dus zit mijn dochter weer thuis. Geen proefwerken, geen tentamens. Wel formulieren regelen dat ze ‘door omstandigheden’ niet aanwezig kon zijn bij het tentamen, maal drie. Verbaasd mij dit? Welnee joh, ik wist al dat dit zou gaan gebeuren. 50% kans. Daar heb ik inmiddels ruimschoots ervaring mee. Vandaar dat ik dag twee van dit schooljaar al ben gaan wapperen, bellen, mailen, overleggen. 

Dus ja, ik praat deze dagen héél veel met mijn dochter. Heb er mijn handen vol aan. Staat ze om 6 uur ’s ochtends al intens verdrietig aan mijn bed, of ontvang ik om half 6 in de ochtend een appje. Dank je wel voor alles wat je voor mij doet en ik heb nog niet geslapen. Heb ik zelf maar contact opgenomen met die ene school in de regio die speciaal onderwijs biedt op haar niveau wat de mogelijkheden en wachtlijsten zijn en heb ik zelf al contact opgenomen met een speciaal traject voor uitvallers. 

Als ik zelf niet flink in de actie schiet, dan kan het tot de laatste tentamenweek dit schooljaar duren voordat er ergens iets gebeurd. Tenminste, dat is mijn gevoel in het hele gebeuren. En ja, dan borrelt mijn frustratie en moedeloosheid omhoog. Heb ik er al één gewaarschuwd dat mijn vriendelijkheid in rap tempo onder nul gaat zakken en botvier ik mijn pissigheid op mijn toetsenbord. Ach gossie, die kan er ook niets aan doen. Mijn laptoppie is nog wel zo vriendelijk om aan te geven dat pissigheid geen correct ABN is. Nee klopt en even grof gebekt gezegd, ook dáár word ik schijtziek van. Net als van de rest. 

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.