vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

14 juli om 09:00

Dossier Dochter: Ik vibe niet met deze look

"Winkelen was een drama. Dus ging ik doorgaans alvast op voorverkenning. Twee keer winkelen voor één item, tsja."

“Ik vibe niet met deze look”. Ook goedemorgen. Ik kom net mijn bed uitgerold, loop naar beneden en kom daar mijn dochter tegen in de douchecel. Voordeel van een vintage woning, de douchecel grenst aan de keuken. Of grenst aan de keuken, het is meer een douchehok in een hoek van de keuken. Maar toch praktisch.

Mijn hersenen missen nog een lading cafeïne, maar ik mag deze mededeling wel even processen in mijn brein en even levelen met het huidige puber-taalgebruik. Duurt even en dan kan ik de briljante opmerking plaatsen: “want?”

Nou, heel simpel. De nieuwe tweedehands trui is maar een mannenmaatje s. Dus eigenlijk te strak. Maar ja, de print is dan wel weer geweldig. Past weer niet bij de over-oversized broek die ze draagt en middels een schoenveter via de riemlussen op zijn plek gehouden wordt. Een riem zit niet lekker. En het is ook nog eens een trui met kleur i.p.v. stemmig zwart. Dus nee, ze vibet hier niet mee maar moet wel vertrekken naar school. Shit. Dilemma.

Al als mini-mensje heeft mijn dochter een overduidelijke voorkeur voor bepaalde kledingstukken. Ik denk dat ik de keren dat ik haar in een jurk of rokje heb gezien wel op één hand kan tellen in de afgelopen 15 jaar. Even los van de spaarzame momenten dat ze in een verkleedjurk als prinses rondliep. Ook een unicum. Nee, zij was niet te porren voor de rol van Mega Mindy, mijn dochter liep rond in een Mega Toby outfit, inclusief lekker stretcht-alle-kanten-op-pak met bijpassend blauw masker. Mijn dochter was toen al ferm tegenstandster van alles dat ook maar enigszins ‘strak’ zat. Een makkelijke legging in mini-formaat of joggingbroek in een vrolijk kleurtje was prima. T-shirt of truitje erop, wel even de labels eruit knippen. En een voorwaarde was ook wel rek in de stof. Geen gebreid spul, geen blouse met knoopjes, geen stugge katoen, geen col om de nek, niks van dat. Gewoon makkelijk, een zacht stofje met rek en verder geen gekkigheid.

Winkelen was ook een drama. Alles was “nee!” en ter plaatse passen al helemaal uit den boze. Dus ging ik doorgaans alvast op voorverkenning. Twee keer winkelen voor één item, tsja. Alles om ‘expeditie nieuw kledingstuk’ maar enigszins soepel te laten verlopen.

Gelukkig ontwikkelde zich enkele jaren geleden het fenomeen ‘online shoppen’. Tien kledingstukken bestellen en dan 9 of 10 stukken weer retour sturen. Stap 1 na ontvangst was/is het voelen van de stof. “Voelt niet fijn, stuur maar terug”. “Rekt niet mee, voelt strak, stuur maar terug”. En zo kan ik heel wat redenen opnoemen om de gevulde zak weer naar het postpunt te brengen.

Inmiddels heeft ze een eigen smaak ontwikkeld. Scheelt dat ik niet meer op voorverkenning hoef. Online shoppen is voor haar niet te doen. Veel en veel teveel keuzes komen er op het scherm voorbij en mijn dochter heeft welbekende keuzestress. Ze raakt hier serieus van overprikkeld. Ook winkelen in de grote stad is nog een opgave. De ene keer lukt het wel, de andere keer gewoon niet. En per definitie niet op drukke dagen en/of tijdstippen. Ze heeft sowieso de tactiek om op plaatsen waar het voor haar te druk is, pal achter me te gaan lopen en niet van mijn zijde te wijken. Terwijl ze nota bene een kop boven mij uitsteekt. “Loop jij maar voorop” is voor mij dan ook het sein ‘het is te druk hier’ en gaan we zo snel als mogelijk weg.

