vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 oktober om 06:42

Dossier Dochter: medicatie-gedram

Blog 30

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over haar 15-jarige dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Vandaag gaat het over het eindeloze gedram van hulpverleners om haar dochter aan de medicatie te krijgen. Zo dringt de kinderpsychiater van haar dochter er eindeloos op aan om Ritalin te slikken en haar antidepressivum te verhogen. ‘Maar inmiddels is mijn dochter aardig getraind in het woord “nee”‘, schrijft Rikkie. 

Zo, dat was ‘m weer: ons zoveelste bezoek aan de kinderarts om te praten over de medicatie van mijn dochter. Vanwege het gebrek aan personeel en omdat men de illusie had dat zij ‘beter bij ons paste’, vindt er geen gesprek plaats met een kinderpsychiater of kinderpsycholoog. In plaats daarvan gaat ze naar de kinderarts. 

Ik vind het apart dat een telefoniste ons meldde dat men intern had besloten dat deze persoon beter bij ons zou passen. Het tegendeel bleek waar te zijn. En als ik dan tóch per se met een psycholoog of psychiater in gesprek wilde, was het nog een maand of twee wachten in een behoorlijke noodsituatie en het niet nakomen van hun orders vermeld in de gemeentelijke beschikking.

Al vrij snel tijdens het kennismakingsgesprek werd duidelijk dat de collega’s een inschattingsfout hadden gemaakt, of dat ze haar voor het blok wilden zetten. Het klikten verre van. Niet alleen niet met mij, ook mijn dochter zei na het eerste gesprek “dat was de eerste en laatste keer!” Helaas, er is geen andere keuze.

Voorgaande gesprekken liepen ook telkens behoorlijk uit op verhitte discussies. Excuses voor degenen die na ons de sjaak waren, maar ik ben nou eenmaal geen ja-knikker en al helemaal niet als het op mijn dochter aankomt of over medicatie gaat.

Naast dat deze mevrouw zichzelf graag hoort praten en tijdens de studie het vak ‘luisteren’ duidelijk heeft overgeslagen, is ze ook groot voorstander van de gedachte ‘met een pilletje valt alles op te lossen’. Ik denk daar iets anders over.

Zo gebruikt mijn dochter sinds drie jaar een lage dosis van een antidepressivum. Ze is depressief-gevoelig en op haar zestiende heeft ze al drie depressieve perioden achter de rug. Zes jaar geleden, het moment dat ze definitief uitviel in het basisonderwijs, was de eerste en de heftigste. Ze was tien jaar oud en zag geen toekomst meer. Destijds is het hele hulpverleningscircus opgestart. Zes jaar later bevinden we ons nog steeds in die circustent en zijn er nog twee depressieve periodes, weliswaar milder, gepasseerd. 

Maar goed, mevrouw is dus van de pilletjes. Voor elk ‘probleem’ is er wel een medicijn. Het voorlaatste gesprek was ze dan ook goed voorbereid door heel toevallig alvast een flipover klaar te zetten en een vurig, drie kwartier durend, betoog te houden over Ritalin. Apart. Daarvoor waren we helemaal niet in gesprek. Het werd geen prettig gesprek, maar toch was dochterlief het duidelijk op een gegeven moment spuugzat, al helemaal toen ze begon over het ophogen van de dosis antidepressiva. In elk gesprek met haar komt dit tot in den treure terug. Ook gisteren startte het gedram weer. 

Mijn dochter wil geen hogere dosis, ook niet als test om te kijken ‘wat het met haar doet’. Ze redt zich redelijk met de huidige dosis. En op momenten dat het mis dreigt te gaan, kijken we naar wat de omstandigheden zijn die haar weer richting de diepte duwen. Die zijn ons inmiddels gedurende de afgelopen zes jaar wel duidelijk geworden. Haar ook. Mede daarom zit ze sinds kort ook niet meer op school, maar gaat naar een apart traject. 

Ik vind de mening van mijn dochter meer dan belangrijk en om die reden bespreken we ook het onderwerp medicatie, hetgeen ze zelf heel goed kan verwoorden. Niet in het bijzijn van een derde, maar met z’n tweetjes. Ik moet zeggen: het zijn mooie gesprekken ondanks het minder mooie onderwerp. Maar ze is helder in haar overweging en duidelijk in haar mening. 

Gisteren mochten we weer. Via de telefoniste kreeg ik eerder te horen dat ze ons enkel op een vrijdag mocht inplannen. Heel apart. Ik beken dat ik toch even heb zitten gissen naar de reden van deze opdracht. En warempel, het non-stop gepraat en gedram ging weer van start. Of ze dan toch niet de dosis wilde verhogen? Inmiddels is mijn dochter aardig getraind in het woord “nee”. 

Een half uur later stonden we weer buiten, verbaasd dat we het dit keer in zo’n korte tijd gefikst hadden, maar ook trots op mezelf dat ik mevrouw wederom een pittige discussie had bespaard. Ik had er – mogelijk door het warme weer – geen zin in. Praat en dram maar een eind raak, maar nu even niet. En trots op mezelf dat mevrouw relaxt aan haar weekend kon beginnen. Misschien mogen we na deze ervaring wel een keer op een andere werkdag komen. 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.