vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

30 juni om 10:30

Dossier Dochter: Kers op de appelmoes

"Ik zet wel een tandje bij, al moet de energie uit mijn kleine teen getrokken worden"

En daar was dan die spreekwoordelijke knal tegen de muur. Ik voelde het al aankomen, deed er nog een schepje bovenop qua inzet om dit te voorkomen, maar helaas. Gevolg, ik kon niet meer en belandde in bed. Compleet leeg, op en ellendig. 

Is het enkel en alleen de extra zorg voor mijn dochter als oorzaak dat ik weer eens in een bed beland? Nee hoor, maar het werkt er wel prettig aan mee. Het is dat extra zetje, die fraaie kers op de taart. Of voor wie uit mijn jaartal stamt, die nepkers bovenop het bakje appelmoes in het restaurant van een bekende hotelketen. Iets met een roofvogel.

Net als iedereen heb ik mijn taken, verantwoordelijkheden, kleine en grote zorgen. Moet ook ik voldoen aan opdrachten, verwachtingen en eisen, in mijn geval niet van een baas maar vanuit een instantie. Daarbij dient er nog een huishouden draaiende gehouden te worden en doe ik in mijn geval de taken van de man en de vrouw in één, als ook de taken van de mama en de papa tegelijk. Hatsiekiedee.

Tot zover ben ik geen uitzondering en hield ik me met wat ups en downs redelijk staande. Dan moeten er echter niet al teveel extra-extra zorgtaken, dichte deuren en extra eisen op mijn pad komen. Hetgeen dus wel gebeurde. De overige dichte deuren laat ik hier achterwege. Ze zijn flink gebarricadeerd, maar goed, schoppen leer je wel als je met allerlei (zorg-)instanties te maken krijgt. Het kost echter wel bakken energie.

Maar dan het getrap tegen de dichte deuren inzake de hulp voor mijn dochter. Er zijn periodes dat het allemaal wel ‘kabbelt’. En er zijn periodes, dat ik vol gas bij moet zetten om in de eerste plaats mijn dochter overeind te houden. Daar zitten we al ruim een maand of twee in en het heeft de (of mijn) grens letterlijk bereikt. 

De eerste drie school-opstart-worstel-weken zijn inmiddels allang gepasseerd, maar tot op heden gaat de knop niet om. Na dag één ging bij mij al een rode vlag wapperen, dus schoot ik extra in de actie.


Actie – reactie, is een fraaie term. Dat laatste bleek (weer) ver te zoeken. Mijn dochter kwam wel in een soort van actie. Nog meer overprikkeld, nog meer schooluitval, nog meer stress hierdoor, nog meer lichamelijke en mentale uitingen hiervan en plots (of beter, wel weer te verwachten) nog meer diarree zodat schoolgang weer niet mogelijk was. 

De reactie die na stug drammen (kost bakken energie) dan uiteindelijk volgde was een gesprek voeren over extra medicatie. Niet mijn insteek, maar wel een makkelijke en doeltreffende oplossing, zoals mij vol vuur en passie, ondersteund door een fraaie uiteenzetting op een flip-overs-blad, werd meegedeeld. Nog een ander pilletje erin en door. En als we dat echt niet wilden, is ontheffing van de schoolgang ook nog mogelijk. Of ik hierover in gesprek kon gaan met de school. Bijzonder tactische opmerking, nota bene in het bijzijn van mijn dochter die voor de zoveelste keer dit schooljaar was uitgevallen. Bedankt hè. 

Of overstappen naar een andere vorm van onderwijs. Ja dat is een verandering. Een verandering geeft stress. Stress geeft extra klachten, maar daar is dan wel weer een extra pilletje voor. Let wel even op de eventuele bijwerkingen die er nu ook al zijn. Althans, dat laatste zeg ik, maar wat weet ik nou van medicatie toch? 

Ondertussen was mijn dochter weer thuis. Zoals gewoonlijk kwam alle stress en/of overprikkeling er middels haar darmen uit. Dus bivakkeerde zij op het enigste toilet in huis, sliep op de bank om dichter bij het toilet te zijn i.p.v. tig keer per dag én nacht de trap op en af te denderen. En had ze dagelijks het dilemma óf iets eten en vervolgens weer op het toilet verblijven óf niet eten, wel honger hebben, maar niet leeg te lopen op het toilet en de door het mijden van eten bijkomende klachten er maar bij te nemen. 

Schooluitval blijkt een aardig middel om de aandacht te trekken. Dan wordt het wat serieuzer genomen. Niet de diverse e-mails en telefoontjes om juist dit te voorkomen. Actie – verlate reactie als de grens al is gepasseerd. Niet geheel onbekend. 

Onderwijl deed ik nog een verwoede poging om te voldoen aan de eisen die aan mij persoonlijk worden gesteld en zat ik tussen alle gesprekken, telefoontjes en het typen van e-mails door met mijn neus in studieboeken. Deze zorg-afleiding doet iets met de focus en concentratie wat de studie betreft. Een kind tegenover je aan de tafel dat meermaals in tranen uitbarst van ellende, dat zorgt er wel voor dat de boeken dicht gaan en er door mij eerst tijd vrij wordt gemaakt voor mijn dochter. Gevolg van mijn keuze in deze is wel, dat de toch al torenhoge druk voor wat betreft het behalen van een studie, deze voor mij ferm oploopt. 

En toen werd het me dus teveel. Na een zondagochtend me gestort te hebben op een belangrijk, aankomend telefoongesprek inzake een andere slopende kwestie, klapte ik mijn laptop dicht, schoof mijn zelf opgestelde dossier (zonder zwart gelakte tekstdelen) aan de kant en bam, daar ging ik. 

Er was/is een lading frustratie, ergernis, boosheid en eenzaamheid. Ik zocht noodgedwongen de eenzaamheid op door me alleen in mijn bed af te zonderen, dit heb ik dan keihard nodig. Wel even regelen dat er 3x daags gegeten wordt en met de gsm bij de hand voor belangrijke telefoontjes of e-mails vanuit de hulpverleningshoek. Maar het is een andere vorm van eenzaamheid, meer passend bij het gevoel van niet gehoord, gezien en/of serieus genomen te worden.

Als ik even naar beneden liep en mijn hoofd zachtjes om de deur van de woonkamer stak, zag ik een hoopje ellende op de bank liggen. Nog steeds tactisch vanwege het toilet. Letterlijk en figuurlijk eenzaam, niet gehoord, gezien of serieus genomen. Dus ja, ik begrijp echt wel dat de dagelijkse worsteling haar regelmatig teveel wordt. Dat doet iets met mij en hop, bed uit en zorgen dat er ergens actie op gang komt. Ik zet wel een tandje bij, al moet de energie uit mijn kleine teen getrokken worden.

Dus ja, het was dan ook niet verwonderlijk dat ik in een volgend afgedwongen gesprek (online, ik had de energie niet meer om ter plaatse aanwezig te zijn), lichtelijk uit mijn plaat ging. Heb ik daar spijt van? Nee. Dát was nu eens mijn feestelijke nepkers op die flauwe, trage, zompige bak appelmoes.

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.