Recent heeft ze de tweedehands winkels ontdekt. Zowaar op 5 minuten fietsafstand van huis. Komt goed uit. Ze is per definitie wars van al het hippe (merk-)spul. Nee liever vintage-spul scoren, niet ver van onze vintage-woning vandaan.

Heeft ze een goede dag, stapt ze op haar fiets om even wat te gaan snuffelen voor een leuke aanvulling van haar kledingkast en looks. Looks die slechts voor een beperkte periode gelden trouwens. Ze heeft inmiddels zelf heel goed in de gaten dat zowel haar looks als haar fascinaties voor etenswaren of een onderwerp uiterst tijdelijk zijn. Meestal een maandje of vier. Daarnaast leven we van een beperkt budget, dus voor een paar euro een trui scoren, helemaal top.

Als ze naar de kringloopwinkel is vertrokken, dien ik wel mijn gsm bij de hand te houden. Keuzestress hè. Alles wat ze vindt, wordt gefotografeerd, even via een appje naar moeders verzonden en ik dien per direct(!) te reageren met een ‘ja’ of een ‘nee’.

Ze shopt ook eigenlijk enkel tussen de mannenkleding. Hoe ruimer, hoe beter, geen strak gedoe. Ja, tot de meest recente aankoop dan. Maar een mannenmaatje s….

Ze zit ook in een moeilijke leeftijdsperiode. Midden in de pubertijd en haar lichaam vormt en ontwikkelt zich. Vindt ze vréselijk. Vanwege haar autisme slikt ze medicatie, waardoor er wat kilo’s extra bij zijn gekomen. Daarnaast ligt ze veel op bed vanwege overprikkeling. Ze sport niet meer, heeft ze geen energie meer voor en in de sportschool waar ik zelf train lopen allemaal vreemde kinderen of mensen rond. Geen optie, zoals me fijntjes werd uitgelegd. Klinkt misschien gek, maar in haar top 3 met redenen waarom ze niet meer gaat sporten, stond ‘mensen’ wellicht wel op nummer 1. Haar zelfbeeld was al verre van optimaal, dit alles is dus niet helpend. Ik begrijp haar voorliefde voor mannenkleding maat XL wel. Maar wat staat dit ‘maar maatje s’ haar zoveel mooier. 

Terwijl ze haar jas in haar schooltas propt (past niet bij haar look), geef ik haar een compliment. “Je ziet er mooi uit vandaag. Dit staat je echt goed”. Ze kijkt me even aan met een hoop twijfels in haar ogen. Dat snap ik wel. Iedere puber heeft zo zijn of haar vibe-trubbels, maar voor mijn dochter is de look-van-de-dag een serieus iets. Is haar vibe niet goed, is haar dag niet goed, is het nog meer intern worstelen, met alle gevolgen van dien. Verregaande vibe-consequenties dus.

Doorgaans loopt ze bij thuiskomst van school ook direct naar haar kamertje en wordt de vibe-van-de-dag-look vervangen voor een herenmaat sport- of joggingbroek, gecombineerd met een herenmaat sportshirt. Niet vanwege spontane sportieve ingevingen, nee het zit gewoon lekker. Oh sorry, ze vibet hier beter mee en thuis hoeft ze geen rekening te houden met de kritische meningen van de buitenwereld.

Ach ja, belandt die ’te kleine’ trui van € 2,- dan toch op de stapel ‘niet te doen’, dan kan ik het nog altijd aantrekken. Ik vibe wel met een trui met gezellige skull-opdruk. Mits geen col, knoopjes, te strak, geen stretch of dat soort gekkigheid. Wat dat betreft zijn we elkaars gelijke. Ik moet alleen nog wat oefenen met mijn taalgebruik. “Deze zit niet lekker” kan echt niet. Ik moet ermee ‘viben’.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.