vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

30 december om 12:00

Dossier Dochter: Nieuwjaarswensen

Een nieuw jaar om te knokken voor acceptatie en geluk

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van de autistische Jessie (15), wekelijks over de mooie en de moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. In deze blog in de serie beschrijft Rikkie de stressvolle maanden voor oud en nieuw door alle vuurwerkknallers. Maar ook hoopt ze op een beter 2022, met meer acceptatie voor haar dochter zoals ze is.

Mijn dochter heeft nu eenmaal zeer gevoelige oren. Ze houdt absoluut niet van harde muziek, een luide stem of harde geluiden. Thuis staat de televisie ook altijd op het standje ‘net hoorbaar’. Zit ze bij mij in mijn bolide op vier wieltjes, dan staat de radio ook zachtjes. Het is voor haar niet te doen als ‘moeders’ de volumeknop open draait en swingend en zingend achter het stuur zit. Dus ja, voor haar is de inleiding van een nieuw jaar dan ook een ramp.

We hebben enkele jaren achteraf gewoond op een plek waar nooit vuurwerk werd afgestoken. Wat een rust! Helaas voor haar, wonen we nu al enkele jaren op een plek waar het er anders aan toe gaat. Dagenlang voor het ‘ultieme moment’ kunnen we er nu van genieten. Dagenlang? Anno 2021 is het hier al maanden genieten van knallen. Ik heb eerlijk gezegd geen idee in welk jaartal we nog zitten als ik van alle kanonslagen uit moet gaan.

Als jong meisje was mijn dochter panisch voor vuur. Sfeerverhogende waxinelichtjes aansteken of kaarsen, was een absolute no go. Ik stak ze aan, draaide me om en zij blies ze weer uit. Ten lange leste kocht ik maar sfeervolle lichtjes met batterijen.

Inmiddels zijn kaarsjes toegelaten. Al houdt mijn dochter scherp in de gaten dat wanneer we weggaan of naar bed vertrekken; die kaarsjes moeten helemaal gedoofd zijn. Naast dat vuurwerk voor haar gehoor bloedirritant is, zou de factor vuur hier ook weleens mee kunnen spelen. De angst is dus niet geheel overwonnen.

Ondanks dat oudejaarsavond als een feestje gevierd dient te worden, sta ik elk jaar op scherp. Ik heb dan een ongedurig kind in huis rondlopen. Ze is zichzelf niet. Ze is onrustig en vertrekt ook vlot een deel van de avond naar haar kamer.

Haar twee jaar oudere zus denkt er heel anders over. Feestelijke avond, dus muziek op de televisie en af en toe, hop, het volume ferm omhoog. Tijdens wat gekke minuten springen en dansen, en om twaalf uur ‘s nachts zo snel mogelijk naar buiten om naar het vuurwerk te kijken. Of, na lang overleg, haar eigen sterretjes afsteken. Sterretjes zijn inmiddels jaren later geaccepteerd, terwijl zuslief liever één of andere Bengaalse sierpot zou afsteken.

Ik sta voor een lastig dilemma: ik wil er voor allebei zijn. Continu loop ik dan op en neer. Naar buiten, waar een dolenthousiaste dochter staat te genieten en te kwetteren en weer naar binnen waar een angstige, ellendige dochter staat. Met haar kijk ik even samen door het raam. Daarna, hup, weer even naar buiten.

Terwijl ik letterlijk op en neer loop van de één naar de ander, nemen mijn eigen emoties ook de vrije loop. De mooie momenten van het afgelopen jaar komen snel voorbij, alsook de verdrietige, boze en machteloze. Ik vertraag dan ook een enkele keer mijn route om even een traan weg te vegen. En door.

Terwijl we ook dit jaar weer restricties hebben qua aantal party-poopers, zo is het bij ons altijd al geweest. Voor ons verandert er weinig, niks eigenlijk. Behalve dan dat er nu ook een verbod is op vuurwerk afsteken. Misschien dat er daarom al maandenlang dit heuglijke moment wordt gevierd. Al vanaf de zomer klinkt het hier in huis met regelmaat “gelukkig nieuwjaar”. Maar goed, je kunt het maar alvast gehad hebben.

Eerlijk gezegd ben ik altijd blij als het 1 januari is. Kunnen we het hele feest gedoe van Kerstmis en vervolgens oud en nieuw weer voor een periode van maanden gedag zeggen. Ook voor mijn dochter is dat opluchting. Klaar met die feestelijke gekkigheid.

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Weer 365 blanco pagina’s om in te vullen. De start begint al met de zoveelste strijd voor mijn dochter die wederom al mijn inzet vraagt. Ik ben al helemaal niet van de goede voornemens, al heb ik wel een wens; dat ik 31 december 2022 niet hoef te mompelen “gelukkig nieuwjaar meisje”, maar dat ik dit jaar afsluit met een glimlach naar een gelukkige dochter. Dat ze wordt geaccepteerd en gezien voor wie ze is. Daar zal ik in ieder geval alle komende 365 dagen weer volop voor knokken.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.