vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

31 maart om 10:00

Dossier Dochter – Het MDO

Daar heb je weer zo'n moedertje

Daar heb je weer zo’n moedertje

Tien jaar oud was mijn dochter toen ze na jarenlang worstelen in het basisonderwijs definitief uitviel. Ze belandde in haar eerste (diepe) depressie. Destijds stond de diagnose autisme nog niet op papier. Al had ik zelf al jaren in de smiezen dat zij ‘anders’ was dan anderen. Autisme? Geen vraagteken, voor mij was het gewoon een feit. 

Goed, kind gaat niet meer naar school en vervolgens start er een heel circus aan trucjes van deskundigen. Inclusief een breed scala aan meningen en theoretische visies. Ikzelf heb maar één visie, een praktische: mijn dochter uit een diep, donker dal trekken. 

Kind niet op school aanwezig? Dat mocht ik eens fijntjes komen uitleggen. Dit was meteen mijn eerste MDO (multidisciplinair overleg), waar nog velen van zouden volgen. Mijn dochter moest ik vanwege dit geintje alleen thuis laten. Iets dat me verre van lekker zat. Dus hop mensen, tempo. Ik stapte vol zorgen de ruimte binnen. 

Tot mijn verbazing schoven er wel 10 poppetjes aan tafel. Het merendeel met een bevooroordeelde en neerbuigende blik in de ogen van ‘daar heb je weer zo’n moedertje’. En daar ben ik dus zwaar allergisch voor. Er gebeurt dan intern iets bij mij van ‘O ja? Dát zullen we nog wel eens zien!’. Ik word strijdlustig! De 10 poppetjes staken direct van wal, tactisch en met allerlei moeilijke termen. Nu ben ik zelf ook niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen, dus het was voor mij geen probleem om dit ‘gesprek op niveau’ te voeren. Tsjakkaaaa, was dat even vervelend, zag ik de poppetjes denken. Er verscheen paniek in hun ogen: ‘shit, deze moeder praten we niet onder tafel. Help. Wat nu?!’

Ik moet bekennen: ik genoot niet van het gesprek, verre van, maar wel van de panikerende blikken. Er werden voorstellen gedaan die ik per direct kon weerspreken. Hupsakee, veeg maar van tafel, liet ik hen merken. Daarop deed een van de poppetjes –  uit naam van een organisatie – een dringend, ingrijpend voorstel: een interne opname.

(Een klein rondje bellen nadien leerde mij al snel dat dit voorstel onmogelijk was. De vertegenwoordigster van de organisatie die dit voorstel uitsprak, was er niet van op de hoogte dat interne opnames niet meer geboden werden. Hallo, wie is hier nou de deskundige?!)

Als kers op de taart liet ik bij een het MDO-gesprek met de 10 poppetjes de geluidsopnames horen die ik van mijn dochter had gemaakt. Hierop was het diepe, intense verdriet van haar te horen in  de vorm van hartverscheurend gehuil en wanhopig geschreeuw. Daar zaten de poppetjes dan, met een tissue in de hand, tegen de tranen. Ik keek enkel op de klok. Schiet op, ik móet naar huis, naar mijn dochter die alleen thuis zit!

Zelf was ik gedurende deze periode uitgeschakeld door een burn-out. Achteraf gezien een geluk bij een ongeluk zou je zeggen, want hierdoor had ik de ‘luxe’ om mijn dochter 24/7 op te vangen. Plus had ik de tijd voor de véle gesprekken, die ik met evenzoveel deskundigen moest voeren. Energievretende gesprekken waren het, ondanks mijn interne lol om sommige blikken en de verwarring, die vaak ontstond. 

Samen zijn mijn dochter en ik eruit gekomen. Met de nadruk op wij samen. Niet dankzij de  deskundigen, noch door hun steun. Terwijl de deskundigen druk in het DSM-5-handboek* aan het bladeren waren, besloot mijn dochter, in de 7 maanden dat dit duurde, weer stappen in de wereld te gaan zetten. Haar blik weer op vooruit. Wat overbleef is mijn allergische reactie, die spontaan optreedt, als ik in gesprek moet met deskundigen, die in mijn ogen vanuit een elitaire positie – ietwat arrogant – mijn situatie bekijken en ze ouders die het beste met hun kind voorhebben, een etiket op plakken: ‘lastige ouder’. En dat lost niks op. 

*De DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, vijfde editie) is het handboek waarmee psychische stoornissen worden vastgesteld.

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.