vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 mei om 10:00

Dossier Dochter: Ode aan mijn dochter

"Je bent niet je diagnose, maar zoveel meer."

Deze is voor jou, mijn dochter.

Omdat je bent wie je bent, een prachtig mensje. Omdat jij je staande houdt in een wereld die moeite heeft met jouw zijn. Omdat mensen je niet begrijpen vanuit hun eigen beperkingen. Gevormd door je karakter, je zijn en ervaringen, gelabeld door conclusies uit een wetenschappelijk boek. Omdat het leven je zoveel obstakels geeft, die je aan moet gaan. Gister, vandaag en morgen. En naast de vele obstakels, ook de vele (voor-)oordelen. Omdat jij weer eens niet in een bepaald hokje past.

Je bent niet je diagnose, maar zoveel meer. Je hebt zoveel meer karakter en eigenheid. Elk gevonden hokje, beschreven in een de boeken, geef jij een eigen twist. Nee, je karakter is niet makkelijk. Daar ben ik zelf voor een deel debet aan het is toch ook deels een spiegel die mij word voorgehouden. En dat is soms moeilijk. Tegelijkertijd besef ik dat jij met dat sterke karakter de wereld ingaat.

Jij hebt ook nog eens een briljant brein, dat voor anderen niet te volgen is. Zo jong als je bent legt jouw brein razendsnel verbanden, die een ander nooit zal kunnen leggen. Zie jij door jouw ogen dingen, die een ander nooit zal kunnen zien. Hoor jij woorden, die voor een ander slechts stilte zullen zijn. Je wordt geacht je open te stellen voor anderen, terwijl je haarscherp aanvoelt dat de uitgestraalde energie en uitgesproken woorden niet één zijn. Dat is voor jou onveilig, verwarrend en dus ongewenst. Daarop wordt dan snel een conclusie getrokken: ‘ze werkt niet mee’. Nee, dat klopt, dat is jouw fijngevoeligheid, die wellicht niet past bij de algemene aannames van je diagnose. Ik noem het ‘ze heeft een dwars karakter, net als haar moeder’.

Omdat jij je voortdurend aanpast aan anderen, aan het beeld dat anderen van je hebben of van je verwachten. Ook dat voel je haarscherp aan, en je past je aan om nog meer onbegrip te voorkomen. Omdat jij je heel goed beseft dat men jou als ‘anders’ betitelt. En het eenzame gevoel dat dit oplevert. En omdat jij je vaak onbegrepen voelt, niet alleen maar om die titel gebaseerd op een diagnose.

Omdat jouw wereld zo pijnlijk eenzaam is. Contact maken met een ander is voor jou één van de allermoeilijkste opgaven. Ik ben er ook geen kei in en herken maar al te goed dat ‘een goed gevoel’ voor jou een vereiste is. En voelen kan je, heel diep zelfs. Vooral de niet uitgesproken woorden en uitstraling van een ander pik jij als geen ander op. Jij leest de ander op een totaal ander niveau. Aan de andere kant begrijp je de ander geregeld ook niet. Grapjes zijn soms te moeilijk en sarcasme is voor jou een onbekend/vreemd fenomeen. Ook jouw interpretatie van vriendschap is anders dan die van vele anderen. En dit alles doet pijn, zoals de eenzaamheid dat helaas ook doet.

Omdat ik van binnen moet lachen als je deskundigen weer eens fraai om de tuin hebt geleid. Nee, het is niet helpend, dat weet ik ook wel. En ik weet dat je de scherpe intelligentie hebt om dit feilloos uit te voeren. Bewust of onbewust. Jezelf begrijpen is al moeilijk genoeg voor je. Laat staan dat je dit dan ook nog eens ‘open en eerlijk’ moeten delen met een vreemde. Dat is voor jou niet te doen.

Omdat ik beken dat ik me soms ook erger aan je gedrag. Ik ben ook maar een mens. Omdat ik me daarover nadien geregeld rot voel en schuldig. Want jij pikt mijn irritatie feilloos op. Sorry daarvoor! Maar weet je, we zullen het samen moeten doen, jij en ik, en dat kan alleen door elkaar volledig te accepteren en respecteren voor wie we zijn. En door elkaar de ruimte te gunnen en te geven.

Omdat jij goudeerlijk bent. Niks geen diplomatiek of subtiel gedoe. Zelf denk ook wel eens van ‘ja, hallo zeg!’ als ik ’s ochtends als eerste uit je mond: “Zo, wat zie jij eruit zeg”, hoor. Terwijl ik er ook van geniet als je tussen neus en lippen door meedeelt dat ik de allerbeste mama ben. Omdat jij mij elke dag weer zegt dat je van me houdt. Zelfs meerdere malen per dag. Al ga ik vijf minuten de deur uit, nooit zal dat zijn zonder een ‘love you’ van jou. Omdat jij er 100% op vertrouwt dat ik er voor je ben. Dat ik achter, naast of voor je sta als dat nodig is.

Geregeld kijk ik van een afstandje naar je. En wat ik zie is een prachtig mooi, puur mensje. Met al je gekkigheid, karaktertrekken, je hyperbuien, je depressieve momenten, je wijsheid, je lach, je compleet kromme conclusies, je zwart-witte visie op werkelijk alles. Ik voel jouw pijn van de eenzaamheid, het onbegrepen voelen, de (voor-)oordelen, je dagelijkse strijd van vermoeienissen en overprikkeling als gevolg van het vele moeten.

Ik zie en hoor al je kwaliteiten. Iets wat ik aan anderen telkens weer benoem. Je intelligentie, scherpe blik voor details, enorme creativiteit, je behulpzaamheid, empathie, doorzettingsvermogen, toewijding en bijzondere theorieën.

Jij bent wie je bent en ik weet dat je jezelf anders ziet dan ik. Je hebt te veel geluisterd naar de oordelen van anderen, want die heb je helaas goed onthouden. Al je hele leven roep je voor altijd bij mij te blijven en daar heb ik me bij neergelegd, vermoedelijk stiekem ook om nooit last te zullen hebben van het ‘empty nest syndroom’. Maar ach, de toekomst kan je niet voorspellen. De toekomst die jij al twee keer totaal niet meer zag. Inmiddels spreken we samen over wat jij in jouw toekomst wil gaan doen. Mooi hè? Je wilt een tiny house in mijn tuintje, om dicht bij me te zijn. Al past het er nooit in, hoe tiny ook, dromen mag altijd toch? Wie weet draaien we ooit de rollen om: dan woon ik in een tiny house bij jou in de tuin. En dan zijn we nog steeds dicht bij elkaar.

Ik kan de toekomst niet voorspellen en dat wil ik ook niet. Met zwarte letters staat achter het woord diagnose het volgende gedrukt; ass, hsp, hoge snelheid informatieverwerking in de hersenen en angsten. Maar ik vraag je ooit, in de toekomst, mijn woorden voor waar aan te nemen; jij bent een prachtig, mooi, uniek, talentvol en puur mens.

Ik hou van je, Of zoals wij twee zeggen: “love you to the moon and back, plus 1 extra.”

Liefs,
Mama

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.